tag:blogger.com,1999:blog-19984722647225083722012-01-06T12:53:27.138+02:00MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.comBlogger1551100tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-504618691858472742011-12-30T15:52:00.003+02:002011-12-30T15:57:55.942+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-MRNJRNibQw4/Tv3CV9fpumI/AAAAAAAAA3c/W5JmvL4e1rg/s1600/IMG_0390.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-MRNJRNibQw4/Tv3CV9fpumI/AAAAAAAAA3c/W5JmvL4e1rg/s200/IMG_0390.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5691919186606537314" /><br /></a><div style="text-align: center;"><span><u>Η χαρά και το πνεύμα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς αυτοπροσώπως !!!!<br /></u></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-50461869185847274?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-4642153155030681142011-12-07T11:39:00.002+02:002011-12-07T11:57:53.302+02:00<b><i>.... Έτσι κι η αγάπη, είναι πολύ βαρειά για τη ζωή των ανθρώπων. Είναι μια υπερφόρτωση. Τίποτα πιο εξουθενωτικό από τα αστάθμητα. Η καρδιά είναι μολύβδινο όργανο. Όταν ένας άντρας και μια γυναίκα συναντώνται, σταθμίζουν ο ένας τον άλλο πολύ περισσότερο απ' όσο αλληλοεξετάζονται. Ξέρουν πώς μια μέρα ο ένας απ' τους δύο θα φορτωθεί στους ώμους του τον άλλον. Διότι ένα ζευγάρι δεν είναι μια παράταξη οριζόντια, αλλά ένα κάθετο σύμπλεγμα....</i></b><div><br /></div><div>Είναι από το βιβλίο του Μοράν "Ο Βιαστικός" που διαβάζω αυτή τη στιγμή (χωρίς να βιάζομαι, αφού το διαβάζω κάνα δεκαπενθήμερο τώρα) και έχοντας στο νου μου να το συνδυάσω με το "Ένας αργός άνθρωπος" του Κούτσι. Σκέφτομαι να συγκρίνω δυο διαφορετικές εποχές (τώρα που το συνειδητοποιώ και αιώνες), δυο διαφορετικές χώρες (πάλι λάθος, μάλλον δυο διαφορετικούς κόσμους), δυο διαφορετικές πολιτικές θέσεις και πώς κάνουν δυο αντίθετα (μάλλον) κοινωνικά σχόλια...</div><div>Αυτό σημαίνει δυο πράγματα, το πρώτο ότι άρχισα να έχω πάλι ένα (σχετικό και χαλαρό) ενδιαφέρον για το διάβασμα. Το δεύτερο, ότι κάτι δεν πάει καλά μαζί μου, αφού αντί να επικεντρωθώ στην απόλαυση (λέμε τώρα) της ανάγνωσης (ανάβω το πορτατίφ, πιάνω το βιβλίο στο χέρι, βάζω το γυαλί κι όταν τελειώνω το βιβλίο είτε το θυμάμαι γιατί ήταν καλό είτε το διαγράφω απ' τη μνήμη μου γιατί ήταν μάπα), προσπαθώ να ψευτοκοινωνικοαναλύσω (έλα Χριστέ και μπούκωνε, που λέγαμε και στα μακρινά έιτις!!).</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-464215315503068114?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-3840217059897001552011-11-15T20:34:00.002+02:002011-11-15T20:58:55.889+02:00<div style="text-align: justify;">Κοιτάζω πολύ προσεκτικά το χθεσινό ψήφισμα των Γερμανών χριστιανοδημοκρατών για την εθελοντική αποχώρηση μιας χώρας από το ευρώ χωρίς ταυτόχρονη αποχώρησή της από την Ε.Ε. (όπως αυτό παρουσιάζεται στον <a href="http://www.euro2day.gr/news/world/125/articles/666500/ArticleNewsWorld.aspx">ελληνικό</a> και τον <a href="http://www.businessweek.com/news/2011-11-15/merkel-s-party-votes-to-allow-voluntary-euro-member-exits.html">διεθνή</a> τύπο). </div><div style="text-align: justify;">Φυσικά δεν είμαι οικονομολόγος κι ούτε μπορώ να εκφέρω κρίσεις γύρω από ζητήματα οικονομίας. Κοινωνιολογικές background έχω ή καημένη. Ωστόσο, έχω μια αίσθηση από χθες, η οποία σήμερα υπό το φως των εξελίξεων στα spread (αυτό πότε σταμάτησε να σημαίνει το αλειμμένο βούτυρο στο ψωμάκι μου ΔΕΝ το κατάλαβα) δανεισμού της Ιταλίας, της Ισπανίας αλλά και χωρών της Ε.Ε. με αξιολόγηση τρία άλφα (σαν τα όσπρια ένα πράγμα), με έκανε να ανησυχώ πολύ... πάρα πολύ... </div><div style="text-align: justify;">Δεν νομίζω, λοιπόν αδέρφια, συμπολίτες, συνχρεωκοπημένοι και συν-συμβάλλοντες στην έξοδο της χώρας από τη στενωπό (το αδιέξοδο, το τούνελ, και οποιοδήποτε άλλο από το οποίο κατά καιρούς μας βγάζουν οι πολιτικές μας ηγεσίες). </div><div style="text-align: justify;">Με το ψήφισμά τους, οι Γερμανοί, του CDU με τη γνωστή μεθοδικότητα και απαρέγκλιτη στοχοπροσήλωσή τους δεν μου φαίνεται να προετοιμάζουν την έξοδό της Ελλάδος ή οποιασδήποτε άλλης (απειλούμενης με χρεωκοπία) χώρας από το Ευρώ. Μου φαίνεται ότι προετοιμάζουν τη ΔΙΚΗ τους έξοδο.</div><div style="text-align: justify;">Και μου φαίνεται ότι οι (περίφημες) αγορές το ξέρουν, ή το ψυχανεμίζονται (όσο μπορούν να ψυχανεμιστούν οι αγορές) γι αυτό έπεσαν πάνω στο ευρώ και τις χώρες τους με τέτοια λυσσαλέα επιθετικότητα προσπαθώντας να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα κέρδη από τον θάνατο ενός ονείρου, που δεν αφορούσε στη νομισματική και οικονομική ένωση μεμονωμένων και ασύνδετων κρατών, αλλά την οικοδόμηση μιας κοινότητας λαών. </div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-384021705989700155?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-45375631286466824802011-11-02T21:43:00.003+02:002011-11-03T00:14:23.436+02:00<div style="text-align: justify;">Στις αρχές του καλοκαιριού, όταν το φαινόμενο πλατεία και "αγανακτισμένοι"-indignados ήταν στην πλήρη άνθηση του έγραφα πως</div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"> </span><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'lucida grande'; "><a href="http://meniek64.blogspot.com/2011/06/blog-post.html">Οι ζυμώσεις, οι ξεσηκωμοί, οι συνευρέσεις, οι (κατά Horkheimer) "διανοητικές προσπάθειες" που δεν συνδέονται με μια υλοποιήσιμη πρόταση, αλλά αυτοπεριορίζονται σε μια αφηρημένη αγανάκτηση, που δεν προωθούν μια εφαρμόσιμη πρακτική αλλά παλινωδούν μέσα στις αποχρώσεις των προσεγγίσεων του ιδίου κινήματος, δεν υπηρετούν την ιστορική εξέλιξη. Αντίθετα, αναστέλουν και αποτρέπουν την οικονομική και πολιτική πορεία προς την αλλαγή και τον κοινωνικό και πολιτισμικό μετασχηματισμό.</a></span></div><div style="text-align: justify;">κι έγραφα επίσης ότι </div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span" style="font-family: 'lucida grande'; "><a href="http://meniek64.blogspot.com/2011/06/blog-post.html">Οι διάφοροι, πνευματικοί ταγοί περιοριζόμενοινα εξυμνούν με περισσή ευλάβεια, σχεδόν δουλικότητα, τη "δημιουργική δύναμη" του κόσμου της πλατείας, υπεκφεύγοντας στην οποιαδήποτε προοπτική αντίθεσης και κριτικής προσέγγισης, το μόνο που κάνουν είναι να καθιστούν όλον αυτόν τον κόσμο όλο και πιο αδύναμο μέσα στην κολακευμένη ημιμάθειά του, όλο και πιο εγκλωβισμένο στην αυτάρεσκη αποενοχοποίησή του, όλο και πιο αναποτελεσματικό μέσα στην αδυναμία σχηματοποίησης των ιδεών του</a></span></div><div style="text-align: justify;"><span class="Apple-style-span"><br /></span></div><div style="text-align: justify;">Σήμερα, στα τέλη του φθινοπώρου και με τον ΓΑΠ να έχει αποφασίσει (κακώς θέλετε? κακώς...) ένα δημοψήφισμα,το οποίο (σε κακή συγκυρία θέλετε? σε κακή...) μας δίνει το δικαίωμα να αποφασίσουμε και να αναλάβουμε την ευθύνη της απόφασής μας, όλοι αυτοί οι ανέξοδοι (πολιτικοί, μέσα, κοινωνικοί εταίροι) υποστηριχτές του πλήθους της πλατείας ανακάλυψαν τις ανεπάρκειές του. Και το πλήθος της πλατείας αμφισβητώντας την κρίσιμη στιγμή την ισχύ των διαβουλεύσεων με τις οποίες καταγινόταν, δείχνει να απεμπολεί το δικαίωμά του στην αδιαμεσολάβητη απόφαση. </div><div style="text-align: justify;">Τώρα, όλοι αυτοί οι υπέρμαχοι της άμεσης δημοκρατίας, όλοι οι συνδράμοντες της ιερής και απαράβλεπτης αγανάκτησης του πλήθους της πλατείας, αμφισβητούν την ικανότητά του να εκφραστεί, ανησυχούν για τη δυνατότητά του να αντεπεξέλθει στα (εκβιαστικά θέλετε? εκβιαστικά...) διλήμματα. Και το αγανακτισμένο πλήθος της πλατείας μη επιθυμώντας να επωμισθεί το βάρος της επιλογής του μεγάλου ναι ή του μεγάλου όχι, μένει εγκλωβισμένο σε ατιμώρητες εκτονώσεις με ύβρεις και προπηλακισμούς εις βάρος εκείνων που (λανθασμένα θέλετε? λανθασμένα...) επέλεγαν.</div><div style="text-align: justify;">Κι από εκεί που όλοι αυτοί οι πάτρονες του κυρίαρχου λαού συζητούσαν και απαιτούσαν τη λειτουργία της άμεσης δημοκρατίας, πρέσβευαν την καθολική έκφραση και διακήρυσσαν τον σεβασμό στην αλάνθαστη κρίση του πλήθους της πλατείας, ανακάλυψαν πώς μόνο οι εκλογές και η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορούν να βρουν λύσεις για τα πολιτειακά, οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα που προκύπτουν από τις επιλογές μιας (κακής θέλετε? κακής-κάκιστης) κυβέρνησης. Και οι indignados της πλατείας Συντάγματος, έχοντας συνηθίσει στις άνευ επιπτώσεων αντιδράσεις, δείχνουν να εκχωρούν ξανά το δικαίωμά του αποφασίζειν σε αυτούς που τόσο καιρό καταδικάζουν και καταγγέλλουν, μέσω τυποποιημένων (προεκλογικών υποσχέσεων και) εκλογικών διαδικασίων.</div><div style="text-align: justify;">Ξαφνικά, όλοι αυτοί οι επαγγελματίες της πολιτικής ανακάλυψαν ότι μόνο η αντιπροσωπευτική δημοκρατία μπορεί να διασφαλίσει το πολίτευμα και τη σωτηρία της χώρας, καθώς μόνοι οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποι είναι σε θέση να κατανοήσουν τα προβλήματα σε όλες τους τις διαστάσεις και το βάθος υποβιβάζοντας τον κυρίαρχο λαό σε απαίδευτη και άκριτη μάζα. Και το πλήθος τρομάζοντας στην προοπτική της ευθύνης για τη μετατροπή της ζωής του, αποδέχεται τις συνθήκες κηδεμονίας τις οποίες δημιουργούν για αυτό πολιτικοί, opinion makers και ταγοί.</div><div style="text-align: justify;">Κι όμως επειδή νομίζω ότι (παραφράζοντας τον Αλ Πατσίνο στο Donny Brasco) ο λαός έχει πάντα δίκιο, ακόμα κι όταν έχει άδικο (γιατί τότε καλείται να πληρώσει το τίμημα), η ιδέα του δημοψηφίσματος δε μου φαίνεται τόσο κακή. </div><div style="text-align: justify;">Μπορεί το δημοψήφισμα (επικίνδυνο θέλετε? επικίνδυνο...) να είναι μια ευκαιρία ενηλικίωσης και να ήρθε η ώρα να πάρουμε τις αποφάσεις και τα ρίσκα μας αλλά με την ευθύνη που συνεπάγονται αυτές οι αποφάσεις και τα ρίσκα.</div><div style="text-align: justify;">Μπορεί το (άκαιρο θέλετε? άκαιρο...) δημοψήφισμα να είναι μια ευκαιρία ώστε αποδεικνύοντας την ικανότητά μας να κρίνουμε σωστά να απαλλαγούμε από την κηδεμονία όλων αυτών που από κυρίαρχο λαό μας υποβιβάζουν αβασάνιστα και κατά το συμφέρον τους σε πολιτική πελατεία και χειροκροτητές </div><div style="text-align: justify;">Δυο χρόνια τώρα όλοι κατηγορούν/με αυτή την κυβέρνηση ως προδοτική και ανίκανη. Ας της το πούνε/με στα μούτρα χωρίς, όμως, να κρύβονται/μαστε πίσω από τις πλάτες των "εκλεγμένων" αντιπροσώπων.</div><div style="text-align: justify;">Ας δείξουμε ότι αντιλαμβανόμαστε το διακύβευμα των πολιτικών προτάσεων, ότι γνωρίζουμε ότι (ακόμα και η άρνηση είναι θέση και ότι) η θέση είναι δικαίωμα μας, ότι από τις αφηρημένες αγανακτήσεις είμαστε, απόλυτα, σε θέση να αναγνωρίσουμε, να επιλέξουμε και να προωθήσουμε υλοποιήσιμες πρακτικές και τέλος ότι έχουμε τη δυνατότητα να απεγκλωβιστούμε από παλινωδίες και αυτοανατροφοδοτούμενες προσεγγίσεις και να επιβάλλουμε τον απαραίτητο πολιτικό μετασχηματισμό... </div><div style="text-align: justify;">Και πιθανά έτσι να γεμίσουμε ξανά και ουσιαστικά την πλατεία...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4537563128646682480?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-47029675102542917402011-09-01T12:41:00.005+03:002011-09-01T18:29:44.925+03:00<div style="text-align: center;"><img src="http://3.bp.blogspot.com/-7BMxHUbaz44/Tl9_6Xq872I/AAAAAAAAA3A/z9D9-kqauY0/s200/stivos_paris.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 146px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647373098509201250" /></div>Η αδερφή μου: Κερδίζουμε στο ύψος<div> <br /><div><div>Ο πατέρας μου: Ναι? Πού?</div><div> <br /></div><div>Η κόρη μου: Δεν το δείχνει, τώρα παππού.</div></div><div> <br /></div><div>Ο πατέρας μου: Εμ, βέβαια, δείχνει τους τρεχαντήρηδες (sic) τους μαύρους, ο άχρηστος, δεν ξέρει να δείξει εμάς!!</div><div> <br /></div><div>Η αδερφή μου: Ρε, μπαμπά, σταμάτα! Έχεις γίνεις ρατσιστής!</div></div><div> <br /></div><div>Η κόρη μου: Ρατσιστής, ξερατσιστής ο παππούς και τους μαύρους δείχνει και όλο αυτοί κερδίζουν...</div><div> <br /></div><div> <br /></div><div><img src="http://1.bp.blogspot.com/-xSywwivqv-g/Tl-AhanCa2I/AAAAAAAAA3I/7xrKLm3rFJ8/s200/bolt-false-start-1.jpg" style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 134px;" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5647373769312988002" /><div style="text-align: center;"> <br /></div>Τελικά, δεν σταματάς ποτέ να είσαι γονιός, έτσι? Καλό μήνα!!!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4702967510254291740?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-76738942573803259232011-07-05T09:23:00.006+03:002011-08-04T08:18:37.147+03:00<iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/l3owrwRDuo8" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br /><p class="MsoNormal">Η εξουσία δεν έχει σώμα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Όπως οι παλιοί βασιλιάδες, που δεν ήταν παρά κεφάλια σε νομίσματα, προφίλ σε μετάλλια και παράσημα, έτσι και τώρα η εξουσία δεν είναι παρά ασώματα κεφάλια πολιτικών και δημοσιογράφων σε παράθυρα ειδήσεων, μπούστα σε τραπέζια <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">talk</span>-<span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">show</span> και κοινοβουλευτικά έδρανα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Κάθε περαιτέρω εμφάνιση των μετεχόντων στους δυο πόλους (πολιτικοί και δημοσιογράφοι) της εξουσίας ως σωματοποιημένων υπάρξεων, δεν γίνεται παρά στα πλαίσια μιας τελετής. Το σώμα τους σφιγμένο σε κοστούμια και ταγέρ δεν συνιστά παρά το συμπλήρωμα μιας τελετουργίας, υπάρχει στο χώρο και στο χρόνο ως το εφέ μιας πολιτικής μαγείας, μέχρι τη θραύση από την τυχαιότητα. Το απρόσμενο, με τη μορφή της Πετρούλας, μ’ ένα μικρόφωνο σε κατακόκκινα νύχια να καταδιώκει τους <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language:EN-US">manager</span><span lang="EN-US"> </span>της Τρόικας ωρυόμενη και ταυτόχρονα ακκιζόμενη, αποκεφαλίζει την εξουσία…</p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><span style="mso-spacerun:yes"> </span>Το ζουμερό στήθος της<span style="mso-spacerun:yes"> </span>τηλεπερσόνας, γκροτέσκα διογκωμένο, διαλύει την πολιτική μυθολογία που θεμελιώνεται στα τελετουργικά σώματα των τροϊκανών και των συνήθως ερωτώντων, ακυρώνοντας τα σημάδια της εξουσίας που εκπέμπουν, παρασύροντάς τα ως τους πυθμένες της γελοιοποίησής της. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Το χυδαία ημίγυμνο<span style="mso-spacerun:yes"> </span>σώμα της <span lang="EN-US" style="mso-ansi-language: EN-US">trash</span>οδημοσιογράφου, καταδεικνύει τη διαφορετική ύλη του από το λειψό γραβατωμένο σώμα της πολιτικής εξουσίας που καταδιώκει, ενώ η προκλητικά προβαλλόμενη σφιχτή σάρκα της ξανθιάς έρχεται σε αντίστιξη με την επιμελώς καμουφλαρισμένη πλαδαρότητα της σοβαρότητας των ειδησεοπαρουσιαστών και παρουσιαστριών των οκτώ. Ως καρικατούρα δημοσιογράφου και πολιτικού όντος παρασύρει και τους δυο πόλους της εξουσίας ως τον πάτο της ανυποληψίας της.<span style="mso-spacerun:yes"> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify"><br /><iframe width="425" height="349" src="http://www.youtube.com/embed/YuF5WeYyoRI" frameborder="0" allowfullscreen=""></iframe><br />Οι κινήσεις, ο λόγος, το απρόσμενο πλαίσιο των ερωτήσεων της δημοσιογραφικής γελοιογραφικής εικόνας της Πετρούλας αδειάζουν το πολιτικό γεγονός της οικονομικής κρίσης από το νόημά του, τού αποστερούν τις ιδιότητές του, αλλοιώνουν τη σημειολογία του ως τη μη αναγνωρισιμότητα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Το κραυγαλέα ερωτικό σώμα της ημιάσημης – ασήμαντης παγιδεύει την εξ-ουσία με την εξωτερικότητά του ως προς αυτήν, την τραβά έξω από τον εαυτό της και τη μετατρέπει σε α-νόητη παράσταση. <span style="mso-spacerun:yes"> </span>Η φανταχτερή ομορφιά της μοντελοδημοσιογράφας και η άχρωμη φιγούρα των δημοσιογραφοπολιτικοεξουσιαστών δεν αλληλοαποκλείονται. Διασταυρώνονται και εναλλάσσονται μπροστά στα νυσταγμένα μάτια του κοινού μετατρεπόμενα σε φιγούρες ενός εφιαλτικού θεάτρου σκιών, όπου η ρηχότητα της μιας αποκαλύπτει και συμπληρώνει την επιφανειακότητα των άλλων. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Οι εκπομπές τύπου Ράδιο-Αρβύλα και Αλ-Τσαντίρ, επιχειρώντας την περαιτέρω γελοιοποίηση της νεαρής που οικειοποιείται έναν ρόλο τον οποίο, θεωρητικά (σε αντίθεση με τους ίδιους), δεν μπορεί να ενδυθεί, αφού δεν μπορεί να περιορίσει το σώμα της στις διαστάσεις του, στην ουσία αυτοακυρώνονται, απομυθοποιούν την πολιτική.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align:justify">Το σε κοινή θέα ντεκολτέ της Πετρούλας εισβάλλει στο τελετουργικά καλυμμένο σώμα της εξουσίας και διαστελλόμενο την παραμορφώνει ως την τελική διάρρηξη, αποκαλύπτοντας όλα τα κρυμμένα μυστικά της άσκησής της: την ανομιμοποίητη βία, την οικονομική δυσπραγία χωρίς τη μυθολογία της μελλοντικής ευμάρειας, τον καταναγκασμό αποστερημένο από την υπόσχεση της προστασίας από την παραβατικότητα, την πολιτισμική ηγεμονία ανίκανη να απομακρύνει την απειλή της ετερότητας.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-7673894257380325923?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-49620349742277831312011-06-18T20:42:00.012+03:002011-07-12T20:22:25.211+03:00<div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;">Είναι γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια τα άτομα, ως θεατές των ειδήσεων των οκτώ, δεν είναι παρά απλοί παρατηρητές ενός παντοδύναμου γίγνεσθαι, το οποίο είναι προβλεπόμενο, περιγραφόμενο, ενίοτε κατακριτέο, αλλά πάντα μη κυριαρχούμενο και, φυσικά, αναπόδραστο. Το άτομο δείχνει να έχει απολέσει την ικανότητα της σκέψης. Γίνεται οπαδός μιας μαζικής πίστης όχι απαραίτητα επειδή αποδέχεται ειλικρινά την αλήθεια της αλλά επειδή κάποια αόριστα εξειδικευμένα στοιχεία της, προσαρμοσμένα στις δικές του πραγματικότητες, ικανοποιούν ανάγκες του. Φυσικά, γι αυτή την επιλογή του πληρώνει το τίμημα της μετατροπής της ζωής του σε απλό γρανάζι του οικονομικού μηχανισμού.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="font-size:100%;">Καθώς, όμως, οι συνθήκες του ύστερου καπιταλισμού γίνονται όλο και σκληρότερες, καθώς στενεύει ο κύκλος αυτών που νέμονται την εξουσία, καθώς ο κορπορατιστικός-μονοπωλιακός καπιταλισμός έχει οδηγήσει σε μια κοινωνία που κυριαρχείται από βιομηχανικά και οικονομικά τραστ, καθώς ο έλεγχος πάνω στον εργαζόμενο και τα παραγωγικά μέσα γίνεται το διακύβευμα της διαμάχης ανάμεσα σε ισοδύναμα ισχυρές κοινωνικές και οικονομικές ομάδες τόσο της εγχώριας όσο και της διεθνούς αγοράς, το άτομο γίνεται μάρτυρας αυτού που ο <a href="http://plato.stanford.edu/entries/horkheimer/"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-Times New Roman&quot;; mso-fareast-language:ELfont-family:&quot;;color:blue;">Horkheimer</span></a></span><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-Times New Roman&quot;;mso-fareast-language:ELfont-family:&quot;;font-size:100%;"> ονομάζει "υπαρξιακή κρίση επί του υπάρχοντος". Το ελληνικό οικονομικό μοντέλο των τελευταίων δεκαετιών, μετά από μια περίοδο συνεχούς καταναλωτικής ανάπτυξης χωρίς θεμέλια παραγωγής απέδειξε ότι δεν λειτουργήσε παρά ανασταλτικά και οδήγησε την κοινωνία προς την κατά </span><span style="font-size:100%;"><a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CE%BD%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%AC%CE%B4%CE%B7%CF%82"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;mso-fareast-Times New Roman&quot;;mso-fareast-language:ELfont-family:&quot;;color:blue;">Καστοριάδη</span></a></span><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;"> βαρβαρότητα. Η οριακή κατάσταση έκανε απαραίτητη τη μετάβαση σε μια διαφοροποιημένη κονωνική, οικονομική και πολιτική οργάνωση η οποία, ωστόσο, μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν η ίδια κοινωνία διαμορφωθεί σε συνειδητοποιημένο υποκείμενο, ικανή να καθορίσει ενεργητικά τις δικές της μορφές δράσης και βίου.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Ο αγώνας για ένα οικονομικό, κοινωνικό, και πολιτικό γίγνεσθαι δεν μπορεί πλέον να υλοποιηθεί, στηριζόμενος στις βάσεις των καθιερωμένων πρακτικών και των στερεότυπων μέσων πάλης. Έτσι, οι ατομικιστικές πρακτικές του διαδικτύου, οι απομονωτικές στη σύλληψή τους εικονικές κοινότητες, έγιναν το πεδίο μιας όλο και περισσότερο εξαπλούμενης διαβούλευσης, ανεξάρτητης από τα υποκείμενα και γι αυτό δυνάμενης να επιβιώσει μεταφέροντας την αλήθεια της. Μέσα από τις δομές της διαδικτυακής κοινότητας η διακίνηση ιδεών οδήγησε σε ζυμώσεις της κοινωνίας με την πολιτική, της οικονομίας με τη φιλοσοφία, ακόμη και του πολιτισμού με το υπερβατολογικό. Κι επειδή αυτές οι ζυμώσεις από ένα σημείο και πέρα, για να πραγματωθούν απαιτούν ένα σώμα, απαιτούν τη φυσική παρουσία του άλλου, την κίνησή του, το άγγιγμά του μπράτσου του, τις χειρονομίες του, τη φωνή του και το βλέμμα του, οι άνθρωποι βγήκαν στην πλατεία.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Βγήκαν στην πλατεία αναζητώντας να μετατρέψουν τις κυρίαρχες σήμερα έννοιες στο ακριβώς αντίθετό τους. Να αποκαλύψουν το δίκαιο της οικονομικής συναλλαγής ως βαθύτατη κοινωνική αδικία, να καταδείξουν την περίφημη ελεύθερη αγορά ως την απόλυτη κυριαρχία των μονοπωλίων, να προσδώσουν στη σημερινή κοινωνική ισότητα και δικαιοσύνη το αληθινό της πρόσωπο της εξαχρείωσης και αποκλεισμού ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων, να καταγγείλουν την εξάπλωση της επιστήμης, της γνώσης και του πολιτισμού ως την επικράτηση της ημιμάθειας, την εμπέδωση των προκαταλήψεων και την έλλειψη αισθητικής.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Οι άνθρωποι που μαζεύτηκαν στην πλατεία ήρθαν να αμφισβητήσουν το αναλλοίωτο της ζωής τους, να αρνηθούν την τυφλή υποχρεωτικότητα των επιλογών τους, να προαναγγείλουν το τέλος μιας εποχής και να δηλώσουν πώς υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες για τον καθένα μας από την προσαρμογή στο υπάρχον.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Το πρόβλημα της πλατείας ξεκινά από τη στιγμή που αυτή η συνεχής εξάπλωση της κρίσιμης μάζας της, με τη συνεχή κατάτμηση (μέχρι το σημείο εξάχνωσης) της πολιτικής θεωρίας που λειτούργησε ως συνεκτικός ιστός κατά την αρχική κινητοποίηση, έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της φυσιογνωμίας της συνάθροισης και τον μετασχηματισμό της σε κάτι αδύνατο να αυτοκαθορισθεί. Η άκριτη διακίνηση και συχνά υιοθέτηση αντιφατικών και συνήθως αντικρουόμενων θέσεων με θραυσματικές θεωρητικές βάσεις, οδηγούν στην επικράτηση στοιχείων αποπροσανατολισμού και στην παρείσφρυση επαγγελματιών δημαγωγών, ξεχασμένων πολιτικών, ανεύθυνων διανοούμενων και ακραίων στοιχείων, τα οποία κινούνται στις παρυφές του πολιτικού συστήματος. Αυτή η συμμαχία, με τη βοήθεια της προπαγάνδας και των συμβατικών ΜΜΕ, καθοδηγεί την πλατεία στον μετασχηματισμό της, την αποκαθάρει από αυτούς που πρωτοστάτησαν στη διαβούλευση, φέρνει στο προσκήνιο μια μικροαστική τάξη διαμαρτυρόμενη για βιωτικές και ευδαιμονικές απώλειες κι έτσι επικρατεί ο λαϊκισμός που μπορεί να βοηθήσει κάθε μονάδα αυτής της συμμαχίας ξεχωριστά και όλους μαζί σε σύνολο, να σφετεριστούν ένα κομάτι μικροεξουσίας.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Οι διάφοροι, δε, πνευματικοί ταγοί περιοριζόμενοι τις τελευταίες μέρες να εξυμνούν με περισσή ευλάβεια, σχεδόν δουλικότητα, τη "δημιουργική δύναμη" του κόσμου της πλατείας, υπεκφεύγοντας στην οποιαδήποτε προοπτική αντίθεσης και κριτικής προσέγγισης, το μόνο που κάνουν είναι να καθιστούν όλον αυτόν τον κόσμο όλο και πιο αδύναμο μέσα στην κολακευμένη ημιμάθειά του, όλο και πιο εγκλωβισμένο στην αυτάρεσκη αποενοχοποίησή του, όλο και πιο αναποτελεσματικό μέσα στην αδυναμία σχηματοποίησης των ιδεών του.</span><br /></div><div style="text-align: justify; font-family:lucida grande;"><span style="Times New Roman&quot;,&quot;serif&quot;;font-family:&quot;;font-size:100%;">Οι ζυμώσεις, οι ξεσηκωμοί, οι συνευρέσεις, οι (κατά Horkheimer) "διανοητικές προσπάθειες" που δεν συνδέονται με μια υλοποιήσιμη πρόταση, αλλά αυτοπεριορίζονται σε μια αφηρημένη αγανάκτηση, που δεν προωθούν μια εφαρμόσιμη πρακτική αλλά παλινωδούν μέσα στις αποχρώσεις των προσεγγίσεων του ιδίου κινήματος, δεν υπηρετούν την ιστορική εξέλιξη. Αντίθετα, αναστέλουν και αποτρέπουν την οικονομική και πολιτική πορεία προς την αλλαγή και τον κοινωνικό και πολιτισμικό μετασχηματισμό.</span><br />Κι έτσι φοβάμαι ότι όσος κόσμος και να υπάρχει την Κυριακή, η πλατεία θα είναι άδεια...<br /></div><p style="font-family: lucida grande;"></p> <p style="font-family: lucida grande;" class="MsoNormal"> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4962034974227783131?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-30316084421752793122011-04-05T22:02:00.007+03:002011-04-11T12:48:30.618+03:00<div style="text-align: justify;">Παρακολουθώ το νησί με τον σχετικό φανατισμό και προσήλωση με την οποία το παρακολουθούν οι 7 στους 10 έλληνες. Κλαίω και συγκινούμαι εξ ίσου με όλους τους τηλεθεατές. Και επιπλέον μορφώνομαι...<br />Ιδού λοιπόν τα πέντε πράγματα που έμαθα για την Κρήτη παρακολουθώντας το διάσημο και πολυεπαινούμενον σήριαλ:<br /><ol><li>Η Κρήτη βρίσκεται κάπου ανάμεσα στη Βρετανία την Σκανδιναβία και την Ισλανδία (όσο αυτό είναι εφικτό γεωγραφικά), γι αυτό έχει δώδεκα μήνες το χρόνο συνεφιά, το Πάσχα (καταμεσίςτου Απρίλη λέμε!) οι γυναίκες φορούν σάλια και οι άντρες επενδύτες και συμβουλεύουν ο εις την έτερην και τούμπαλιν: ρίξε κάτι πάνω σου θα κρυώσεις!!!<br /></li><li>Στην Κρήτη δώδεκα μήνες τον χρόνο μαζεύουν ελιές και δεν έχουν καμιά άλλη καλλιέργεια πράγμα που με οδηγεί στο εξής ένα συμπέρασμα: Η τσικουδιά γίνεται από ελιές.<br /></li><li>Οι κρητικοί έχουν όλοι μούσι και μπορώ με ασφάλεια να ισχυριστώ ότι φήμες πως το χαρακτηριστικό τους είναι το μουστάκι, διαδίδονται από ξένους πράκτορες όπως ο Ανδρουλάκης.<br /></li><li>Οι κρητικές κάνουν όλες μποτοξ, ή είναι λοβοτομημένες αλλιώς δεν εξηγείται ότι θλίψη, χαρά, θυμός απελπισία όλες εκφράζονταν με το ίδιο απλανές βλέμα και ακίνητο μέτωπο, Βέβαια έτσι εξηγείναι το ότι ο Θεοτοκόπουλος πήγε αλλού να κάνει τις ζωγραφιές του να έχουν και λίγη ζωντάνια βρε αδερφέ.</li><li>Τα κρητικά νοικοκυριά δεν έχουν κανενός είδους οικόσιτο. Μήτε ένα σκύλο, μια κατσικούλα, ένα γαϊδουράκι, μια γάτα βρε αδερφέ, μια κότα να φάνε τα παιδάκια τους ένα φρέσκο αυγό. Η κρητική διατροφή δεν υπάρχει, πράγμα που εξηγεί γιατί θερίζει η λέπρα και σ' ένα χωριό πεντακοσίων, άντε εξακοσίων κατοίκων υπάρχουν έξι νοσούντες.</li></ol>Κι επειδή δεν έχω διαβάσει το βιβλίο, αναρωτιέμαι αν γι αυτές τις γνώσεις πρέπει να ευχαριστήσω τη συγγραφέα, τη σεναριογράφο, τον σκηνοθέτη, ή όλους μαζί και ταυτοχρόνως?????<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3031608442175279312?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-21061121271812064372011-03-18T16:12:00.007+02:002011-03-18T16:41:19.889+02:00<span style="font-size:130%;">επειδή </span>εμείς ως οικογένεια γενικώς, δεν την πάμε τη μεμψιμοιρία...<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν θεωρούμε ότι τα φάγαμε μαζί με τον Πάγκαλο (<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν πειθόμαστε ότι οι αμοιβές μας έριξαν έξω το κράτος...<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν πιστεύουμε επ' ουδενί ότι οι μισθοί μας κατέστρεφαν την ανταγωνιστικότητα της χώρας...<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν έχουμε καμία τύψη που το (απλά ανθρώπινο) επίπεδο ζωής μας στερούσε από τους εργοδότες το 0,000001% των κερδών τους....<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν ανεχόμαστε να μας τη λένε για βολεμένους και προνομιούχους, ενώ δουλεύουμε απ το πρωί ως το βράδυ...<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν γουστάρουμε να φορτωθουμε όλα τα βάρη, ειδικά αφού δεν καρπωνόμαστε ούτε το ελάχιστο από τα προνόμια....<br />επειδή εμείς ως οικογένεια γενικώς δεν διανοούμαστε να διδάξουμε στους επιγόνους μας την υποταγή....<br /><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;">Απεργούμε γενικώς....</span><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/-oP54PuzWxVw/TYNrMEb-BYI/AAAAAAAAA2s/izIqYoch0yE/s1600/pseep112.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 144px; height: 200px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-oP54PuzWxVw/TYNrMEb-BYI/AAAAAAAAA2s/izIqYoch0yE/s200/pseep112.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585425817963201922" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-i2MpmdxKaZo/TYNrMDTESCI/AAAAAAAAA20/SBbq4ouz0Eo/s1600/pseep112a.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 144px; height: 200px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-i2MpmdxKaZo/TYNrMDTESCI/AAAAAAAAA20/SBbq4ouz0Eo/s200/pseep112a.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585425817657428002" border="0" /></a>Υ.Γ. από την άλλη εβδομάδα που αρχίζουν και οι απεργίες των εκπαιδευτικών, κάποια στα Γιάννένα θα περάσει ζόρικα (εμείς της Αθήνας είμαστε μαθημένοι...)<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2106112127181206437?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-61003824138544567562011-03-11T00:24:00.005+02:002011-03-11T15:02:57.373+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/-feQpMahsLio/TXlPpGf1XgI/AAAAAAAAA2k/9mRC7AEyNI0/s1600/nefelie_dega_1.JPG"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 180px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-feQpMahsLio/TXlPpGf1XgI/AAAAAAAAA2k/9mRC7AEyNI0/s200/nefelie_dega_1.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5582580780639804930" border="0" /></a><br /></div><div style="text-align: center;">της Ν.<br /></div><br />Dega? ποιος Dega?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6100382413854456756?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-51734937266478263972011-02-28T00:53:00.001+02:002011-02-28T01:01:16.114+02:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/HBXFCsFRMJY?fs=1" allowfullscreen="" frameborder="0" height="344" width="425"></iframe><br />και κάπως έτσι (μη σας πω κι ακόμη πιο γελοία...)<br /> εδώ και δεκαπέντε μέρες κυκλοφορώ με ένα σπασμένο χέρι!!!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5173493726647826397?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-26691154431176300772011-01-09T15:20:00.003+02:002011-01-09T15:44:55.868+02:00Σιχαίνομαι το τέλος των γιορτών.<br /> Όχι ότι συμπαθώ ιδιαίτερα τις ίδιες τις γιορτές, αλλά εκεί στα τελειώματά τους με πιάνει ο διάολός μου.<br />Κατ' αρχάς, πρέπει να συμβιβαστείς με την ιδέα ότι η γιορτή τέλειωσε (καλή κακή, βρε αδερφέ, η γιορτή έχει ένα τζέρτζελο, έχει μια ανακατωσούρα έχει μια προσμονή) και επιστρέφεις στα καθημερινά. <br />Κατα δεύτερον, οι γιορτές σε αναγκάζουν να κάνεις έναν απολογισμό και να μπεις σε μια διαδικασία σχεδιασμού και αποφάσεων που γίνονται δυσβάσταχτες αμά το τέλος της εορτής και καταλήγουν (νομοτελειακά) στη λήθη, αφού σε έχουν φορτώσει ένα κάρο ενοχές για το αδύναμον του χαρακτήρος σου.<br />Και ως κερασάκι στην τούρτα (διότι που να έμπει το κερασάκι στο μελομακάρονο) το τέλος συνεπάγεται και το πρακτικόν του συμμαζέματος....<br />Διαβιώ, λοιπόν, στην εορταστική και μεθεόρτια ταυτόχρονα κατάθλιψη, επιστρέφω από τη δουλειά ενώ, παράλληλα, προσπαθώ να ενθυμηθώ τη θέση κουτιών καλωδίων και στολιδιών στο πατάρι, συλλογίζομαι το έλατο και όλες τις ελατοβελόνες που θα μας τσιμπήσουν, θα γεμίσουν τα πατώματα και θα φρακάρουν την ηλεκτρική σκούπα και βάζω το κλειδί στην πόρτα....<br />Ανοίγω την πόρτα και ω του θαύματος!!! Δεν υπάρχει δέντρο, δεν υπάρχουν στολίδια, δεν υπάρχουν φωτάκια και πουθενά βελόνες....<br />Είμαι ευτυχισμένη, ευγνώμονούσα που ο καλός μου είναι ο καλός μου (τι thoughtful!!!) κάθομαι στον καναπέ και ετοιμάζομαι να τον πάρω τηλέφωνο να ψάλλω τα εγκώμιά του....<br />Το μάτι μου πέφτει στο μπαλκόνι...<br />Ανάμεσα στα γιούκα τις σεφλέρες και τους μπεντζαμίνους ένα έλατο<br />Σας ορκίζομαι με κοιτά ειρωνικά....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2669115443117630077?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-36363806021893302912010-12-31T20:18:00.001+02:002010-12-31T20:20:56.982+02:00<iframe src="http://www.youtube.com/embed/In3sApWlY1s?fs=1" frameborder="0" height="344" width="425"></iframe><br /><br />και πάλι καλύτερη είναι η εκτέλεση του Alice Cooper από την πραγματικότητα....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3636380602189330291?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-66927483511273681922010-12-18T16:26:00.002+02:002010-12-18T18:06:46.453+02:00<div style="text-align: justify;">Και ξαφνικά, αυτά τα τρομακτικά δεκαοχτώ της ενηλικίωσης προσγειώνονται βαριά επάνω μου, όχι την ημέρα των δέκατων όγδοων γενεθλίων της αλλά ενώ κοντεύουν να τελειώσουν, ενώ της μιλάω στο τηλέφωνο και της προτείνω να πάω να την πάρω από το αεροδρόμιο.<br /><br />-Ρε μάνα, σε ένα μήνα θα είμαι δεκαεννιά, κι εσύ ακόμα θες να με πηγαινοφέρνεις σαν να είμαι εννιά?????<br /><br />Η Ν., η δικιά μου Ν., γυρνά από την πόλη που σπουδάζει μια ενήλικη δεκαοχτάχρονη γυναίκα για να βραβευτεί από τη δουλειά του πατέρα της σε μια γιορτή για αριστουχους και αποφοίτους και εισαχθέντες (και δεν ξέρω τι άλλο) κι αυτή η στιγμή της συμβολικής ενηλικίωσης, όπως όλα στη ζωή μου, με βρήκε ανέτοιμη... παντελώς ανέτοιμη, ανίδεη.... παντελώς ανίδεη και ανεπαρκή... για άλλη μια φορά παντελώς ανεπαρκή!<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Δ</span>εν ξέρω, βλέπεις, να είμαι η μάνα ενός ενήλικου ατόμου, όπως δεν ήξερα να είμαι η κυοφορούσα ενός σκουληκιού που κινιόταν στην μήτρα μου και κυνηγούσα κάθε κίνησή του με την παλάμη μου μην τύχει και ξαφνικά χαθεί...<br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Ε</span>ίμαι απροετοίμαστη για το ρόλο της μάνας μιας γυναίκας διολισθαίνουσας αργά αλλά σταθερά σε μια μακρινή από εμένα ζωή και γι αυτό πρέπει κάθε βράδυ να τη δω στα skype και τα φατσοβιβλία για να βεβαιώνομαι ότι είναι εκεί, ακόμα δική μου και σάρκινη, όπως ήμουν απροετοίμαστη για το ρόλο της μάνας ένα μωρού που ήρθε θριαμβευτικά και κραυγάζοντας να μπει στη ζωή μου και τα βράδια που κοιμόταν έπρεπε να ακουμπώ το κεφαλάκι του για να βεβαιωθώ ότι είναι αληθινό και όχι πορσελάνινο...<br /></div><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Κ</span><span>άνω αποτυχημένες προσπάθειες, να αντιληφθώ ότι</span><span style="font-weight: bold;"> </span>είναι αδύνατο να κρατήθει μέσα στο οπτικό πεδίο της μάνας, μέσα στη σφαίρα της προστασίας της, αυτή τη νεαρή γυναίκα που έρχεται για να ξαναφύγει, όπως αδυνατούσα να κρατήσω μέσα στο οπτικό μου πεδίο και στην περιοχή, όπου η προστασία μου ήταν διασφαλισμένη, το κοριτσάκι που έκανε βόλτα με το ποδήλατό του και περνούσε κάτω από το μπαλκόνι για να βεβαιώνομαι ότι είμαι καλά.<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Α</span>γνοώ πώς μια μάνα φροντίζει την απορημένη πρωτοετή της σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία, που παλεύει με μαθήματα εργαστήρια και συνελεύσεις όπως αγνοούσα πώς να ενθαρρύνω το πρωτάκι μου που γέμιζε άπειρες σελίδες με λοξές, ίσιες και καμπύλες γραμμούλες, στραβά γραμματάκια και α-νόητες συλλαβές<span style="font-weight: bold;">....</span><br /><br /><span style="font-weight: bold;"><span style="font-size:180%;">Ο</span></span>σο και να προσπαθώ δεν ξέρω να είμαι η μάνα μιας κοπέλας που ετοιμάζει τις χειμερινές διακοπές της με τον καλό της και τους φίλους της, όπως δεν ήξερα να είμαι η μάνα ενός κοριτσιού που τα καλοκαίρια με άφηνε για κατασκηνώσεις σε όρη και λαγκάδια για ξενόγλωσσα κολέγια στις άκριες της Ευρώπης, για φιλοξενίες σε ξένα παραθεριστικά σπίτια...<br /><br /><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Χ</span>ειροκροτώ χαζά μαζί με τους άλλους γονείς καθώς μια γυναίκα, μια κοπέλα, ένα κοριτσάκι, το μωρό μου περνά από μια εξέδρα και παίρνει στα χεράκια της ένα χαρτί επαίνου, ένα βιβλίο κι ένα λουλούδι που σηματοδοτούν την είσοδο της στην ενηλικίωση, όπως κοιτούσα χαζά τα ενδεικτικά τους ελέγχους και τα απολυτήρια που σηματοδοτούσαν κάθε φορά και ένα καινούργιο στάδιο στο οποίο νομοτελειακά θα αποτύγχανα<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Τ</span></span>ρομάζω σκεπτόμενη την αδυναμία μου ως μάνας, να τη συνδράμω στην πορεία της στο πανεπιστήμιο, στην πάλη για το επαγγελματικό της μέλλον, στις αποφάσεις που θα καθορίσουν την προσωπική της ζωή κι όλα αυτά μέσα σε κρίσεις, παρακρίσεις κι αντικρίσεις, χειρότερα απ' ότι τρόμαζα σχεδιάζοντας με αφέλεια και άγνοια κινδύνου το μέλλον ενός αγέννητου μωρού... ενός κοριτσιού με κοτσιδάκια, του ομορφότερου κι εξυπνότερου παιδιού στον κόσμο που δεν θα άφηνα ποτέ κανέναν να τη βλάψει...<br /><br /><span style="font-size:180%;"><span style="font-weight: bold;">Ω</span></span>ραίο πράγμα η μητρότητα, αλλά μ' άφηνε και μ' αφήνει πάντα με μια απορία... ΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ???<br /><br />Υ.Γ. <span style="font-size:85%;">φυσικά και την έφερα από το αεροδρόμιο... Αυτό μας έλειπε!!!!</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6692748351127368192?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-17551220524057011112010-10-12T22:56:00.003+03:002010-10-13T01:10:10.149+03:00Κάθονται στη μέση του φατσοσύμπαντός τους και κοιτάνε τα καρφιτσωμένα άβαταρ από προφίλ φατσοφίλων ως κρεμασμένες κεφαλές ρινοκέρων, αρκούδων, λεόντων και ταράνδων θύματων αποικιοκρατών σαφαροκυνηγών. Φατσοφίλοι θύματα αιτημάτων φιλίας, φατσοφίλοι που ποτέ δεν θα συναντήσουν, που είναι απίθανο να συνομιλήσουν, να ανταλλάξουν μηνύματα ή έστω να (συν)σχολιάσουν στην ίδια δημοσίευση....<br />Διάσημοι που αποδέχονται/αποστέλλουν αιτήματα φιλίας για να ξεπεράσουν σε φίλους άλλους διάσημους, ημιάσημοι θεωρώντας (ελπίζοντας) πώς θα συγκαταλεχθούν στους διάσημους με τους εκατομμύρια φίλους, άγνωστοι που συλλέγουν τους φίλους των φίλων τους προσπαθώντας να ξεπεράσουν τον αριθμό φίλων των φίλων τους<br />Αγαπητοί φατσοάγνωστοι,<br />κανένα αίτημα φιλίας δεν επιβεβαιώνεται. Ποτέ δεν επιβεβαιωνόταν<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-1755122052405701111?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-6018934008279581302010-08-26T13:22:00.004+03:002010-08-26T16:21:48.212+03:00<!--[if !mso]> <style> v\:* {behavior:url(#default#VML);} o\:* {behavior:url(#default#VML);} w\:* {behavior:url(#default#VML);} .shape {behavior:url(#default#VML);} </style> <![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:trackmoves>false</w:TrackMoves> <w:trackformatting/> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:donotpromoteqf/> <w:lidthemeother>EL</w:LidThemeOther> <w:lidthemeasian>X-NONE</w:LidThemeAsian> <w:lidthemecomplexscript>X-NONE</w:LidThemeComplexScript> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> <w:splitpgbreakandparamark/> <w:dontvertaligncellwithsp/> <w:dontbreakconstrainedforcedtables/> <w:dontvertalignintxbx/> <w:word11kerningpairs/> <w:cachedcolbalance/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> <m:mathpr> <m:mathfont val="Cambria Math"> <m:brkbin val="before"> <m:brkbinsub val="&#45;-"> <m:smallfrac val="off"> <m:dispdef/> <m:lmargin val="0"> <m:rmargin val="0"> <m:defjc val="centerGroup"> <m:wrapindent val="1440"> <m:intlim val="subSup"> <m:narylim val="undOvr"> </m:mathPr></w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" defunhidewhenused="true" defsemihidden="true" defqformat="false" defpriority="99" latentstylecount="267"> <w:lsdexception locked="false" priority="0" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Normal"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="heading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="9" qformat="true" name="heading 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 7"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 8"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" name="toc 9"> <w:lsdexception locked="false" priority="35" qformat="true" name="caption"> <w:lsdexception locked="false" priority="10" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" name="Default Paragraph Font"> <w:lsdexception locked="false" priority="11" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtitle"> <w:lsdexception locked="false" priority="22" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Strong"> <w:lsdexception locked="false" priority="20" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="59" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Table Grid"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Placeholder Text"> <w:lsdexception locked="false" priority="1" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="No Spacing"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" unhidewhenused="false" name="Revision"> <w:lsdexception locked="false" priority="34" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="List Paragraph"> <w:lsdexception locked="false" priority="29" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="30" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Quote"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 1"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 2"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 3"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 4"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 5"> <w:lsdexception locked="false" priority="60" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="61" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="62" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Light Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="63" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="64" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Shading 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="65" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="66" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium List 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="67" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 1 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="68" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 2 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="69" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Medium Grid 3 Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="70" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Dark List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="71" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Shading Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="72" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful List Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="73" semihidden="false" unhidewhenused="false" name="Colorful Grid Accent 6"> <w:lsdexception locked="false" priority="19" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="21" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Emphasis"> <w:lsdexception locked="false" priority="31" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Subtle Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="32" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Intense Reference"> <w:lsdexception locked="false" priority="33" semihidden="false" unhidewhenused="false" qformat="true" name="Book Title"> <w:lsdexception locked="false" priority="37" name="Bibliography"> <w:lsdexception locked="false" priority="39" qformat="true" name="TOC Heading"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Font Definitions */ @font-face {font-family:"Cambria Math"; panose-1:2 4 5 3 5 4 6 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:roman; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1107304683 0 0 159 0;} @font-face {font-family:Calibri; panose-1:2 15 5 2 2 2 4 3 2 4; mso-font-charset:161; mso-generic-font-family:swiss; mso-font-pitch:variable; mso-font-signature:-1610611985 1073750139 0 0 159 0;} /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-unhide:no; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; margin-top:0cm; margin-right:0cm; margin-bottom:10.0pt; margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoChpDefault {mso-style-type:export-only; mso-default-props:yes; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:Calibri; mso-fareast-theme-font:minor-latin; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:"Times New Roman"; mso-bidi-theme-font:minor-bidi; mso-fareast-language:EN-US;} .MsoPapDefault {mso-style-type:export-only; margin-bottom:10.0pt; line-height:115%;} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;} </style> <![endif]--> <div align="center"> <table class="MsoNormalTable" style="width: 100%;" border="0" cellpadding="0" cellspacing="0" width="100%"> <tbody><tr style="height: 75pt;"> <td style="width: 50%; padding: 0cm; height: 75pt;" width="50%"> <br /></td> <td style="width: 50%; padding: 0cm; height: 75pt;" width="50%"><br /></td> </tr> <tr style="height: 1.5pt;"> <td colspan="2" style="padding: 0cm; height: 1.5pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><!--[if gte vml 1]><v:shape id="Εικόνα_x0020_3" spid="_x0000_i1025" type="#_x0000_t75" alt="http://results.minedu.gov.gr/images/trans.gif" style="'width:.75pt;height:.75pt;visibility:visible;mso-wrap-style:square'"> <v:imagedata src="file:///C:\DOCUME~1\meniek\LOCALS~1\Temp\msohtmlclip1\01\clip_image003.gif" title="trans"> </v:shape><![endif]--><!--[if !vml]--><img src="file:///C:/DOCUME%7E1/meniek/LOCALS%7E1/Temp/msohtmlclip1/01/clip_image003.gif" alt="http://results.minedu.gov.gr/images/trans.gif" shapes="Εικόνα_x0020_3" height="1" width="1" /><!--[endif]--></span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><o:p></o:p></span></p> </td> </tr> <tr style=""> <td colspan="2" style="background: none repeat scroll 0% 0% white; padding: 0cm;"> <div align="center"> <table class="MsoNormalTable" style="width: 100%;" border="1" cellpadding="0" width="100%"> <tbody><tr style=""> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Επώνυμο<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Όνομα<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Όνομα Πατρός<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Όνομα Μητρός<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Κωδικός Υποψηφίου<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Σχολή Επιτυχίας<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Σειρά Επιτυχίας<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Κατηγορία<o:p></o:p></span></p> </td> </tr> <tr style=""> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Μ</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">*****<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Κ</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">*****<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Ε</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">*******<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" >Ν</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">******</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > Μ</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">******</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US"> </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > Α</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">******<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > 10011</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" lang="EN-US">**<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > 185 ΠΛΑΣΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ &amp; ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΗΜ.<o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > </span><span style=";font-family:&quot;;font-size:18pt;" >0004</span><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" ><o:p></o:p></span></p> </td> <td style="padding: 0.75pt;"> <p class="MsoNormal" style="margin-bottom: 0.0001pt; line-height: normal;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:12pt;" > 90<o:p></o:p></span></p> </td> </tr> </tbody></table> </div> </td> </tr> </tbody></table> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-601893400827958130?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-69884261546038179232010-07-12T14:56:00.001+03:002010-07-12T14:58:27.015+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TDsDMxlO1OI/AAAAAAAAA2E/eIfejp5oI5A/s1600/spain_holland.jpg"><img style="display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center; cursor: pointer; width: 278px; height: 210px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TDsDMxlO1OI/AAAAAAAAA2E/eIfejp5oI5A/s200/spain_holland.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5492987688511263970" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6988426154603817923?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-80170121778955854442010-07-06T12:47:00.006+03:002010-09-24T00:04:10.288+03:00<object height="385" width="485"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/KgCtPx_yvbw&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/KgCtPx_yvbw&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="485"></embed><br /></object><br />σε λίγο θα ξέρω αν θα πρέπει να αντικατασταθεί με το<br />Σε πότισα ροδόσταμο με πότισες φαρμάκι.....<br /><span style="font-weight: bold;">Update 7/7/2010: </span><br />ο κόσμος μου, ο κόσμος που ήξερα τελείωσε... κι όμως είμαι ευτυχισμένη<br /><br /><object height="385" width="480"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/_eyFiClAzq8&amp;hl=en_US&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/_eyFiClAzq8&amp;hl=en_US&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" height="385" width="480"></embed></object><br /><br />Ν, φως μου, η πραγματική ενηλικίωση αρχίζει από σήμερα... Καλό ταξίδι στον ωκεανό των ενήλικων διλημμάτων....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-8017012177895585444?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-84021501450364627162010-06-30T15:19:00.008+03:002010-07-01T12:43:13.571+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxdwjz4BeI/AAAAAAAAA10/O2GlQdjPbCY/s1600/denmark_cameroon.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 112px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxdwjz4BeI/AAAAAAAAA10/O2GlQdjPbCY/s200/denmark_cameroon.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488865134685717986" border="0" /></a><a href="http://meniek64.blogspot.com/2010/06/blog-post_28.html">Όπως λοιπόν προείπαμε</a>, έχει έρθει η ώρα να εντείνετε την επίθεση, άρα έχει έρθει η ώρα για το σχόλιον νούμερον τέσσερα που, φυσικά, θα αφορά στη διαιτησία και το οποίον πρέπει να ξεστομισθεί ακριβώς τη στιγμή που ο καλός σας ξεφυσά για κάποιο από τα σφυρίγματα και πριν προφτάσει να εκφέρει γνώμη:<br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-weight: bold;">-Ρε, το μαλάκα... Είναι δυνατό να μην έχει προσωπική άποψη για τη φάση? Να ξέρεις αυτός έχει εντολή από τη ΦΙΦΑ να την πετσοκόψει την</span> (εδώ μπαίνει η ομάδα που υποστηρίζει ο καλός σας)...<br />Πρέπει ήδη να έχουν κλονιστεί όλες οι βεβαιότητες του καλού σας. Μέχρι, δε, τώρα πρέπει να έχετε αρχίσει να ξαποστέλνετε τους παρείσακτους ή τουλάχιστον να τους έχετε κάνει να ορκίζονται ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξαναπατήσουν το πόδι τους στο σπίτι σας όταν παίζει ποδόσφαιρο, αλλά μη χαλαρώνετε, συμπληρώστε τη φράση σας δήθεν με στωικότητα:<br /><b>-Μου φαίνεται επανάληψη του τελικού του 1966 Γερμανίας Αγγλίας θα δούμε σήμερα...</b><br />Τα θύματα εκατέρωθεν του καναπέως είναι σε κακή κατάσταση, αλλά δεν θέλω αηδίες και υποχωρήσεις τώρα.... ΔΕΝ είναι, τώρα, ώρα ούτε για λιποψυχίες ούτε για μεγαλοψυχίες....Σ' αυτό τον πόλεμο (των φύλων και των φίλων) ΔΕΝ παίρνουμε αιχμαλώτους... Στόχος μας είναι μόνο η ολοκληρωτική επικράτηση και γι αυτό καταφεύγουμε στο βαρύ οπλισμό της φράσης νούμερον πέντε στόχος της οποίας θα είναι ο προπονητής, τον οποίο, επ' ουδενί δεν πρέπει να αφήσουμε στο απυρόβλητο Η φράση μπορεί να ειπωθεί οποτεδήποτε μέσα στον αγώνα, αλλά αποκτά άλλη βαρύτητα μετά από αλλαγή (ξέρετε, μόλις δείτε έναν κυριούλη που στην πλάτη του γράφει FIFA, να κρατά κάπου στη μέση του γηπέδου, μπροστά σε μια άσπρη γραμμούλα μια φωτεινή ταμπελίτσα με ένα κόκκινο και ένα πράσινο νουμεράκι? Μόλις δείτε κάποιον ποδοσφαιριστούλη της ομάδας του καλού σας να τρέχει, προς την λευκή γραμμούλα και κάποιον να χοροπηδά ακριβώς πίσω από την λευκή γραμμούλα? μόλις χτυπήσουν τα χεράκια τους και αλλάξουν μεριά στη γραμμούλα? Ε, τότε!):<br /><span style="font-weight: bold;">-Εντάξει, τώρα πείτε μου! είναι Μπάγεβιτς το άτομο ή δεν είναι?</span><br />Ο Μπάγεβιτς, είναι η μόνη ποδοσφαιρική περσόνα στην Ελλάδα, που κατορθώνει να δημιουργεί την απόλυτη σύμπνοια καθώς σύσσωμοι οι φίλαθλοι, οι φανατικοί, οι ποδοσφαιροειδήμονες και οι ποδοσφαιροπαράγοντες, ανεξαρτήτως οπαδικής τοποθετήσεως, τον αντιπαθούν και τον απορρίπουν (Πώς είναι ο Μητσοτάκης στην πολιτική? Ε, αυτό!) και ας έχει καταφέρει πολύ καλύτερα αποτελέσματα, από πολλούς ομοτέχνους του. Με την αναφορά του ονόματός του, ο καλός σας, αφού ελέγξει αν είστε καλωδιωμένη και παίρνετε απο κάποιον γραμμή, περνά σε φάση αναστοχασμού του συνόλου της σχέσης σας και των συμπεριφορών του αναρωτώμενος πότε ακριβώς σας έκανε τόσο κακό και τον εκδικείσθε τόσο σκληρά. Τα, δε, ρεμάλια έχουν βεβαιωθεί ότι είστε δασκαλεμένες από τον καλόν σας, γιατί, για κάποιον άγνωστο σ' αυτούς λόγο, τους έχει βαρεθεί, έχουν αποφασίσει ότι είναι εντελώς παρείσακτοι<b> </b>και εδώ είναι η ώρα για να τα<b> </b>αποτελειώσετε με τη συνέχεια της φράσης:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxdh57nXYI/AAAAAAAAA1s/pxjdVjo9eV0/s1600/maradona.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 252px; height: 177px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxdh57nXYI/AAAAAAAAA1s/pxjdVjo9eV0/s200/maradona.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488864882925723010" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span style="font-weight: bold;">- Μιλάμε, δεν έχει καθόλου αντιίληψη του γηπέδου... Εντελώς ανίκανος να αντιδράσει με μια σωστή αλλαγή παίκτη και παιχνιδιού....</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span>Εντάξει, έχετε επικρατήσει ολοκληρωτικά. Είναι η ώρα για να τους αφήσετε μια ανάσα. Έτσι κι αλλιώς σας είναι άχρηστος με εγκεφαλικό και ημιπληγία και πραγματικά σκεφτείτε τι σας περιμένει αν τα ρεμάλια εξαφανιστούν εξ ολοκλήρου από τη ζωή σας(του). Πάρτε λοιπόν την πιο γλυκιά σας φωνή και </span></span><span style="font-size:100%;"><span>μόλις ο σχολιαστή πει τη μαγική φράση "νομίζω ότι σφύριξε άουτ, όχι? οφσάιντ έχει σφυρίξει? Τι έγινε τώρα? γιατί βγάζει την κίτρινη κάρτα???"</span></span><span style="font-size:100%;"><span> (ή περίπου έτσι, αλλά πάντως σίγουρα αλλάζοντας άποψη για το τι βλέπετε κι εσείς κι αυτός κανα δυο φορές) χαρίστε του τη χαρά της καταδίκης του σχολιαστή με την ατάκα νούμερο έξι:</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;"></span></span></span><span style="font-weight: bold;font-size:100%;" ><span>-Ήθελα να ΄ξερα αυτό είναι περιγραφή? Η ντρίμπλα, η κεφαλιά, η πάσα και το φάουλ? Ή νομίζει ότι είναι στο ραδιόφωνο ή νομίζει ότι είμαστε τυφλοί...</span></span><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;"></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;"></span>Αυτή η απόρριψη της ειδημοσύνης του σχολιαστή γίνεται πάντα δεκτή με θετικά συναισθήματα αφού δεν υπάρχει περίπτωση ο καλός σας (ομού μετά των φίλων του) να μην πιστεύει ότι μπορεί να σχολιάσει/περιγράψει/αποτυπώσει καλύτερα τον αγώνα. Κι επειδή είναι πάντα έτοιμος να διορθώσει τον καλό τηλεπαρουσιαστοποδοσφαιροσχολιαστή ζει τη μοναδική στιγμή που η παρουσία σας δεν του είναι και τόσο απεχθής</span></span><span style="font-size:100%;"><span> και αυτό το συναίσθημα θα το επιτείνετε συμπληρώνοντας ψιλομουτρωμένα:</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;">-</span> <span style="font-weight: bold;">Όσο</span> <span style="font-weight: bold;">σκέφτομαι πόσα χρήματα παίρνει αυτός ο μαλάκας ο </span>(εδώ το όνομα είναι προαιρετικό, καθώς προϋποθέτει να το έχετε συγκρατήσει στην αρχή του παιχνιδιου, αλλιώς θα εκτεθείτε και θα χαλάσετε το κλίμα υπέρ σας) <span style="font-weight: bold;">που περιγράφει και δεν αναγνωρίζει τους παίκτες, που εσύ μωρό μου (</span>αν είστε στις πολύ καλές σας προσθέστε<span style="font-weight: bold;"> και οι φίλοι σου) ξέρεις/ετε απ' έξω τρελλαίνομαι....</span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span>Κι εκεί, που του έχετε απονείμει τα εύσημα του γνώστη θα τον βρείτε τελείως απροετοίμαστο όταν ρίξετε τη χαριστική βολή με την plus one προτροπή: </span></span><span style="font-size:100%;"><span> </span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;">-Τελικά, δεν αξίζει να παρακολουθείς αγώνα στην τηλεόραση μ' αυτούς τους γελοίους που περιγράφουν. Του χρόνου να πάρουμε διαρκείας στο Καραϊσκάκη. Έχω μια φίλη που και φέτος είχε και μάλιστα στα VIP. </span></span></span><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxgcD9bD3I/AAAAAAAAA18/E6lw6pqiv-c/s1600/Brasil_Argentina.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 143px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCxgcD9bD3I/AAAAAAAAA18/E6lw6pqiv-c/s200/Brasil_Argentina.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5488868081073327986" border="0" /></a><span style="font-size:100%;"><span><br /><br /><br />'Αντε, κορίτσια, να ζήσουμε να τον θυμόμαστε και <span style="font-weight: bold;">καλό τελικό</span>.....</span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;"></span></span></span><br /><span style="font-size:100%;"><span><span style="font-weight: bold;"></span></span><span style="font-weight: bold;"></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-8402150145036462716?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-84859633915120444462010-06-28T10:14:00.011+03:002010-06-29T10:46:28.121+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj4fq_a9OI/AAAAAAAAA1c/VLNzmPw4ypE/s1600/nederlands_1.jpg"><img style="float: right; margin: 0pt 0pt 10px 10px; cursor: pointer; width: 200px; height: 108px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj4fq_a9OI/AAAAAAAAA1c/VLNzmPw4ypE/s200/nederlands_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487909368950879458" border="0" /></a>Όπως είναι γνωστό, παλαιόθεν, το τίμιο τούτον βλόγον έχει ένα σωρό σακατιλίκια, ενα εκ των οποίων το ποδόσφαιρο και εν δεύτερο η κοινωνική προσφορά προς το γυναικείο φύλο, όποτε αυτό περνά μαύρες ποδοσφαιρομέρες όπως οι τωρινές.<br /><div style="text-align: justify;">Βλέπετε αισίως φτάσαμε στη φάση των δεκάεξι του Μουντιάλ 2010 που αγωνίζονται να γίνουν οκτώ (και συνεχίστε να διαιρείτε δια δύο) και επειδή, κόρες αντιποδοσφαιρικές, όσο και να αντισταθήκατε στη φάση των ομιλων και όσο και αν μετά από καυγάδες κατορθώσατε να σύρετε τον καλό σας στο σινεμά, στο μπαρ ή στο γιαπωνέζικο για σούσι και επειδή ήρθε η ώρα που φοβόσασταν (Ο καλός σας θα ριζώσει στον καναπέ και κάθε σας παραίνεση να μετακινηθεί θα αντιμετωπίζεται με τρόμο, απορία και επιθετικότητα) είναι η στιγμή να σας βοηθήσωμεν.<br />Κατ' αρχάς ξεχάστε τα διλήμματα, τριλήμματα και τετραλήμματα (μη σας πω) τύπου:<br />Θα τον σκοτώσω (Γιατί? ποιος ο λόγος, να φάτε τα νιάτα σας σε γκαρσονιέρα άνευ θέας και ανέσεων στον Κορυδαλλό τη στιγμή που μπορείτε να φάτε τα εισοδήματά του και να τον πονέσετε περισσότερ)<br />Θα τον χωρίσω (Γιατί? Ποιος ο λόγος να μπείτε στη διαδικασία ψαξίματος για τον επόμενο που θα είναι μια ρέπλικα με την ίδια ακριβώς νοοτροπία)<br />Θα βγω με τις φίλες μου (Γιατί? Ποιος ο λόγος εξόδου με όλους τους άντρες καρφωμένους στις οθόνες?)<br />Θα δω το σήριαλ στην άλλη τηλεόραση (Γιατί? Ποιος ο λόγος ΚΑΙ να σου την έχει σπάσει ΚΑΙ να έχει κατσικωθεί στην πλάσμα, αφήνοντάς σε στη μικρή της κουζίνας ΚΑΙ να τον αφήσεις ήσυχο????)<br />ΟΟΟΟΧΙ και πάλι ΟΧΙ....<br />Η επιλογή είναι μια αλλά με διττό σκοπό :<br />Αν είσθε υπάνδρος από εικοσαετίας (τουλάχιστον) ήρθε η ώρα (με τη βοήθεια μας) να του κάνετε τη ζωή κόλαση, να τον κάνετε να επαναπροσδιορίσει τις προτεραιότητές του όσον αφορά στο δίλημμα ποδόσφαιρό ή Sex and the City νο 438 και να τον κάνετε να σας δει με άλλο μάτι (κατά προτίμηση γουρλωμένο). Αν έχει, δε, κανονίσει να δει το ματς παρέα με (όλα τα υπόλοιπα ρεμάλια που αποκαλεί) φίλους (κι εσείς βγάζετε φλύκταινες όταν ανοίγει η πόρτα και τους συναπαντάτε σκεπτόμενη την αποκατάσταση και ανακαίνιση που θα χρειαστεί το καθιστικό, ει μη και η κουζίνα, μετά την μπυροπιτσοσουβλακοκατάσταση ) ήρθε η ώρα (πάντα με την πολύτιμη αρωγή μας) να τους ξεφορτωθείτε για πάντα.<br />Αν πάλι είσθε στα πρώτα έτη της συμβίωσης, εκεί όπου τα ελαττώματα είναι ακόμα μεταμφιεσμένα σε χαριτωμενιές, εκεί όπου όλες οι δραστηριότητες γίνονται από κοινού, εκεί που το γούτσου-γούτσου, αναγορεύεται στον μόνο κώδικα επικοινωνίας, αγνοήστε τα πικρόχολα σχόλια και, χρησιμοποιώντας τις πολύτιμες συμβουλές μας, εντυπωσιάστε τον, κάντε τον να μακαρίσει την τύχη του που βρήκε την τέλεια γυναίκα, αυτή με την οποία θα μοιραστεί τη ζωή του ακομα και την ποδοσφαιρική.<br />Η λύση είναι απλή και δοκιμασμένη....<br />Πρώτον, ΚΑΤΣΙΚΩΘΕΙΤΕ ΔΙΠΛΑ του στον καναπέ (αχ, βρε μωρούλι μου, κάνε λίγο χώρο να δω κι εγώ το ματς) αν, δε, υπάρχουν (όπως προείπαμε) και φίλοι, σπρώξτε τους με θράσος και αποφασιστικότητα (Μητσούλη, κάνε λίγο χαρά μου να καθήσω δίπλα στον άνθρωπό μου, δεν μπορώ να βλέπω μπάλλα με ξένους) και δεύτερον (και κυριότερο): ΕΚΦΡΑΣΤΕ ΑΠΟΨΗ και μάλιστα υπερασπιστείτε τη με τη σιγουριά του κατόχου της απόλυτης γνώσης....<br />Πώς θα το κάνετε? Απλά, απλούστατα με τις <span style="font-weight: bold;">έξι συν 1 </span>κλισέ, αλάνθαστες και μη επιδεχόμενες καμία αμφισβήτηση εκφρασούλες που θα επιβεβαιώσουν τις ποδοσφαιρικές σας γνώσεις (Βέβαια καλό είναι να έχετε μια πρώτη έστω εικόνα περί του τι ακριβώς εστί ποδόσφαιρο και να μη διερωτάσθε αν η μπάλα είναι στρογγυλή, γι αυτό σας παραπέμπουμε στα <a href="http://meniek64.blogspot.com/2008/06/blog-post_15.html">μαθήματα που έλαβαν χώρα εδώ ακριβώς πριν από δυο χρόνια επ' ευκαιρία του Πανευρωπαϊκού πρωταθλήματος</a> ). Φράσεις που θα ανατρέψουν για πάντα την εικόνα που έχει ο καλός σας, οι φίλοι του και το ανδρικό γένος εν συνόλω για το τι συνιστά την παρακολούθηση ενός αγώνα ποδοσφαίρου και το πού μπορεί να φτάσει μια γυναίκα προκειμένου να περάσει το δικό της:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj5Ta3xBwI/AAAAAAAAA1k/cf-l3RdGMS0/s1600/engralnd_germany.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 200px; height: 133px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj5Ta3xBwI/AAAAAAAAA1k/cf-l3RdGMS0/s200/engralnd_germany.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487910257977001730" border="0" /></a>Η έκφραση νούμερον ένα αφορά στο στήσιμο και την ανάπτυξη του παιχνιδιού της ομάδας (προφανώς και κατά προτίμηση, αυτή που έχει δηλώσει ότι υποστηρίζει) και την ξεστομίζετε πέντε λεπτά αφ' ότου έχει γίνει η σέντρα και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΣ (προσέξτε το αυτό είναι σημαντικό) όταν τη μπάλα κατέχει η αντίπαλη ομάδα:<br /><span style="font-weight: bold;">-Καλά, ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω, τι σόι στήσιμο είναι αυτό, ούτε ζώνη ούτε μαν του μαν παίζουν.... </span><br />Εδώ, λογικά, ο καλός σας γυρνά όλο απορία να σας κοιτάξει, και (αν το έχετε πει με τη δέουσα πειθώ) τα ρεμάλια μένουν με την μπουκιά από την πίτσα στο στόμα. Στα απορημένα βλέμματα συνεχίζετε απτόητη:<br /><span style="font-weight: bold;">-Μα ΔΕΝ τους βλέπεις? Αν έπαιζαν ζώνη θα κρατούσαν καλύτερα τους χώρους τους μες στο γήπεδο και αν έπαιζαν μαν του μαν έπρεπε να μαρκάρουν στενότερα και όχι με τα μάτια.<br /></span>Αυτό το τελευταίο το " και όχι με τα μάτια", έχει μεγάλη επιτυχία, αν η ομάδα που παίζει είναι η δική μας εθνική, οποιαδήποτε λατινοαμερικανική, οι μεσογειακές (στην ευρεία τους έννιοια περιλαμβάνοντια και οι Πορτογάλοι), αλλά αποφύγετέ το αν παίζουν Γερμανοί Ολλανδοί (ειδικά σ΄αυτούς με τίποτα, κοριτσια, διότι ΚΑΙ μαρκάρουν ΚΑΙ κρατούν τους χώρους τους και ενίοτε σκοτώνουν), Άγγλοι και γενικώς κεντροευρωπαϊκές και βόρειες ομάδες.<br />Κλισεδάκι νούμερον δύο, το οποίον θα καθορίσει και τη σοβαρότητα με την οποία θα σας αντιμετωπίσει η ομήγυρις (ομού μετά του καλού σας) στη συνέχεια, και γι αυτό πρέπει να ειπωθεί με την κατάλληλη φωνή (άχρωμη και λίγο <span class="illustration">blasé), και αφορά στην τεχνική της ομάδας. Το καλύτερο σημείο του αγώνα για να ειπωθεί, είναι λίγο πριν τη λήξη του ημιχρόνου, αν το σκορ είναι ισόπαλο, ή λίγο αφ' ότου ξεκινήσει το δεύτερο ημίχρονο </span><span class="illustration">σε περίπτωση ήττας και απαραιτήτως να έχουν μόλις χάσει την μπάλλα:<br /><span style="font-weight: bold;">-Θέλουν και να κερδίσουν... Μα, αγάπη μου, χωρίς κοντρόλ ΟΥΤΕ ντρίμπλα μπορούν να κάνουν ΟΥΤΕ πάσα...<span style="font-weight: bold;"><br /></span></span>Εδώ, ο καλός σας (που δεν του φτάνει η σκασίλα του έχει και σας), έχει κάνει το πρώτο βήμα προς τη μετάνοια για όλες τις φορές που είδε ποδόσφαιρο και σας αγνόησε, τα δε ρεμάλια, έχουν αρχίσει να στριφογυρίζουν άβολα στους καναπέδες. Μην τους αφήσετε να πάρουν ανάσα... Αμά τη διαπιστώσει της δυσφορίας συμπληρώστε ακάθεκτη:<span style="font-weight: bold;"><br />-Μα καλά, δεν τους βλέπετε,? ούτε να βρεθούν μεταξύ τους δεν μπορούν, πώς θέλουν να περάσουν μπροστά???<br /><span style="font-weight: bold;"></span></span>Η εκφρασούλα με μικρή παραλλαγή μπορεί να χρησιμοποιηθεί και σε περίπτωση που η ομάδα προηγείται, κατά προτίμηση στο μέσο του ημιχρόνου όπου έχει σημειωθεί το γκολ που τους έβαλε μπροστά, απλά αντικαταστήστε το <span style="font-weight: bold;">"Θέλουν και να κερδίσουν¨</span>με το <span style="font-weight: bold;">"Απορώ πώς κερδίζουν" </span>και το "</span><span class="illustration"><span style="font-weight: bold;">πώς θέλουν να περάσουν μπροστά???" </span>με το </span>"<span style="font-weight: bold;">μου λέτε πώς πέρασαν μπροστά???"</span><br />Και καθώς η επιτυχία σας προδιαγράφεται στον ορίζοντα, ήρθε η ώρα για την ατάκα νούμερον τρία η οποία φυσικά πρέπει να αφορά στον τερματοφύλακα (σύνηθες θύμα της κριτικής των απανταχού ποδοσφαιροθεατών και ποδοσφαιροκριτικών). Η κατάλληλη στιγμή για την εκφορά της ατάκας, είναι μετά από κόρνερ, ή φάουλ (όρα παραπάνω λινκ σε περίπτωση που η ορολογία είναι άγνωστη), όπου έχει αποτύχει να την μπλοκάρει (ενίοτε έχει αποτύχει και να την ακουμπήσει, προσγειωνόμενος πάνω σε δικούς και εχθρικούς παίκτες) και αφού βεβαιωθείτε ότι η φάση έχει τελειώσει ανώδυνα, γιατί αλλιώς οποιαδήποτε παρατήρηση είναι επικίνδυνη για τη σωματική σας ακεραιότητα:<br /><span style="font-weight: bold;">-ΔΕΝ υπάρχει περίπτωση! Ο Βάντσικ </span> <span style="font-weight: bold;">ή ο Σαργκάνης </span>(έτσι έχετε καλύψει και τους βάζελους και τους γάβρους, πράγμα που σημαίνει το 99% των ελλήνων φιλάθλων) <span style="font-weight: bold;">θα είχαν καθαρίσει τη φάση κι ούτε γάτα ούτε ζημιά, Ήταν τερματοφύλακες άρχοντες στην περιοχή τους, </span><span style="font-weight: bold;">βρε αδερφέ </span><span style="font-weight: bold;">...<br /></span>Εδώ<span style="font-weight: bold;">, </span>τα πράγματα για τον καλόν σας έχουν αρχίσει να ζορίζουν, οι δε κολλητοί έχουν αρχίσει να βρίσκουν την μπύρα ζεστή και την πίτσα παγωμένη. Κόρες, ήρθε η ώρα να τους δώσετε καίριο πλήγμα συμπληρώνοντας, δήθεν ανέμελα:<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj4INQyliI/AAAAAAAAA1U/jeFBrdBt2RI/s1600/buffon_1.jpg"><img style="float: left; margin: 0pt 10px 10px 0pt; cursor: pointer; width: 142px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/TCj4INQyliI/AAAAAAAAA1U/jeFBrdBt2RI/s200/buffon_1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5487908965833676322" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;">-Παραδεχτείτε το πάντως, από τότε που δεν παίζουν ο Σμάιχελ και ο Καν και με τον Μπουφόν τραυματία, δεν υπάρχουν ούτε εντυπωσιακές αποκρούσεις, ούτε επιτυχημένες έξοδοι ... </span><br />Η ζυγαριά έχει σαφώς γείρει υπέρ σας, ο καλός σας έχει αρχίσει να σκέφτεται ότι τελικά το σινεμά και τα "γράμματα στην Ιουλιέττα" δεν ήταν και τόση κακή ιδέα, ενώ τα ρεμάλια αναρωτιούνται, ποιανού πρόταση ήταν να δούν το ματς σπίτι σας και γιατί δέχτηκαν. Είστε περίπου στο μέσο της μάχης και έχει έρθει η ώρα να εντείνετε την επίθεση, άρα έχει έρθει η ώρα για το σχόλιον νούμερον τέσσερα, το οποίον θα το μάθετε την επαύριον (παρ' ότι oι συνέχειες αντίκεινται στην ιδεολογία του βλόγου) καθ' ότι το ποστάκιον βγαίνει υπερβολικά μεγάλο ακόμη και για μένα... <span style="font-weight: bold;"><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-8485963391512044446?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-33880703956805362462010-06-20T01:11:00.024+03:002010-06-28T02:16:37.667+03:00Λοιπόοοον, τι λέγαμε?<br />Α, ναι! το νήμα και πώς να το ξαναπιάσετε... Με τον μόνο τρόπο που υπάρχει: μια καινούργια εμφάνιση, μια διαφορετική φιλοσοφία και ένα ποστ του ασχέτου, όπου δώσ' του κλώτσο να γυρίσει παραμύθι (όχι και τόσο, αλλά πάντως άκαιρο) ν' αρχινήσει.... Μια φορά κι έναν καιρό ήμουν...<br />Εγώ, που (λέω ότι) έχω μια φίλη Κρητικιά το γνωστόν και μη εξαιρετέον <a href="http://natassaki.wordpress.com/">νατασάκιον</a>, το οποίο γελά κάπου στα δυτικά προάστια και ξεσηκώνομαι εγώ στα (όσο να πεις) βόρεια προάστια (που το πάω άραγε?). ...<br />Τελευταίως (λέω ότι) απέκτησα κι έναν φίλο Κρητικό, τον Χ. ο οποίος ψιθυρίζει στο γραφείο του κι ενημερώνομαι για τα καθέκαστα εγώ στο τέρμα του ορόφου (που το πάω άραγε??)<br />Επίσης (λέω ότι) έχω επί δεκαπέντε συναπτά έτη ένα κολητό βάσανο που σπούδασε στην Κρήτη (και γι αυτό κατέχει όλα, και όταν λέμε όλα εννοούμε όλα τα χαρακτηριστικά των κρητικών του πείσματος και της απειθαρχίας συμπεριλαμβανομένων) την Α., η οποία μονίμως ξεσηκώνεται για διάφορες σταυροφορίες, προτζεκτ και δραστηριότητες, που μαντέψτε ποιος πληρώνει αμα τη εγκαταλείψει τους: ΕΓΩ! (μα τέλος πάντων που το παώ?)<br />Το πάω στον Ψαραντώνη... εκεί το πάω. Στον Ψαραντώνη που η Α. αποφάσισε ότι είναι το απόλυτο must του φεστιβάλ Αθηνών, Βύρωνος, Πέτρας ει μη και Αβινιόν και Σάλτσμπουργκ κι έτσι βρέθηκα χαλεπήν νύχτα εις το Ηρώδειον, σε συναυλία Ψαραντώνη Αγγελάκα περιτριγυρισμένη από νεαρόκοσμο (ανέβαζα το μέσο όρο ηλικίας... ΔΕΝ σας λέω τίποτα) και άπειρους, άπειρους ΑΠΕΙΡΟΥΣ Κρητικούς (ΠΟΥ στην οργή βρέθηκαν ΤΟΣΟΙ Κρητικοί?) με χαρακτηριστική προφορά (αυτό με το ότι διατηρούν την προφορά τους είναι ακόμη ένα χαρακτηριστικό των κρητικών που με αφήνει άφωνη κάθε, μα κάθε φορά) και ακόμα χαρακτηριστικότερη συμπεριφορά. Κι εκεί αποκαλυπτικώ τω τρόπω κατενόησα τις εξής αλήθειες σχετικά με την Κρήτη, τους Κρητικούς και τους φίλους μου:<br /><ol><li>Οι Κρητικοί έχουν τη φασαρία μέσα στο αίμα τους....Μπορούν να γίνουν αντιληπτοί (Να, αγάπη μου, αυτός είναι ένας Κρητικός) από τη χαρακτηριστική μεγαλοφωνία τους, ασχέτως μέρους, ώρας και συνθηκών (Ήρθε, άρα, η ώρα να ζητήσω συγγνώμη από το Νατασσάκιον, τον Χ. και την Α. για κάθε φορά που τους παρότρυνα να μιλούν, γελούν, διαφωνούν, θυμώνουν πιο χαμηλόφωνα, στην ουσία δλδ, τους ζητούσα να πάνε ενάντια στη φύση τους.). Ένα ολόκληρο Ηρώδειο ήταν μια φωνή. όπου Κρητικός (σηκωνόταν από το αριστερό πάνω διάζωμα και) καλούσε Κρητικόν (διαγώνια εις κάτω δεξιόν διάζωμα) χωρίς (φυσικά)τη χρήση κινητού(τι να το κάμω σύντεκνε το κινητόν, αφού θωρώ τονε) και εκείνος τον αντιλαμβανόταν !!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /></li><li>Οι Κρητικοί έχουν την τσικουδιά στο αίμα τους (Δεν είμαι σίγουρη, μήπως η τσικουδιά ΕΙΝΑΙ το αίμα τους) και γι αυτό είναι ικανοί να την περάσουν λαθραία παντού (και όταν λέμε παντού εννοούμε ΠΑΝΤΟΥ, του Ηρωδείου συμπεριλαμβανομένου) διότι δεν είναι νοητή διασκέδαση, ακρόαση, μυσταγωγία με τον Ψαραντώνη, ζωντανό θρύλο και απόκοσμο ον, να παίζει τις λύρες του (αλήθεια σας λέω έπαιξε με πολλές. Δεν ξέρω μην του έσπαγαν από την κακομεταχείριση, όπως του Χέντριξ οι κιθάρες) χωρίς πιώμα και τους θεατοακροατές ντίρλα!!!!!!</li><li>Οι Κρητικοί έχουν την τραγωδία και την υπερβολή στο αίμα τους... Όπου ο Ψαραντώνης στο πρώτο μέρος της συναυλίας (δεν τραγουδά, ακριβώς αλλά) ως Φήμιος με τη συνοδεία λύρας αφηγείται μια κρητική παραλογή, μια τραγική ιστορία (μπροστά στην οποία το "Τραγούδι του νεκρού αδερφού" είναι αριστοφανική κωμωδία, ένα επεισόδιο του Χοντρού Λιγνού) με ένα μαύρο καβαλάρη καβάλα σ' ένα μαύρο άλογο, που φορά ένα μαύρο πουκάμισο και τον κατατρέχει μια ακόμη πιο μαύρη μοίρα που τον οδηγεί στον φόνο της αγαπημένης του και συνεκδοχικά στην απόλυτη δυστυχία (απόσπασμα στο βίδεον). Κι εκεί που εγώ (ως άσχετη αστομεγαλωμένη και αμύητη) λέω: ε, δεν είμαστε με τα καλά μας.... Φωνή (όρα αλήθεια νούμερον 1) ουρανομήκης ακούγεται: ΕΙΣΑΙ Ο ΔΙΑΣΣΣΣΣ!!!!! και το Ηρώδειο σείεται από τα χειροκροτήματα αποδοχής (των αποδέλοιπων Κρητικών και μη, αλλά ωστόσο μυημένων) αφήνοντάς με άναυδη!!!!!!!!!! Και τελευταία αλήθεια:<br /></li></ol><ol><li>Οι Κρητικοί έχουν και το έπος μέσα στο αίμα τους. Πρέπει να ζουν πάντα με πάθος, πάντα σε εξέγερση, πάντα επιθυμώντας να ξεπεράσουν κάποιο όριο, παντα επιθυμώντας να καθυποτάξουν έναν εχθρό (Έτσι εξηγείται το ότι όταν τελείωσαν -ή δεν τους επιτρεπόταν- να σκοτώνονται στον τόπο, τους πήγαν να σκοτωθούν στη Μακεδονία, στη Θράκη και δεν θυμάμαι πού αλλού, όπουτέλος πάντων υπήρχε νταβαντούρι και θανατικό, αναταραχή και σκοτωμός ). Σ' αυτό το πλαισιάκι, ο Ψαραντώνης, θεωρώντας τη μουσική υλική πραγματικότητα, θέλει να κάνει το σώμα του ένα μ' αυτή, είναι σίγουρος (ΣΙΓΟΥΡΟΤΑΤΟΣ) ότι μπορεί να κάνει ένα το σώμα του ενα μ΄αυτήν, χτυπιέται και αδυνατεί να κατανοήσει γιατί, γιατί μα γιατί ΔΕΝ γίνεται ένα με αυτή, αγανακτεί και παλεύει να εξαϋλωθεί, να φύγει σαν νότα, να πετάξει πάνω από τα κεφάλια μας ενώ ταυτόχρονα και αντίστροφα πασχίζει να καθυποτάξει αυτή την άτιμη τη μουσική που του διαφεύγει, να τη δέσει στη γη, να την λιώσει κάτω απ τη φτέρνα του στιβαλιού του, να τη συντρίψει και να την επιστρέψει στα σωθικά του... </li></ol><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-8ec7cb8b43c605d0" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v20.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8ec7cb8b43c605d0%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D468B19EC270805873867C5E6336CB54D9E19B31A.1BE52C79F87F5511BFCBEA647E9C98F82B9B96A3%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8ec7cb8b43c605d0%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DKobMQfYTm6yoUfvA2kySx579wsY&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v20.nonxt6.googlevideo.com/videoplayback?id%3D8ec7cb8b43c605d0%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D468B19EC270805873867C5E6336CB54D9E19B31A.1BE52C79F87F5511BFCBEA647E9C98F82B9B96A3%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D8ec7cb8b43c605d0%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DKobMQfYTm6yoUfvA2kySx579wsY&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br />Η περι ης ο λόγος συναυλία με έκανε να κατανοήσω επίσης ότι η ομογενοποίση λαδιού με νερό, είναι δύσκολη κι ίσως όταν πετυχαινει να είναι η ευτυχέστερη των συγκυριών και η τέχνη να βρίσκει τη δικαίωσή της, αλλά στο Ηρώδειο αυτό ΔΕΝ συνέβη παρά σε ένα μικρό βαθμό. Ο κόσμος χεροκρότησε (καθώς πολλοί από αυτούς, ειδικά οι νεαρότεροι, πρέπει να ήρθαν, βασικά, για να τον ακούσουν) ζεστά, πολύ ζεστά τον Αγγελάκα, αλλά για τον Ψαραντώνη έριξε το Ηρώδειο κάτω. Κι εγώ (που παρεμπιπτόντως θεωρώ τον Αγγελάκα σημαντικό ποιητή και όχι απλό τραγουδοποιό) θα αναρωτιέμαι πάντα αν δυο στιγμές της συναυλίας υπήρξαν ή ίσως τις δημιούργησε η καχυποψία μου και η συνήθεια μου να παρατηρώ τα σώματα ανιχνεύοντας μηνύματα που πιθανά και να μην εκπέμπουν.<br /><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-dc4d1b365343f3bd" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v10.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3Ddc4d1b365343f3bd%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D539691F52F952384EF6A2B7E079C5F09E7C7406E.652F5EF288D1555D662C2D9B5D4CA90EA49B2D9D%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Ddc4d1b365343f3bd%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DphB7FiexuirTHM90d7h9b7n7YDc&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v10.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3Ddc4d1b365343f3bd%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D539691F52F952384EF6A2B7E079C5F09E7C7406E.652F5EF288D1555D662C2D9B5D4CA90EA49B2D9D%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3Ddc4d1b365343f3bd%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3DphB7FiexuirTHM90d7h9b7n7YDc&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Ξεκινά, λοιπόν, ο καλός τραγουδοποιός με αναφορά στους θανάτους στη φλοτίλα που μετέφερε βοήθεια στη Γάζα λέγοντας ότι η σιωπή είναι συνενοχή και γι αυτό το πρώτο τραγούδι που θα έλεγαν από κοινού με τον Δία (όρα αλήθεια νο 3) θα ήταν αφιερωμένο στο γεγονός.... Όλα καλά ως εδώ και μπράβο του και μπράβο του Ψαραντώνη (αν υποθέσουμε ότι ο Δίας είχε ακριβή εικόνα της πραγματικότητας στη γη) και μπράβο και εμάς ως κοινού που συμμετέχουμε σε συναυλίες με προβληματισμένους καλλιτέχνες. Πλην όμως ξεκινώντας ο Ψαραντώνης τη θεϊκή του λύρα ο κόσμος, σχεδόν με εξαρτημένο αντανακλαστικό, ξεκινά να χτυπά ρυθμικά παλαμάκια κι ο Αγγελάκας, θεωρώντας απαραίτητη προϋπόθεση για το hommage τη σιωπή (που έχει οριστεί ως συνενοχή, αν ενθυμείστε λίγο παραπάνω) κάνει νόημα στο κοινό να σταματήσουν..... ορίζοντας ως συμμετέχουσα στο πένθος μόνο την ακοή, αντε και την όραση? (Εγώ στοιχηματίζω ότι οι κρητικοί τραγουδούν τους νεκρούς τους, όπως οι Μανιάτες ή οι Ηπειρώτες, μη σου πως θα τους συνοδεύουν με ριζίτικα και λύρες στις τελευταίες τους κατοικιές, συμμετέχοντας στο πένθος με όλο τους το σώμα) Και το κοινό σταμάτησε και στο τέλος τους χειροκρότησε αλλά (εμένα μου φάνηκε ότι) δεν του το συγχώρησε.<br />Και προχωρά η συναυλία και το κοινό χειροκροτά και φτάνει άσμα μοιρασμένο στους δυο καλλιτέχνες και ξεκινά ο Ψαραντώνης τη θεϊκή του λύρα και προχωρά να τραγουδά και φυσικά (όρα αλήθεια νούμερον 4) ξεχνά την πρόβα (αν υποθέσουμε οτι μπορεί να κάνει πρόβα για ντουέτο ο Ψαραντώνης) και συνεχίζει να τραγουδά εκεί που πρέπει να τραγουδήσει ο έντεχνος... Και ο έντεχνος κάνει την ιεροσυλία: <span style="font-weight: bold;">ακουμπά τον Δία</span> και ο Θεός (ίσως και λίγο ξαφνιασμένος) σταματά για να συνεχίσει ο Αγγελάκας και να ολοκληρώσουν μαζί. Κι αυτό ήταν το τελευταίο άσμα και ο κόσμος χειροκρότησε ζεστά, αλλά το ατόπημα της προσπάθειας να μπει σε αυλάκι ο Ποταμός (ΜΕ φαίνεται -που λένε και στο εξωτικό Ντεπώ την πατρίδα του Ινδίκτου) σημειώθηκε στο συλλογικό υποσυνείδητο.<br />Και (γι αυτό είμαι σίγουρη) δεν έχει σημασία ποιο τραγούδι, ποια τραγούδια είπε ο Ψαραντώνης, αφότου έφυγε ο Αγγελάκας. Σημασία έχει ότι αυτό που πίεζε τα διαζώματα, η επιβολή μιας θεωρίας της τέχνης που προσπαθούσε να εντάξει ότι έβρισκε ανένταχτο στους κανόνες της (καλλιτέχνες, εκτέλεση και κοινό).... που προσπαθούσε να βρει κανάλι να χωρέσει το πρωτεϊκό της τέχνης του Ψαραντώνη και την ανταπόκριση σε αυτό με το ένστιχτο (και ουχί καθόλου με τη λογική και την παιδεία) του κοινού.... που προσπαθούσε να λειάνει τις αδρές γραμμές της μουσικής του Δία και την πρωτόγονη σχεδόν σωματική ανταπόκριση των θεατών-ακροατών, τράβηξε τη βαριά σκιά του πάνω από τις κερκίδες και το Ηρώδειο σειόταν στην αρχή, στη μέση στα ρεφραίν και στα τελειώματα των τραγουδιών.<br />Και όλο αυτό το τεράστιο (έχω πολλά λόγια τελικά μέσα μου)ποστ επιστροφής δεν μπορεί παρά να είναι αφιερωμένο στους φίλους μου από την Κρήτη (λόγω καταγωγής ή λόγω επιλογής) και φυσικά αφορμή για να ομολογήσω δημοσίως ότι η συναυλία των Αγγελάκα, Ψαραντώνη (που εγώ ήξερα μόνο ως θρύλο δεν είχα ακούσει ποτέ και δεν είχα δει ποτέ live) με έκανε να αλλάξω για πάντα την άποψή μου για την τέχνη.<br />Τέλος:<br /><a href="http://natassaki.wordpress.com/">νατασάκιον</a>, Χ , Α. και άγνωστε συνθεατή έχετε δίκιο:<br /><span style="font-size:180%;">Ο ΨΑΡΑΝΤΩΝΗΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΑΣ</span><br /><object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-4f7b55dc5f7e8336" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v13.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4f7b55dc5f7e8336%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D445DB48F594BEEDB31D87EB402C07B1D24A9E619.5A9C62C26071E3E8A4B8AE5E3376CFE21C05B5E3%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4f7b55dc5f7e8336%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D2LlEPR0uhcC-LsHIWODdknqui08&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v13.nonxt5.googlevideo.com/videoplayback?id%3D4f7b55dc5f7e8336%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D445DB48F594BEEDB31D87EB402C07B1D24A9E619.5A9C62C26071E3E8A4B8AE5E3376CFE21C05B5E3%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D4f7b55dc5f7e8336%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D2LlEPR0uhcC-LsHIWODdknqui08&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3388070395680536246?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-46049306676483128952010-06-19T09:45:00.002+03:002010-06-19T09:48:47.459+03:00Πώς ξαναπιάνεις το νήμα εκεί που το έκοψες έναν χρόνο πριν?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4604930667648312895?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-23316935405832405442009-06-18T19:14:00.002+03:002009-06-18T19:23:03.434+03:00-Πώς πήγες Ν. μου?<br /><br />-Εξαρτάται...<br /><br />-Τι πάει να πει εξαρτάται, παιδί μου?<br /><br />-ή ΕΓΡΑΨΑ 20 ή θα ΜΟΥ ΒΑΛΕΙ 15<br /><br />-!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br />Υ.Γ. Καλά αποτελέσματα σε όλα τα μαθητούδια και ΚΑΛΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!!!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2331693540583240544?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-37396078623099808212009-06-01T07:41:00.007+03:002009-06-01T08:42:40.869+03:00-Μαμά, την τύφλα τους δεν ξέρουν οι εφημερίδες!!!<br /><br />-...................(<span style="font-size:78%;">ωχ, παναγία μου, τι θ' ακούσω πάλι??</span>)<br /><br />-Μεγάλη μλκία, αυτό που γράφουν για Γολγοθάδες και εξετάσεις....<br /><br />-................... <span style="font-size:78%;">(αν δεν μιλήσω, λες η συνέχεια να μη με στείλει???)</span><br /><br />-Αν είχαν κάνει σε σχολείο έπρεπε να ξέρουν ότι αυτό που ζητούν από τα παιδιά δεν είναι να ανέβουν το Γολγοθά.....<br /><br />-............<span style="font-size:78%;">...........(συνεχίζει το έργο της εξόντωσης, απτόητη)</span><br /><br />-Είναι να περπατήσουν πάνω στη Νεκρά Θάλασσα....<br /><br />-....................<span style="font-size:78%;">(ζω?)</span><br /><br />-Κι όταν λέω Νεκρά Θάλασσα εννοώ την ηλιθιότητα ΚΑΙ του σχολείου ΚΑΙ των καθηγητών ΚΑΙ της ύλης ΚΑΙ των θεμάτων ΚΑΙ των παπαγάλων ΚΑΙ της βαθμολόγησης στο τέλος!!!<br /><br />-...................<span style="font-size:78%;">(ΔΕΝ ζω, είναι σίγουρο....)<br /><br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Καλό μήνα απανταχού γονείς!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3739607862309980821?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-86858628467792685802009-05-19T16:19:00.006+03:002009-05-19T16:54:11.037+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ShKx7bpTtYI/AAAAAAAAAz8/NYXdgoFnB9Y/s1600-h/molon+lave.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 510px; height: 381px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ShKx7bpTtYI/AAAAAAAAAz8/NYXdgoFnB9Y/s320/molon+lave.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5337524142978872706" border="0" /></a>Είναι αυθεντικό, αυθεντικότατο από το σχολείο μου Ιστορία Α Γυμνασίου....<br />Όπως φαντάζεσθε η πρώτη ερώτηση είναι "τι γνωρίζετε για τη φράση μολων λαβέ" και η δεύτερη "ποιες οι διαφορές ελληνικού και φοινικικού αλφαβήτου"<br />Υ.Γ. Καλή επιτυχία σε όλα τα <a href="http://roulakaramitrou.blogspot.com/2009/05/blog-post_19.html">παιδούδια</a> (Δεν είναι τέλειο? η <a href="http://roulakaramitrou.blogspot.com/">Ρούλα</a> το είπε!)<br />Υ.Γ.2 Αν δεν μπορείτε να διαβάσετε τη φωτογραφιούλα, ξέρετε... κλικ επάνω της, μεγαλώνει και γίνεται ευανάγνωστη ευανάγνωστη (τώρα αυτό καλό είναι... κακό είναι... θα σας γελάσω και δεν το θέλω...)!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-8685862846779268580?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-37479852905476571362009-05-10T06:18:00.001+03:002009-05-10T06:18:00.602+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-47d3e9b882b0eeab" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v3.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D47d3e9b882b0eeab%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5BF4F13F5B09D0CCE0E9FC2DC81EBD0D2CCA455D.54EE0452BA3388064CCA0D177449C1F8F35FAC34%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D47d3e9b882b0eeab%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D6uBs3nReRIwT5wHKrWM-onClyks&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v3.nonxt2.googlevideo.com/videoplayback?id%3D47d3e9b882b0eeab%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D5BF4F13F5B09D0CCE0E9FC2DC81EBD0D2CCA455D.54EE0452BA3388064CCA0D177449C1F8F35FAC34%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D47d3e9b882b0eeab%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D6uBs3nReRIwT5wHKrWM-onClyks&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Χρόνια πολλά στις απανταχού μανούλες !!!!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3747985290547657136?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-54940711840588248542009-05-02T23:55:00.006+03:002009-05-03T10:14:35.815+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SfyzsUi5gAI/AAAAAAAAAzs/mYWmyQQ1WnU/s1600-h/olympiakos.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 300px; height: 225px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SfyzsUi5gAI/AAAAAAAAAzs/mYWmyQQ1WnU/s320/olympiakos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5331333632910524418" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="text-decoration: underline;">Θρύλε, Θεέ μου, ΟΛΥΜΠΙΑΚΕ μου!!!!!!!!!!!</span></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5494071184058824854?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-75854639885172937102009-04-30T01:47:00.001+03:002009-04-30T13:58:44.811+03:00<object width="320" height="266" class="BLOG_video_class" id="BLOG_video-22cf2f63e297a83a" classid="clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000" codebase="http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/get_player"><param name="bgcolor" value="#FFFFFF"><param name="allowfullscreen" value="true"><param name="flashvars" value="flvurl=http://v19.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D22cf2f63e297a83a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1109AB5FD978E17C3F45E4DB5768E775BBE024CF.549DC013D249B16A4A8FC238ACC37D4CDBB601D8%26key%3Dck1&amp;iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D22cf2f63e297a83a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D5tjCRYRjxVh8zatiorW_mx4dOgI&amp;autoplay=0&amp;ps=blogger"><embed src="http://www.youtube.com/get_player" type="application/x-shockwave-flash"width="320" height="266" bgcolor="#FFFFFF"flashvars="flvurl=http://v19.nonxt8.googlevideo.com/videoplayback?id%3D22cf2f63e297a83a%26itag%3D5%26app%3Dblogger%26ip%3D0.0.0.0%26ipbits%3D0%26expire%3D1329964439%26sparams%3Did,itag,ip,ipbits,expire%26signature%3D1109AB5FD978E17C3F45E4DB5768E775BBE024CF.549DC013D249B16A4A8FC238ACC37D4CDBB601D8%26key%3Dck1&iurl=http://video.google.com/ThumbnailServer2?app%3Dblogger%26contentid%3D22cf2f63e297a83a%26offsetms%3D5000%26itag%3Dw160%26sigh%3D5tjCRYRjxVh8zatiorW_mx4dOgI&autoplay=0&ps=blogger"allowFullScreen="true" /></object><br /><br />Παγκόσμια ημέρα κατά της σωματικής τιμωρίας των παιδιών????<br />Σώωωωωπα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-7585463988517293710?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-8427469501018309402009-04-01T00:18:00.003+03:002009-04-01T09:37:37.878+03:00<ul><li>έλεος! Δεν αντέχω πια! Συνεχώς τσακωνόμαστε για βλακείες και λάθη...</li></ul><ul><li>Ναι, μαμά μου, αλλά πρέπει να μας αναγνωρίσεις κάτι..</li></ul><ul><li>τι?</li></ul><ul><li>Ποτέ δεν τσακωνόμαστε για το ίδιο λάθος δυο φορές.....</li></ul>Υ.Γ. Καλό μήνα απανταχού γονείς!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-842746950101830940?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com23tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-39725114629832452142009-03-30T16:45:00.005+03:002009-03-30T17:35:52.034+03:00Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Θανατηφόρο ζεϊμπέκικο από τον<a href="http://islandlayer.wordpress.com/"> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_0">Island</span></a> δίπλα σε μισοάδεια τραπέζια με χθεσινά ντολμαδάκια....<br /><br />Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Το γέλιο του <a href="http://natassaki.wordpress.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_1">νατασσακίου</span></a> ψηφιοποιημένο για το <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_2">ΥouTube</span> δίπλα σε ποτήρια με μεσαίο κρασί που ο καταστηματάρχης θεωρεί (όπως αποδείχτηκε) <a href="http://www.veuve-clicquot.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_3">Veuve</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_4">Cliquot</span></a> τουλάχιστον....<br /><br />Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Ο <a href="http://natassaki.wordpress.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_5">αστερΆκης</span></a> με τα βαθιά μάτια του αγωνίζεται να συνεννοηθεί με το αεροπορικής λογικής <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_6">σκαλοπίνι</span> του (το οποίο το ανακάλυψε τυχαία κάτω από έναν από αυτούς τους κατεψυγμένους <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_7">αρακάδες</span> -ή μήπως ήταν καρότο?)...<br /><br />Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Τα κόκκινα μαλλιά της <a href="http://veloudo.blogspot.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_8">Coco</span> </a>σε <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_9">τρελλό</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_10">χασαποσέρβικο</span> πάνω στην πίστα δίπλα σε τραπέζια, όπου στις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_11">σαλατιέρες</span> τα μαρούλια είχαν αποχωριστεί τα πάτρια εδάφη τη δεκαετία του 90 (τουλάχιστον)...<br /><br />Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Οι διαπραγματεύσεις της <a href="http://single-mamma.blogspot.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_12">mamma</span></a> για τη Μύκονο σιγαλές μην τύχει και μας πάρουν χαμπάρι τα (κατά τ' άλλα συμπαθέστατα) <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_13">ΚΑΠΗ</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_14">Ανω</span> <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_15">Κορακότρυπας</span> (και αρχίσουν τους εξορκισμούς) με τα οποία μοιραζόμασταν το μαγαζί...<br /><br />Κυριακή μεσημέρι στο Περιβόλι τ' Ουρανού. Αστική εκδοχή του ρεμπέτικου με κοντραμπάσο και πιάνο στην ορχήστρα οι <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_16">πολλλλλλλύ</span> καλοί Τζώρτζης και Μαριώ και το <a href="http://roulakaramitrou.blogspot.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_17">Ρουλιώ</span></a> με τον επιβεβαιωμένο απ' όλους μας (ακόμη και από την πρεσβυωπική εμένα) λογαριασμό των 600 Ευρώ στο χέρι, στέκεται μπροστά στον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_18">παπιονάτο</span> <span class="searchmatch"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_19">maître</span></span> <span class="searchmatch">d</span>’<span class="searchmatch"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_20">hôtel</span> που μόλις έχεις επαληθεύσει τον λογαριασμό..<br /></span>---Δε μου λέτε, ξέρετε το ανέκδοτο με τον <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_21">Κοζανίτη</span>?<br />---Όχι<br />---Μπαίνει ένας Κοζανίτης σ' ένα άδειο σκυλάδικο έξω απ' τη <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_22">Θεσ</span>/<span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_23">νικη</span>, πίνει, ρίχνει και τις βόλτες του και κάποια στιγμή ζητά τον λογαριασμό, ο οποίος έρχεται υπέρογκος<br />"Δε μου <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_24">λές</span>, ρε μάστορα, -λέει στον τύπο - εμένα βρήκες να <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_25">γμσεις</span>???<br />"Γιατί, -του λέει αυτός- βλέπεις κάναν άλλο????<br /><br />---Δε συμβαίνει αυτό σε μας, κυρία μου....<br />---Ακριβώς, όμως!<br /><br />Με τις <span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_26">υγείες</span> μας.... Μόνο μην ξανακούσω ότι τα μαγαζιά πλήττονται γιατί θα κάνω φόνο!!!!!<br /><br /><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_27">Υ.Γ.</span> Εμείς, ωστόσο, περάσαμε θαύμα, διότι είμαστε όλοι μαζί (και θα περνούσαμε θαύμα και στον πεζόδρομο με μπύρες και εμένα να τραγουδώ παράφωνα -καλά ίσως εκεί να υπήρχε ένα πρόβλημα) Και, <a href="http://single-mamma.blogspot.com/"><span class="blsp-spelling-error" id="SPELLING_ERROR_28">mamma</span></a>, θα πάμε Μύκονο κι ας τον κύριο στο Περιβόλι να πίνει μόνος του τον Σκούρα (και τον ανοιχτόχρωμο από κοντά!!)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3972511462983245214?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-5511133425672890802009-03-28T10:58:00.015+02:002010-06-19T09:56:36.325+03:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4CeuVxjII/AAAAAAAAAy8/NOXEuOyjkmo/s1600-h/orchidee.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 230px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4CeuVxjII/AAAAAAAAAy8/NOXEuOyjkmo/s320/orchidee.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318190936829824130" border="0" /></a>Η άνοιξη είναι ωραία τρα λα λα!<br /><div style="text-align: justify;">Αν παραβλέψεις ότι ο Μάρτης (που είναι γδάρτης και κακός παλουκοκαύτης) μας μούλιασε εφέτος και δε μας αφήνει να φορέσουμε το ολοκαίνουργιο πουκάμισο μεσ' στο λέλουδο και την κλάρα (άσχετο: όταν περάσει τούτη η μόδα κι επιστρέψουμε στα γνωστά καλά καφέ και μαύρα μας, όλ' αυτά τα χρωματουλιά ΜΕ λέτε τι θα τα κάμουμε? Τες παν! επιστρέφω στην άνοιξη)...<br />Η άνοιξη είναι ωραία τρα λα λα!<br />Αν ξεπεράσεις την απαισιοδοξία που διασπείρει ο ισχυρισμός του Τ.S. Eliott ότι ο Απρίλης είναι ο σκληρότερος μήνας, αφού τι ξέρει αυτός από μεσογειακή άνοιξη? Σε μια έρημη χώρα διαβιούσε....<br />Η άνοιξη είναι ωραία τρα λα λα!<br />Αν λησμονήσεις ότι ο Μάης (που μας έφτασε εμπρός βήμα ταχύ) αντί να είναι ο μήνας των λουλουδιών γίνεται ο μήνας των μεγάλων σφαγών σε Γυμνάσια και Λύκεια κι όπου αντί να πλέκουμε στεφάνια, συλλέγουμε τα μαργαριτάρια ανεπαρκών μαθητών ανέτοιμων καθηγητών...<br />Κι αφού τεκμηριώσαμε το ευωχές της άνοιξης ερχόμαστε στο δια ταύτα:<br />Η άνοιξη είναι ωραία τρα λα λα! πλην όμως είναι και η εποχή της (ωχ!) κηπουρικής...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4DDwaOIZI/AAAAAAAAAzE/GJx2OWnbsls/s1600-h/strange.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 172px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4DDwaOIZI/AAAAAAAAAzE/GJx2OWnbsls/s320/strange.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318191573040505234" border="0" /></a>Και καλά όταν έχεις κήπο. Καλείς τον επαγγελματία, τον σουλουπώνει, κουρεύει και τους καλλωπιστικοί θάμνοι (καθότι καλλιτέχνης) στρόγγυλους και μένεις εσύ να αναρωτιέσαι πότε φύτρωσε το γλειφιτζούρι στη μέση του γκαζόντος (το γκαζόν του γκαζόντος -κλίνεται κατά <span style="font-style: italic;">το παρόν</span>) και τέλος πάντων ζείς εσύ καλά και ο επαγγελματίας καλύτερα (και πλουσιότερα). Αν όμως έχεις βεραντούλα με γλάστρες? Ποιον να καλέσεις χωρίς να ρεζιλευτείς σε φίλους γνωστούς (και φυσικά τον επαγγελματία)???<br />Αρχικά επιστρατεύεις τον καλόνε σου... Μια - δυο - τρεις... ε, στο 19 ήρθε κι έγκωσε ο χριστιανός. Τα στήλωσε και έκαμε τη μεγάλη εξέγερση<br />-Αν θες γλάστρες μόνη σου....<br />Στην αρχή το παίρνεις αψήφιστα (έλα, μωρέ, θα του περάσει -ΑΜ, ΔΕ!!)<br />Μετά το παίρνεις γαλύφικα (έλα, γλυκέ μου, δες πόσα άλλα κάνω εγώ στο σπίτι -ΤΙΠΟΤΑ)<br />Μετά το παίρνεις πατριωτικά (έλα, καλέ μου, αφού ο Κακλαμάνης βραβεύει τα πράσινα μπαλκόνια -Μένουμε ΧΑΛΑΝΔΡΙ κι επιπλέον ΔΕΝ ΤΟΝ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ)<br />Μετά το παίρνεις παρακλητικά (έλα, μωρό μου, καν' το για το χατήρι μου και θα δεις εγώ -Γιατί τόσα χρόνια για ποιανού το χατήρι το κάνει? Και ΤΙ ακριβώς είδε???)<br />Και τέλος το παίρνεις πεισματικά (θα το κάνω μόνη μου και ΔΕΝ θα σου ξανμιλήσω ΠΟΤΕ -Αμήν και πότε!!)<br />Κι έτσι εμπλέκεσαι στη χαρωπή διαδικασία <span style="font-style: italic;">κηπουρική βεράντας</span>, για να καταλάβεις από το πρώτο βήμα, που είναι η επίσκεψη στο φυτώριο, πόσο ανεπαρκής είσαι γι αυτό που ανέλαβες...<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4Dd3m6xAI/AAAAAAAAAzM/_yCiptyx7t0/s1600-h/beetle1.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 173px; height: 130px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4Dd3m6xAI/AAAAAAAAAzM/_yCiptyx7t0/s320/beetle1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318192021649409026" border="0" /></a>Μπαίνεις, λοιπόν, στο φυτώριο και βρίσκεσαι να περνάς ανάκριση πρώτου (μη σε πω και δεύτερου και τρίτου) βαθμού, από τον φυτωριοϊδιοκτήτη για το αν στο μπαλκόνι σου έχει ήλιο, <span style="font-style: italic;">πού </span>έχει ήλιο, <span style="font-style: italic;">πότε</span> έχει ήλιο, <span style="font-style: italic;">πού</span> το πιάνει ο αγέρας, <span style="font-style: italic;">πότε</span> το πιάνει ο αγέρας, <span style="font-style: italic;">πού</span> είναι ο βοριάς, <span style="font-style: italic;">αν </span>πιάνει πάγος, <span style="font-style: italic;">πότε</span> πιάνει πάγος, αν το βράδυ πέφτει υγρασία, <span style="font-style: italic;">πόση</span> υγρασία, <span style="font-style: italic;">πού</span> έχει περισσότερη υγρασία, <span style="font-style: italic;">πόσα</span> τετραγωνικά είναι το μπαλκόνι, <span style="font-style: italic;">πόσες</span> παλιές γλάστρες έχεις, ώστε να υπολογίσει πόσες ακόμα πρέπει να προστεθούν για να είναι κατανεμημένα τα φυτά σωστά σε ζαρντινιέρες, μεγάλες γλάστρες, μεσαίες γλάστρες και μικρά γλαστράκια που θα μπουν σε πολλαπλά σταντ, στο τραπέζι και σε σημεία που δε φανταζόσουν ότι πηγαίναν γλάστρες... Σε περίπτωση, δε, που αποτολμήσεις να διακόψεις την ανάκριση -καλέ, εγώ τρεις τέσσερις γλαστρούλες ήθελα να βάλω- το βλέμα απαξίωσης του φυτωριούχου θα σε πείσει ότι αφού δεν έχεις εμπεδώσει από τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια της Κηπουρικής το κεφάλαιο περί αστικής κηπουρικής, κακώς κάκιστα τρώς το χρόνο του...<br />Ας υποθέσουμε τώρα, ότι ανταπεξήλθες ηρωικά στην ανάκριση και ο καλός φυτοεπαγγελματίας αποφάσισε ότι ΔΕΝ είσαι χαμένη υπόθεση και συνεχίζει να ασχολείται μαζί σου... Τα δυσκολότερα έρχονται.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4DxkMRJWI/AAAAAAAAAzU/IwEIIJykJp0/s1600-h/daisy.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 201px; height: 154px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4DxkMRJWI/AAAAAAAAAzU/IwEIIJykJp0/s320/daisy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318192360034739554" border="0" /></a>Ο αξιολογότατος ανθοπωλητής θεωρεί ότι για να φτιάξεις τις γλαστρούλες σου πρέπει να μάθεις να ξεχωρίζεις τη φοβερή gryllotalpa-vulgaris (την ποια?), που είναι έντομο από την calceolaria herbeohybrida (ορίστε?) που είναι φυτό και φοβερή λιχουδιά για την πρώτη. Πρέπει να μπορείς να τον παρακολουθήσεις να αραδιάζει<br />φυτά που είναι φυλλώδη και φυτά που είναι ανθοφόρα,<br />φυτά που θέλουν ίσκιο, φυτά που θέλουν ήλιο και φυτά που θέλουν ίσκιο επτά με οχτώ και ήλιο έντεκα με μία (τη νύχτα, νομίζω),<br />φυτά που θέλουν κρύο, φυτά που θέλουν ζέστη και φυτά που θέλουν κρύο Ιούνιο και Ιούλιο και Δεκέμβριο πρέπει να τα έχεις σε θερμοκρασία 36 βαθμών Κελσίου,<br />φυτά που θέλουν απάγκιο και φυτά που κάνουν απάγκιο στα άλλα φυτά (οι εθελοντές των φυτών ένα πράγμα),<br />φυτά που θέλουν παρέα και φυτά που είναι παντελώς αντικοινωνικά (ΣΕ λέει η αφελάνδρα με την πεπερόμια, οι καλύτερες φίλες, αντίθετα η καλαγχόη με τη γλωξίνια ούτε κουβέντα δεν αλλάζουν)<br />φυτά που θέλουν πολύ νερό και φυτά που θέλουν σπάνιο πότισμα και φυτά που πίνουν το νερό τους τρεις με πέντε από πηγή Αθαμανικών Ορέων με 14 άλατα και 22 ιχνοστοιχεία αλλιώς μουτρώνουν και δε βλέπεις άνθος ούτε για δείγμα.<br />Οι διαμαρτυρίες σου - καλιέ, εγώ δυο μαργαρίτες και δυο ζουμπούλια ήθελα να βάλω η χριστιανή- αντιμετωπίζονται με το υποτιμητικό βλέμα του ανθοεπιστήμονα, ο οποίος έχει ήδη σχεδιάσει τη βεράντα σου και είναι απολύτως πεπεισμένος ότι είναι μια ασήμαντη λεπτομέρεια η διαφωνία σου.<br />Κι έφτασε η αποφράς ώρα που θεωρείς ότι έληξες τα ζητήματα... Η προηγούμενη κακή στιγμή έχει περάσει, ο φυτοεπαγγελματίας σε έχει συγχωρήσει που τόλμησες να φτάσεις στο μαγαζί του χωρίς να είσαι συνδρομήτρια στο "Urban gardening for Total Idiots" (για τουλάχιστον 36 τεύχη) και το εντόπιο "Μπαλκόνι Φυτά και ο Άσχετος Κηπουρός" και θεωρεί ότι έχει καλύψει τα γνωστκά σου κενά. Έχεις περάσει και από το ταμείο, όπου κοιτώντας την απόδειξη στα χέρια σου αναρωτιέσαι μην τυχόν και αγόρασες μετοχές στο φυτώριο (και στην Mosanto, μη σε πω) και τώρα πρέπει να φορτώσεις τις αγορές οι οποίες πέρα από τα φυτά, περιλαμβάνουν:<br /><ul><li>Αρκετό χώμα για να ξεκινήσεις δική σου χωματουργική επιχείρηση "Μπαζώνονται ρέματα Ο Μήτσος"</li></ul><ul><li>Γλάστρες, πιατάκια, ζαρντινιέρες και σταντ ικανά να αναζωογονήσουν τις παρακμάζουσες κεραμοποιείες του Αμαρουσίου και τέλος</li></ul><ul><li><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4EGxrKg_I/AAAAAAAAAzc/9cTVoDE1gSE/s1600-h/lipasmata.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 150px; height: 150px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sc4EGxrKg_I/AAAAAAAAAzc/9cTVoDE1gSE/s320/lipasmata.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318192724431242226" border="0" /></a>Τόσα υγρά, στερεά και αέρια λιπάσματα και εντομοκτόνα και με τόσες οδηγίες (μία κουταλιά του γλυκού μπλε λίπασμα τρεις με πέντε το απόγευμα και μισή κουταλιά της σούπας πράσινο λίπασμα δώδεκα με μία το βράδυ, μισό ψέκασμα από το κόκκινο εντομοκτόνο το πρωί, πρό ποτίσματος και εν τέταρτο του ψεκάσματος από το άσπρο εντομοκτόνο το απόγευμα μετά το πότισμα) που σε κάνουν να αναρωτιέσαι ΠΩΣ ΣΤΟ ΔΑΙΜΟΝΑ η ογδοντάχρονη γιαγιά σου βάζει στο χέρι της στη σακούλα του σουπερμάρκετ που περιέχει τα εκατοντάδες φάρμακά της και πιάνει το σωστό φάρμακο στη σωστή ώρα και παίρνει τη σωστή δόση.</li></ul>Η φόρτωση, λοιπόν, είναι απλή αν έχεις φορτηγό, έστω ένα αγροτικό. Είναι όμως εξαιρετικά πολύπλοκη αν έχεις ένα απλό Ι.Χ. Εγώ κοίτα να δεις έχω Ι(ιιιι).Χ(χχχχ). ... μικρό.... ΠΟΛΥ ΜΙΚΡΟ... Στο δεύτερο σακί χώμα απλά ΔΕΝ υπήρχε πορτμπαγκάζ (ελληνιστί σκευοφόρος). Για καλή μου τύχη, βέβαια, είναι σχεδόν συναρμολογούμενο. Οπότε, όσοι από εσάς είδατε ένα κίτρινο Πούντο (εκεί!) κάμπριο να περνά ανθισμένο και καταπράσινο στους δρόμους του Χαλανδρίου, μπορείτε να ησυχάσετε, δεν μετατρέπει η κρίση τα αμάξια σε κινούμενες γλάστρες. Εγώ το μετέτρεψα σε "Μεταφοραί Φυτών ο Χρηστάρας" και αυτό για μια και μόνη φορά (του χρόνου θα πάω με νταλίκα στο φυτώριο, να 'χω και την αξιοπρέπειά μου).<br />Και τώρα στέκομαι στο μπαλκόνι, με εκατοντάδες γλάστρες, γλαστράκια, φυτά και φυτάκια, λιπάσματα και εντομοκτονάκια και αναρωτιέμαι ποιον ψυχολογικό εκβιασμό να χρησιμοποιήσω για να επανέλθουμε στην τάξη και να φυτέψει τα φυτά ο (που νογά) καλός μου, αλλιώς τα βλέπω να θνήσκουν εντός δεκαημέρου από τη φύτευση....<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-551113342567289080?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-59664845147641910882009-03-21T13:08:00.005+02:002009-03-21T11:56:56.746+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSUo6DcXhI/AAAAAAAAAyM/_La-NqFkdkI/s1600-h/brando_cool.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 232px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSUo6DcXhI/AAAAAAAAAyM/_La-NqFkdkI/s320/brando_cool.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315536890703404562" border="0" /></a><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--> <!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]-->Σήμερα είναι η μέρα κατά του ρατσισμού (και η μέρα της ποίησης και η πρώτη μέρα της άνοιξης, αλλά γι αυτά ΔΕΝ είμαι αρμόδια...Ούτε για τα υπόλοιπα, βέβαια, είμαι αρμόδια, αλλά χρειάζονται λιγότερο θράσος) βοήθεια μας και με χαρά να τη γιορτάσουμε. <div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Βέβαια, ποτέ δεν κατάλαβα τι στην οργή χρειάζονται αυτές οι επετειακές ημέρες πέρα από το να μας δίνουν άλλοθι, για να<span style=""> </span>ζούμε τις υπόλοιπες 364 μέρες με όλες τις ιδεοληπτικές μας προκαταλήψεις, όλα τα ετεροφοβικά μας στερεότυπα και να μπορούμε να βγαίνουμε αυτή τη μία μέρα και να διαδηλώσουμε την απέχθειά μας για το φαινόμενο – που εμείς έχουμε διατρανώσει.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Κι έπειτα, γιατί ακριβώς επετειαζόμαστε σήμερα? Ποιον ακριβώς ρατσισμό απορρίπτουμε? Ποιος είναι αυτός ο <i style="">άλλος</i>, που ανατρέποντας κατεστημένες κατηγορίες απειλώντας μας με το άγνωστο, μας οδηγεί στο να τον παραμερίζουμε εν φόβω και τρόμω (που λέει και ο καλός <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Richard_Kearney"><span style="" lang="EN-US">Kearney</span></a>). </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScIq-TnrmGI/AAAAAAAAAxU/TdcqN90UdqQ/s1600-h/brando_smoking.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 263px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScIq-TnrmGI/AAAAAAAAAxU/TdcqN90UdqQ/s320/brando_smoking.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314857760157571170" border="0" /></a>Ποιος είναι αυτός ο ξένος που επετειακά δηλώνουμε ότι ΔΕΝ εχθρευόμαστε και δεσμευόμαστε να μην ορίζουμε την ταυτότητα μας έναντι και εναντίον του? Είναι ο Βάρβαρος των Ελλήνων? Ο Ετρούσκος των Ρωμαίων? Ο Εβραίος των κεντροευρωπαίων Προτεσταντών του μεσαίωνα? Ο Άγριος των <span style="" lang="EN-US">W</span>.<span style="" lang="EN-US">A</span>.<span style="" lang="EN-US">S</span>.<span style="" lang="EN-US">P</span>. του 16ου αιώνα? Ο Μαύρος των Αμερικανών βαμβακοφυτοϊδιοκτητών του 18ου και 19ου ? Ο Μουσουλμάνος της μετανεωτερικής πολυπολιτισμικότητας? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Αναρωτιέμαι, καθώς στεκόμαστε στο μέσο μιας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτισμικής κρίσης με σακατεμένες ταυτότητες και ελλειμματικές<span style=""> </span>προσωπικές διαδρομές, μήπως απασχολημένοι/ες να αντιτιθέμεθα επετειακά σε, εν πολλοίς, ξεπερασμένους (ούτε ο Άδωνις -<a href="http://www.youtube.com/watch?v=DnF2KszqCws&amp;feature=related">τι παει να πει ποιος Άδωνις?</a>- δεν παραδέχεται ότι τρέφει ρατσιστικά αισθήματα για κανένα από τους ανωτέρω) ρατσισμούς, αδυνατούμε να αντιληφθούμε ότι η πόλωση ανάμεσα στο <span style="font-style: italic;">εμείς</span> και το <span style="font-style: italic;">αυτοί</span> μετατίθεται σε όλο και κοντινότερες κατηγορίες?</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Αναρωτιέμαι μήπως προσπαθώντας ν’ απλοποιήσουμε την ύπαρξή μας, ο αποδιοπομπαίος τράγος είναι πια πολύ πιο καθημερινός? Μήπως από τον υπερβατολογικά μακρινό <i style="">έτερο</i> (που η απόσταση κάνει απλή την αποκήρυξη κάθε ρατσιστικής αντιμετώπιση του), περάσαμε σ’<span style=""> </span>ένα δίχτυ δυσδιάκριτων ρατσισμών που αφορούν στον ένσαρκο και πολύ απτό διπλανό <i style="">αλλότριο</i>? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScIrRgu2lbI/AAAAAAAAAxc/084b7XARnxI/s1600-h/brando_drinking.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 234px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScIrRgu2lbI/AAAAAAAAAxc/084b7XARnxI/s320/brando_drinking.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314858090094826930" border="0" /></a>Μήπως ενώ όλοι με ζέση και ειλικρίνεια καταδικάζουμε όλες τις εκδοχές σύγχρονου φονταμενταλισμού αφήνουμε να παρεισφρέουν εκατοντάδες καθημερινοί ρατσισμοί? Μήπως επιτρέπουμε την ενεργοποίηση δεκάδων ανεπαίσθητων στερεοτυπικών ιδεοληψιών γύρω από μια (μεταφυσική σχεδόν) έννοια καθαρότητας, ομοιογένειας και συμμόρφωσης των πληθυσμών προς κάποια (αυθαιρέτως επιβαλλόμενα αλλά καθολικά ισχύοντα) κανονιστικά και ομαλοποιητικά κριτήρια που ευνοούν την απόρριψη και τον αποκλεισμό? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μήπως ο ρατσισμός σήμερα δεν αφορά στην <i style="">άλλη</i> φυλή, την εχθρική φυλή από άλλο <i style="">τόπο</i> που προσπαθεί να παρεισφρύσει<span style=""> </span>στην κρατική οντότητα και να την αλλοιώσει? Μήπως ο ρατσισμός σήμερα αφορά στη διαίρεση μιας και μοναδικής φυλής σε ανώτερη και κατώτερη? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μήπως σήμερα ζούμε έναν κοινωνικό ρατσισμό που (κατά τον παππού <a href="http://www.foucault.info/documents/"><span style="" lang="EN-US">Foucault</span></a>) είναι ένας ρατσισμός της κοινωνίας ενάντια στον ίδιο της τον εαυτό? Μήπως ζούμε έναν εσωτερικό ρατσισμό που αφορά στη διαρκή κάθαρση του (φαντασιακά ομογενούς)<span style=""> </span>κοινωνικού σώματος από τους παραεκκλίνοντες από τη νόρμα, από τους δυσ(α)προσάρμοστους στην κοινωνική τυποποίηση? </p><div style="text-align: justify;"> </div><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSVj3-_3GI/AAAAAAAAAyU/SRuUGb9wgzg/s1600-h/brando_fatening.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 305px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSVj3-_3GI/AAAAAAAAAyU/SRuUGb9wgzg/s320/brando_fatening.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315537903760170082" border="0" /></a>Μήπως οι εθνο-βιολογικοί ρατσιστικοί <i style="">λόγοι</i>, οι οποίοι, στην ουσία, νομιμοποιούσαν τους φυλετικούς αποικιοκρατικούς πολέμους του 18^ου και 19^ουαιώνα που επέτρεπαν την επιβολή στυγνών εξουσιών και κυνικών οικονομικών εκμεταλλεύσεων της (δήθεν) κατώτερης –πολιτισμικά αλλά κυρίως βιολογικά– φυλής από την (ξαναδήθεν) ανώτερη, έχουν δώσει τη θέση τους σ’ έναν κοινωνικοβιολογικό ρατσισμό?</div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Από τη θεματική των δυαδικών φυλετικών διαχωρισμών, της επιβολής της (με ψευδοδαρβινικά κριτήρια) ισχυρότερης βιολογικά φυλής, αυτής με τη μεγαλύτερη προσαρμοστικότητα... από τη θεματική της προστασίας της καθαρότητας μιας φυλής από τα παρεισφρύοντα εκφυλιστικά στοιχεία που θέτουν σε<span style=""> </span>κίνδυνο την επιβίωση, την ευημερία και την εξέλιξη της (ακραία έκφανση του οποίου ήταν οι ναζιστικές θηριωδίες) μήπως περάσαμε στον ρατσισμό της εσωτερικής καθαρότητας? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μήπως ο φυλετικός εχθρός της μετανεωτερικότητας, το θύμα του ρατσισμού είναι ο διαφορετικός άλλος? Μήπως (λέω μήπως), είναι ο γηράσκων, ο άρρωστος, ο πνευματικά διαταραγμένος, ο εξαρτημένος από τις ουσίες και όλο και εντονότερα ο παχύσαρκος και ο καπνιστής, τα δύο σώματα τα κατ’ εξοχήν αρνούμενα να συμμορφωθούν στο κοινωνικά προκαθορισμένο σωματικό ήθος, στον ηθικά ρυθμιστικό σωματικό κώδικά? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p class="MsoNormal" style="margin-right: -4.4pt; text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSWB626vCI/AAAAAAAAAyc/ZgcBGZe-YJA/s1600-h/brando_ageing.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 280px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSWB626vCI/AAAAAAAAAyc/ZgcBGZe-YJA/s320/brando_ageing.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315538419927661602" border="0" /></a>Μήπως η προϊούσα ιατρικοποίηση της κοινωνίας ανάγει το (παρεκκλίνον από τον -αυθαίρετα οριζόμενο ως- φυσιολογικό <a href="http://www.asxetos.gr/article.aspx?i=34">Δείκτη Μάζα Σώματος</a>) παχύσαρκο σώμα, το (αποκλίνον από τη νεανικότητα) γηράσκον σώμα, το (παραμορφωμένο) σώμα που νοσεί, την (αγνοούσα τις υγιεινολογικές προειδοποιήσεις) συμπεριφορά του εθισμένου, του καπνιστή, σε κοινωνικές ανωμαλίες που πρέπει να διορθωθούν, να ρυθμιστούν, να επανενταχτούν συμμορφούμενες στο πρότυπο και τον κανόνα, αλλιώς να εκλείψουν?</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μήπως ο σημερινός (διαρκώς εξαπλούμενος) ρατσισμός είναι το αποτέλεσμα μιας βιο-ηθικής, όπου η παχυσαρκία, η εξάρτηση, η νόσος, το γήρας, το κάπνισμα, γίνονται οι αποδείξεις των θανάσιμων αμαρτημάτων της λαιμαργίας, της οκνηρίας, της λαγνείας, της ακηδίας, της οργής? Μήπως το ζήτημα δεν είναι η παχυσαρκία, το κάπνισμα, ο εθισμός, η πνευματική νόσος <span style="" lang="EN-US">per</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">se</span>, αλλά το ότι αυτά τα άτομα<span style=""> </span>χαρακτηρίζονται ως ανίκανα να εγκολπωθούν μια (τεχνητά εκλογικευμένη) βιοηθική, ανίκανα να αυτοπειθαρχηθούν και, σε τελική ανάλυση, ανίκανα να λειτουργήσουν με υπευθυνότητα απέναντι στο σύνολο, αφού (θεωρητικά) με τις πράξεις τους το θέτουν σε κίνδυνο τόσο βραχυπρόθεσμο (οι κίνδυνοι του παθητικού καπνίσματος) όσο και μακροπρόθεσμο (ο φόβος εκφυλισμού της ράτσας από τον παχύσαρκο, τον εθισμένο ή τον πνευματικά και σωματικά νοσούντα)?</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Κι έτσι, ο βιολογικά ενάρετος και κοινωνικά υπεύθυνος παγκόσμιος βιο-πολίτης (κατά τον σύννου ερευνητή <a href="http://www.getcited.org/mbrz/11061614"><span style="" lang="EN-US">Evans</span></a>), που ρυθμίζει τη ζωή του οραματιζόμενος μια δημόσια ευμάρεια οριζόμενη από την ευταξία, την ευπείθεια στις βιοϊατρικές επιταγές και, εν τέλει, την βιολογική ομογένεια του κοινωνικού συνόλου, με την αρωγή της (εξαντλούσας τις υποχρεώσεις της σε<span style=""> </span>μια ρητορική ορθής βιο-διαχείρισης) πολιτείας, έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό (στανικές) σταυροφορίες <span style=""> </span>για την εξάλειψη των προβλημάτων που δημιουργούνται από τις βιολογικές παραβατικότητες.<span style=""> </span>Διεξάγει με θρησκευτική ευλάβεια και άκαμπτη προσήλωση εκστρατείες ενημέρωσης και παρέμβασης υπέρ του γενικότερου καλού, όπου ο καπνιστής, ο παχύσαρκος, ο γέρων (διότι γριές ΔΕΝ υπάρχουν) ο εξαρτημένος πρέπει στην καλύτερη περίπτωση να εκλείψει, μέσα από τη συμμόρφωσή του, ή στη χειρότερη να κρυφτεί μέσα στην ντροπή, το όνειδος και την ενοχή... </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSWjd5d7TI/AAAAAAAAAys/HwlmzKjp7Yo/s1600-h/brando_apocalypse.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 200px; height: 200px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSWjd5d7TI/AAAAAAAAAys/HwlmzKjp7Yo/s320/brando_apocalypse.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315538996269280562" border="0" /></a>Αναρωτιέμαι (η καπνίστρια, ήδη καταδιωκόμενη και μελλοντικά υπό εξόντωση) μήπως ο σημερινός ρατσισμός αφορά στις νομιμοποιημένες (από νομοθετικές παρεμβάσεις και κανονιστικές απαγορεύσεις) ρητορικές επιθέσεις, τον στιγματισμό και στη (θεσμοθετημένη οσονούπω) κοινωνική απομόνωση των (οριζόμενων ως)<span style=""> </span>αποκλινόντων, εξαρτημένων, νοσούντων, παχυσάρκων και καπνιστών? </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Αναρωτιέμαι μήπως, (παραβλέποντας ότι, όπως λένε θεωρητικοί της έρευνας, η επιστήμη ΔΕΝ παρέχει βεβαιότητες και ότι πρέπει να δυσπιστούμε σε οιονδήποτε ισχυρίζεται ότι κατέχει την απόλυτη επιστημονική αλήθεια) η ιεροποίηση (ΟΚ δεν υπάρχει η λέξη, αλλά έτσι καταλάβατε, το <span style="" lang="EN-US">point</span>) επιστημονικών ευρημάτων και δεδομένων (μέσα από την αναπλαισίωσή τους από τα Μ.Μ.Ε. και τη λαϊκή κουλτούρα) και η παρουσίασή τους ως απόλυτη γνώση, ως το σωστό πρακτέο, όχι μόνο για το άτομο αλλά κυρίως για να προστατευτεί και να μη βλαφτεί το κοινωνικό σύνολο, δημιουργούνται από τη μια άτομα/ενσώματες υπάρξεις υψηλού στάτους, άξια μέλη του<span style=""> </span>κοινωνικού γίγνεσθαι και από την άλλη, υποκείμενα άνευ αξίας που τους αξίζει ο αποκλεισμός, η πειθάρχηση μέσω της επιβολής και της απαγόρευσης και σε ακραίες περιπτώσεις η ποινή ακόμα και ο εγκλεισμός????</p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSXkhQXMvI/AAAAAAAAAy0/wplqzMy0RrI/s1600-h/brando_barber.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 200px; height: 278px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScSXkhQXMvI/AAAAAAAAAy0/wplqzMy0RrI/s320/brando_barber.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5315540113862111986" border="0" /></a>Και (επειδή ήδη φαντάζομαι πόσοι -ορθώς- αντικαπνιστές, πόσοι -σωστά- οπαδοί της υγιεινής ζωής, πόσοι -απολύτως δικαιολογημένοι- σταυροφόροι κατά των ουσιών, πόσοι -καλοπροαίρετοι- πρέσβεις των φαρμακευτικών ρυθμίσεων των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών παρεκκλίσεων θα ανατριχιάζουν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές), αφού δηλώσω ότι το ερώτημα είναι οντολογικό και όχι πραγματολογικό (δλδ σε περίπτωση που το σωστό και το πρακτέο θεωρούνταν το κάπνισμα και υπήρχε νομοθεσία, που μας ανάγκαζε να γίνουμε όλοι καπνιστές, ή σε περίπτωση που το <span style="font-style: italic;">φυσιολογικό </span>θεωρούνταν το παχύσαρκο και το υπέρβαρο και οι διαφημίσεις μας υποχρέωναν -υπόρρητα- να γίνουμε αφράτες/οι ως πίνακες του <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Paul_Rubens">Ρούμπενς</a>, ή σε περίπτωση που η πνευματική ηγεμονία ανήκε στους καταθλιπτικούς και οι κρατούσα ιατρική με τις φαρμακευτικές της παρεμβάσεις μάς επέβαλε να κυκλοφορούμε κάτι σαν τους <a href="http://www.youtube.com/watch?v=FLA2FwNUy7c&amp;feature=related"><span style="text-decoration: underline;">Tokio Hotel</span></a>, θα χρησιμοποιούσα τα ίδια επιχειρήματα) έρχομαι να θέσω το τελευταίο μου ερώτημα:</p><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μήπως (λέω μήπως), εν κατακλείδι, όλοι αυτοί οι δυσδιάκριτοι ρατσισμοί δεν είναι παρά ακόμα ένα όπλο της αστικής κοινωνίας, η οποία δεν υπερισχύει (καταγάγοντας νίκη λαμπρή επί) των προλεταριακών τάξεων με τη συσώρευση του πλούτου και των διοικητικών πόρων, αλλά επειδή κατέχει την ικανότητα να επιβάλλει μια συγκεκριμένη ηθική, έναν ομογενοποιημένο τρόπο ζωής και μια υποταγμένη σ' αυτά (τα σωστά και comme il faut) βούληση??? </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5966484514764191088?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-68466342683419181212009-03-19T14:36:00.003+02:002009-03-19T16:26:13.160+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScI9EM3Re3I/AAAAAAAAAx8/Ozxnw8V7W3o/s1600-h/%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%AD.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ScI9EM3Re3I/AAAAAAAAAx8/Ozxnw8V7W3o/s320/%CF%81%CE%B5%CF%84%CE%B9%CF%81%CE%AD.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5314877652632435570" border="0" /></a><br />Εδώ βλέπετε μια πρόταση (είμεθα ανοικτοί και σε εναλλακτικές) για το καινούργιο μου άβαταρ, καθώς με μισθό ΜΙΚΤΑ 1.8οο και κάτι ψιλά ευρώ (μετά από ΕΙΚΟΣΙ χρόνια στην εκπαίδευση) η κυβέρνηση και οι <a href="http://www.in.gr/kiosk/issue.asp?lngPublicationID=16&amp;lngDtrID=3&amp;dtmIssueDate=19/3/2009">λακέδες</a> της με ανακήρυξαν τη δημόσια, ΡΕΤΙΡΕ....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6846634268341918121?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-29099441240091502092009-03-16T01:08:00.000+02:002009-03-16T01:08:00.643+02:00<object width="425" height="344"><param name="movie" value="http://www.youtube.com/v/wSPO5yPphxY&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/wSPO5yPphxY&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></object><br /><br />Ας όψεται το <a href="http://natassaki.wordpress.com/">νατασσάκι</a> και οι <a href="http://www.radiobubble.gr/el/blog/hatzidakis-tribute-day">σταυροφορίες</a> που μονίμως υιοθετεί... Ας όψεται και η αδυναμία μου στους (μεγάλους λησμονημένους της μουσικής) Χατζιδάκι και Φλέρυ Νταντωνάκη...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2909944124009150209?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-47845977679857537472009-03-04T20:27:00.015+02:002009-03-14T11:52:54.660+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sbbqq4PbqeI/AAAAAAAAAxM/M2Nq5Wb4yjQ/s1600-h/sick_woman.gif"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 223px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/Sbbqq4PbqeI/AAAAAAAAAxM/M2Nq5Wb4yjQ/s320/sick_woman.gif" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5311690832902597090" border="0" /></a>Είναι απίστευτο, ότι 60 - 80 εκατομμύρια φιλικά (για τον άνθρωπο) μικρόβια ζουν σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό του δέρματός μας. Δυστυχώς, κάποιο από αυτά αποφάσισε να αυτονομηθεί, να αφήσει τις φιλικότητες και τις αηδίες και να περάσει σε εχθροπραξίες κατακυριεύοντας πολύ περισσότερο ζωτικό χώρο, απ' ότι του αναλογεί. Και καθώς με βρήκε απροετοίμαστη, με κατατρόπωσε το άθλιο....<br /><div style="text-align: justify;">Το καλό με τις ιώσεις είναι ότι σε βάζουν σε μια διαδικασία γνωριμίας με το σώμα σου... Το κακό είναι ότι το κάνουν με επώδυνο τρόπο.<br />Εγώ, για παράδειγμα, εξ' αιτίας της ίωσής μου, έμαθα ότι το ανθρώπινο σώμα είναι ένας εξαιρετικά πολύπλοκος μηχανισμός στον οποίο βρίσκονται 206 οστά, 600 μυς και περισσότερες από 1200 μυοσκελετικές ενώσεις. Το κακό είναι ότι το έμαθα διότι πονούσαν όλα αυτά τα κόκαλα από το πιο μικρό που (δεν θυμάμαι πώς στην οργή λέγεται και ΔΕΝ είμαι το <a href="http://natassaki.wordpress.com/">νατασσάκι</a> για να τρέχω στους Γούγληδες αλλά ξέρω ότι σίγουρα) βρίσκεται στο αυτί μας, ως το μηριαίο που είναι το πιο μεγάλο. Βεβαιώθηκα, επίσης, τόσο για τον αριθμό των μυών, καθώς από τον μικροσκοπικό <span style="font-style: italic;">stapedius </span>(κάνω την έξυπνη τώρα) στο κέντρο του αυτιού ως τον <span style="font-style: italic;">μέγα ραχιαίο, </span>που είναι ο μεγαλύτερος, ήταν όλοι απολύτως (και ανεπανόρθωτα) πιασμένοι, όσο και για τον αριθμό των ενώσεων, αφού όλες έκαναν αυτόν τον ήχο σκουριασμένης πόρτας σε κάθε μου (επώδυνη) κίνηση.<br />Βέβαια, αυτή η ίδια ίωση με έβαλε και σε μια διαδικασία αμφισβήτησης των πληροφοριών που συλλέγεις. Για παράδειγμα έμαθα ότι (πάντα σύμφωνα με τους επιστημόνους) κατά μέσο όρο ο άνθρωπος ανοιγοκλείνει τα βλέφαρα του μέσα σε μια μέρα 9365 φορές. Ωστόσο, έχω βάσιμες υποψίες ότι αυτή η πληροφορία είναι λαθεμένη, καθώς τις τελευταίες μέρες αυτή η λειτουργία είναι πρακτικά αδύνατη. Τα βλέφαρά μου, τα οποία ζυγίζουν πάνω από 100 κιλά (κι ας έρθουν οι ανατόμοι να με διαψεύσουν) το καθένα, παραμένουν πεισματικά στο κλειστό (ρίψατε σημείωμα στη χαραμάδα και θα επικοινωνήσουμε σύντομα μαζί σας).<br />Ταυτόχρονα, μέσω της ίωσης, διαπιστώνεις ότι οι μετατροπές των συνθηκών λειτουργίας, αυτού του εξαιρετικού μηχανισμού, δημιουργεί αρκετές απρόσμενες βλάβες. Με τη θερμοκρασία μου, για παράδειγμα, να πηγαινοέρχεται στους <span style=";font-family:&quot;;font-size:12;" ><span style="font-size:100%;">39^ο</span><span style="font-size:100%;"> </span></span>C, είναι σίγουρο ότι έκαιγα πολύ περισσότερο από τους 100.000 νευρώνες, που υποτίθεται ότι χάνονται κατά μέσον όρο καθημερινά από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Αυτό σημαίνει ότι από τους 100.000.000 νευρώνες, που (σύμφωνα με έγκυρες έρευνες) περιέχει ο ανθρώπινος (λέμε τώρα) εγκέφαλός μου, πρέπει να έχω ένα σοβαρό έλλειμμα, το οποίο εξηγεί το ακίνητο και απλανές βλέμμα της αγελάδας, με το οποίο κοιτώ τους γύρω μου, και τον απίστευτο πονοκέφαλο, που κάνει αδύνατη την παρακολούθηση οποιασδήποτε συζήτησης περιέχει συλλήψεις συνθετότερες της (υπερβατολογικά απόλυτης) έννοιας του ΘΡΥΛΟΥ.<br />Αυτή η απώλεια νευρώνων πρέπει να φταίει για τις αδιανόητες εμμονές, που με κατακυριεύουν, όπως το να προσπαθώ να επιβεβαιώσω κατά πόσο το ανθρώπινο σώμα έχει 45 μίλια νεύρα. Ακόμη, βέβαια, δεν έχω κατορθώσει να τα μετρήσω, καθώς είναι ένα κουβάρι στα πάτωμα, μπροστά στον καναπέ μου όπου τα διάφορα μέλη του σώματός μου τα αναζητούν και προσπαθούν να τα ξεμπερδέψουν, μπας και κατορθώσουν να υλοποιήσουν έστω κάποιες απλές κινήσεις, όπως να σηκώθεί το χέρι μου και να απαντήσει στο τηλέφωνο που (χειροτερεύοντας τον πονοκέφαλό μου) χτυπά δαιμονισμένα ή να κατορθώσουν τα πόδια μου να φτάσουν στο νεροχύτη, ώστε τα χέρια μου να γεμίσουν ένα ποτήρι νερό από τη βρύση και να καταπιώ (προσπαθώντας να καταπολεμήσω τον πονοκέφαλό μου) ένα παυσίπονο.<br />Η ίωση είναι ο καλύτερος τρόπος για να διαπιστώσεις πόσο σημαντικές είναι ικανότητες του ανθρώπινου οργανισμού που συνήθως θεωρείς αυτονόητες. Για παράδειγμα από τις 50.000 διαφορετικές μυρωδιές, που υποτίθεται ότι αντιλαμβάνεται η ανθρώπινη μύτη εγώ αυτή τη στιγμή αντιλαμβάνομαι... καμία...! Τσιγάρο, ποτό, τα αθλητικά της Ν., η άμμος της γάτας, τα σουβλάκια που τρώνε αυτοί οι σπαστικοί (και παντελώς απρόθυμοι να μου συμπαρασταθούν, ως οικογένεια) δίπλα μου, η (παντελώς αηδία, παρ' όλες τις καλές προθέσεις της μαμάς μου) κοτόσουπα που τρώω εγώ, ε! όλα μια μυρωδιά... Τη μυρωδιά της αρρώστιας.<br />Μια ιώση χρησιμεύει επίσης για να αποκτήσεις εμπειρίες άλλων μορφών ζωής. Για παράδειγμα από τα 5-8 λίτρα αέρα που (πάντα σύμφωνα με έγκυρους επιστημονικούς κύκλους) ένας άνθρωπος εισπνέει κάθε λεπτό, είναι ζήτημα αν εγώ κατορθώνω να προσλάβω τα μισά. Γεγονός που με κάνει να ακούγομαι σαν τη Λάση μετά από πολύωρο κυνήγι γάτας.<br />Η ίωση, παρεμπιπτόντως, μπορεί να κάνει τους γύρω σου ευτυχισμένους για απροσδόκητους λόγους. Για παράδειγμα, καθώς οι μύες που χρησιμοποιεί ο άνθρωπός για να προφέρει μια και μόνο λέξη είναι 72 και επειδή (το εμπεδώσαμε) οι δικοί μου πονάνε φριχτά, περιορίζομαι (προς μεγάλη ικανοποίηση τόσο της Ν. όσο και του Μ. ) σε ήχους όπως μμμμμ! γκγκγκγκγ! που, όσο να πεις, παραπάνω από άντε πέντε, άντε δέκα μύες δε θα χρειάζονται. Αυτό περιορίζει σημαντικά την επικοινωνία μέσ στο σπίτι, αλλά αυξάνει την ηρεμία και τη δυνατότητα να εκλείψουν διάφορες παρεξηγήσεις.<br />Άσχετα από την ίωση πάντως, το συκώτι του μέσου ανθρώπου ζυγίζει περίπου δύο κιλά, αλλά το δικό σας πρέπει να είναι αρκετά βαρύτερο, τόση ώρα που σας το πρήζω. Γι αυτό λέω να την κάνω σιγά σιγά, με περιμένουν θερμόμετρα, ασπιρίνες και μια αρκετά θυμωμένη Ν. καθώς δεν ευοδώνονται οι προσπάθειές της να κολλήσει και να γλυτώσει κανα δυο μέρες σχολείο...<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4784597767985753747?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-33751335744418304192009-03-01T16:05:00.004+02:002009-03-01T16:05:10.015+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaaCLGOzPxI/AAAAAAAAAw0/pRdiEWsHB_A/s1600-h/%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaaCLGOzPxI/AAAAAAAAAw0/pRdiEWsHB_A/s320/%CF%80%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%AE%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307072338065571602" border="0" /></a><br />--Πάλι άργησες.... Αν ξαναργήσεις, θα πάρω το πρώτο κοριτσάκι που θα περάσει μπροστά από το αυτοκίνητο και θα φύγω!! Στο λόγο μου! Έτσι κι αλλιώς, όλα ίδια είσαστε...<br /><br />--Μα είσαι μάνα τώρα εσύ???? Όχι πες μου είσαι μάνα??? Δεν είσαι μάνα... Τι σόι μάνα δε βλέπει πόσο μοναδικό είναι το παιδί της?????<br /><br />-- Καλά παιδάκι μου μη φωνάζεις.... Μοναδική είσαι, σε πειράζω. Κι ούτε για μια στιγμή στη ζωή μου δε θέλησα ένα άλλο παιδί....<br /><br />--Μεταξύ μας, κι εσύ καλή είσαι. Κι από μικρή νόμιζα ότι είσαι η πιο έξυπνη απ' τις μαμάδες κι οι ιδέες σου είναι... έτη φωτός μπροστά!<br /><br />--Τσάμπα, με καλοπιάνεις... ! Λες και δεν ξέρω ότι Ο ΘΕΟΣ είναι ο πατέρας σου!!!!<br /><br />-- Κοίτα.... Έχεις όλα τα προσόντα για τη δουλειά, αλλά, δυστυχώς, <span style="font-weight: bold;">τη</span> <span style="font-weight: bold;">θέση τη δώσαμε σε άλλον...<br /></span><span><br />Υ.Γ. Καλόν μήνα απανταχού γονείς</span><span style="font-weight: bold;">. </span><span>Α! και καλή Σαρακοστή</span><span style="font-weight: bold;"><br /><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaaDv9I4H5I/AAAAAAAAAw8/op6h4fDbEqs/s1600-h/%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 282px; height: 284px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaaDv9I4H5I/AAAAAAAAAw8/op6h4fDbEqs/s320/%CF%87%CE%B1%CF%81%CF%84%CE%B1%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307074070791593874" border="0" /></a><br />Ο χαρταετός δανεικός από το<a href="http://nostou-algos.pblogs.gr/tags/apokries-gr.html"> Νόστιμον ήμαρ</a><br /><span style="font-weight: bold;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3375133574441830419?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-17859753057737922672009-02-23T20:45:00.005+02:002009-02-23T20:58:24.003+02:00<span style="font-size:180%;">Μετά την επιβεβαίωση των τρομερών ικανοτήτων του κρατικού μηχανισμού όταν βρίσκεται σε ετοιμότητα </span><br /><object width="425" height="344"><p34aram name="movie" value="http://www.youtube.com/v/-YOO8CcgBZ8&amp;hl=en&amp;fs=1"><param name="allowFullScreen" value="true"><param name="allowscriptaccess" value="always"><embed src="http://www.youtube.com/v/-YOO8CcgBZ8&amp;hl=en&amp;fs=1" type="application/x-shockwave-flash" allowscriptaccess="always" allowfullscreen="true" width="425" height="344"></embed></p34aram></object><br /><span style="font-size:130%;">η κακοκαιρία σκιάχτηκε και αποφάσισε να παρακάμψει την ελληνική επικράτεια</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-1785975305773792267?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-1598365096890703112009-02-21T20:48:00.007+02:002009-02-23T20:59:12.140+02:00<h1><span style="font-size:100%;"><a href="http://news.google.gr/news?q=%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1&amp;sourceid=navclient-ff&amp;rlz=1B3GGGL_elGR274GR275&amp;um=1&amp;ie=UTF-8&amp;hl=el&amp;ei=tEygSdHkF5CS0AX3xMCsDQ&amp;sa=X&amp;oi=news_result&amp;resnum=4&amp;ct=title">Σε συνεχή ετοιμότητα ο κρατικός μηχανισμός </a>για την αντιμετώπιση των προβλημάτων από την <span style="font-size:78%;">(αναμενόμενη -σ.σ.)</span> <a href="http://www.hnms.gr/hnms/greek/forecast/forecast_general_html">κακοκαιρία</a></span></h1><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaBNNSlEoCI/AAAAAAAAAwk/o-sR4V1pvTc/s1600-h/%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 225px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SaBNNSlEoCI/AAAAAAAAAwk/o-sR4V1pvTc/s320/%CE%BA%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CE%B9%CF%81%CE%AF%CE%B1.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305325251763413026" border="0" /></a><br /><equiv="content-type" content="text/html; charset=utf-8"><name="progid" content="Word.Document"><name="generator" content="Microsoft Word 11"><name="originator" content="Microsoft Word 11"><!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 89.85pt 73.7pt 89.85pt; mso-header-margin:35.45pt; mso-footer-margin:35.45pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> <p class="MsoNormal"><span style="font-size:48;">ωχ<o:p></o:p></span></p> </name="originator"></name="generator"></name="progid"></equiv="content-type"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-159836509689070311?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-42584754120759336912009-02-14T21:48:00.010+02:002009-02-15T13:51:32.608+02:00Αγαπητέ κ. Σπηλιωτόπουλε,<br />πληροφορήθηκα, με χαρά, ότι (όπως όοοοοολοι οι προκάτοχοί σας, έτσι κι εσείς) ξεκινήσατε τις προσπάθειες για να λύσετε τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας μας, τα οποία συνοψίζονται στην εξής δομικής σημασίας φράση:<br /><div style="text-align: center;">ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br /><br /><div style="text-align: justify;">Αναρωτιόμουν, ωστόσο, μήπως πριν λύσετε το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα που σας απασχολεί, λέω μήπως (αντίθετα από τους προκατόχους σας), θα ήτο δυνατό, να ασχοληθείτε, ή έστω να βάζατε κάποιον από τους υφυπουργούς σας (δεκτοί και Γενικοί, Ειδικοί και Ιδιαίτεροι Γραμματείς -που πάντα είχα την απορία ποια είναι η ιδιαιτερότητά τους) να ασχοληθεί με κάτι τετριμμένα και ασήμαντα ζητηματάκια που μάλλον καθορίζουν την<br /><div style="text-align: center;">ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br /><br /></div></div></div><div style="text-align: justify;">Και αναρωτιέμαι, τώρα, εγώ, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης στην άθληση. Για παράδειγμα, το σχολείο μου (ένα μέσο κτιριακά αθηναϊκό σχολείο) ΔΕΝ διαθέτει γυμναστήριο. Στα σχέδια βέβαια, πρέπει να διέθετε, αλλά υποπτεύομαι ότι ο χώρος που προοριζόταν για γυμναστήριο είναι αυτός που αργότερα βαπτίστηκε αίθουσα εκδηλώσεων και ο οποίος πολύ σύντομα μας άφησε χρόνους (να ζήσουμε να τον θυμόμαστε), στην προσπάθεια να εξασφαλιστούν δυο παραπανίσιες αίθουσες (που τελικά δεν έφταναν), ώστε τα δυο σχολεία που συστεγάζονταν σε δυο βάρδιες να συστεγαστούν σε μία.<br />Έτσι, γυμναστές και παιδιά (θεωρούμενοι επί πλέον και τυχεροί) ξενιτεύονται σ' ένα γηπεδάκι του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στο σχολείο, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ρέμα -μάνα μου δεν είναι ψέμα - αφού, μη γελιέστε, όλη η περιοχή κάτω από την Κατεχάκη ένα μπαζωμένο ρέμα ήτο (και παραμένει), αλλά τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι όταν έχει νοτιά, διδάσκουμε κωπηλασία, όταν έχει βρέξει την προηγούμενη μέρα διδάσκουμε καταδύσεις κι όταν βρέχει την ίδια<span style="font-weight: bold;"> </span>μέρα διδάσκουμε κάνιονινγκ (ξέρετε, αυτό που δένονται ο εις με την έτερη κι όλοι μαζί διασχίζουν καταρράκτες, κρημνούς και φουσκωμένα ποτάμια) ελπίζοντας ότι δε θα μας δούμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων:<br /><div style="text-align: center;">ΝΕΟΣ ΛΟΥΣΙΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙ ΜΑΘΗΤΕΣ... ΤΟ ΥΠΕΠΘ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΑΝ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΛΑΘΟΥΣ.<br /><br /></div>Και ξανααναρωτιέμαι, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των παιδιών στην ξεκούραση. Για παράδειγμα, υπουργέ μου, ακόμη χειρότερα από το μέσο κτιριακά σχολείο, το σχολείο μου ΔΕΝ διαθέτει ούτε αυλή, αφού τη θυσίασε και αυτή στο βωμό της μονής βάρδιας, κλείνοντας υπόστεγα, ανοίγματα (και διαδρόμους μη σε πω,) στο κυνήγι της απαραίτητης διδακτικής αίθουσας.<br />Έτσι τα (δεκατριάχρονα, δεκατετράχρονα, δεκαπεντάχρονα, πάνω στην τρέλα τους) παιδάκια μας, αντί να τρέχουν, να παίζουν, ακόμα και να τσακώνονται έχουν κάνει το σχολείο μας άντρο των Μπούκις... Περνούν την ώρα τους στοιχηματίζοντας με απόδοση 4,8 αν χρειάζονται περισσότερα βήματα για να διασχίσουν την απόσταση σκαλιά-μάντρα ή την απόσταση μάντρα-παγκάκι, με απόδοση 21,2 το πόσοι συμμαθητές τους θα πέσουν πάνω τους στην προσπάθεια να διασχίσουν την απόσταση κυλικείο-βρύσες και με απόδοση 1, 1 πόσοι μαθητές θα ποδοπατήσουν τον επιβλέποντα καθηγητή (μεγάλο σουξέ αυτό το στοίχημα, αλλά με μικρές αποδόσεις διότι ΟΛΑ προσπαθούν να τον πατήσουν, βγάζοντας το άχτι τους απάνω του). Σε περίπτωση, δε, βροχής, τα στοιχήματα και οι αποδόσεις εκτινάσσονται στα ύψη, για το πόσα παιδιά, χωρίς ν' αγγίζουν το ένα το άλλο, χωράνε οι διαδρόμοι αν δεν αναπνέουν και πόσα όταν αναπνέουν....<br /><br />Και ξαναματααναρωτιέμαι καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των εκπαιδευτικών σε ένα αξιοπρεπές γραφείο. Για παράδειγμα, στο σχολείο μου, για εικοσιδύο άτομα σύλλογο, υπάρχουν τέσσερα γραφεία, (σύνολο 12 συρτάρια) έξι ράφια και πέντε ντουλάπια (όλα δουλειά μαραγκού της γειτονιάς) για τα βιβλία όοοοοολων των συναδέλφων, τα γραπτά και τις εργασίες όοοοοολων των μαθητών, συν τις μακέτες της τεχνολογίας συν τις μπάλες, τις σκυτάλες και τους κώνους των γυμναστών συν τα εικαστικά έργα των μαθητών στα καλλιτεχνικά, συν τα κασετόφωνα των μουσικών, συν την υποτιθέμενη βιβλιοθήκη με βιβλία του μαθητή και του καθηγητή, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και ότι τέλος πάντων μπορεί να θεωρηθεί άμεσης χρήσης σχολικό βοήθημα.<br />Έτσι, για ένα συρτάρι ή ένα ντουλάπι δίνεται μάχη σώμα με σώμα (φήμες κυκλοφορούν ότι φιλόλογος για να εξασφαλίσει συρτάρι για τα γραπτά της, κρατούσε δεμένη έτερη φιλόλογο τέσσερις μέρες μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθεί κατ' επανάληψη την εκπομπή της Παναγιωταρέα με καλεσμένο τον Μπαμπινιώτη και θέμα τον διάλογο για την Παιδεία, μέχρι που η άλλη δεν άντεξε το φριχτό βασανιστήριο και υπέγραψε παραχωρητήριο!), γίνονται ύποπτες συναλλαγές (εγώ για το συρτάρι μου πλήρωσα τέσσερα κρουασάν και δυο τυρόπιτες, ενώ έχω έγκυρες πληροφορίες ότι η γυμνάστρια για το ντουλάπι που βάζει τις μπάλες έδωσε ως αντάλλαγμα δυο εισιτήρια για τον Λαζόπουλο, ένα CD του Μητροπάνου και βάζει τη μαμά της να φτιάχνει τσουρέκια για τον συνάδελφο που της το παραχώρησε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα) και καταφεύγουμε σε αναίσχυντους εκβιασμούς (η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών απείλησε να ανεβάσει στο γιουτούμπι φωτογραφίες του καθηγητή της τεχνολογίας να χρησιμοποιεί την πένσα για να καρφώσει μια πρόκα αντί για σφυρί, προκειμένου να του πάρει το ντουλάπι με τις μακέτες για να βάλει τα δικά της έργα, αλλά αναγκάστηκε να το επιστρέψει όταν αυτός ανακάλυψε και απείλησε να δώσει στη δημοσιότητα επιστολή σε φίλη της, όπου αμφισβητούσε την αξία του ζωγράφου Νέλου Πινέλου).<br /><br /><br />Αγαπητέ κ. Υπουργέ,<br />ειλικρινά σας εύχομαι να βρείτε έναν τρόπο, για την ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών της Γ' τάξης του Λυκείου (αν φυσικά επιζούν παιδιά ως την Γ' τάξη του Λυκείου, έτσι όπως τα φορτώνουμε καθηγητές και γονείς, με μαθήματα, φροντιστήρια, ξενόγλωσσα και μουσικές) στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.<br />Θα προτιμούσα, βέβαια πρώτα να βρεθεί, ο τρόπος, ώστε το κοριτσάκι με σπαστική τετραπληγία που φοιτά στο σχολείο μου, να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο εργαστήριο των υπολογιστών στον πρώτο όροφο.<br />Γιατί εδώ, κ. Υπουργέ, τελειώνει το αστείο και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για χιούμορ καθώς εσείς, οι συνυπουργοί και οι υφυπουργοί σας (με τη βοήθεια όοοοολων των προκατόχων σας), παρ΄ όλες τις χαρωπές σας διαφημίσεις ότι "<span style="font-style: italic;">Όλα είναι θέμα Παιδείας"</span> και παρ' όλες τις μεγαλόστομες δεσμεύσεις σας, παραβιάζετε ρητά και κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα.<br />Τόσο το περίφημο άρθρο <span style="font-weight: bold;">16: </span><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:7;" > </span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:7;" ><span style="font-weight: bold;"> </span></span><span style="font-weight: bold;">Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της...</span></span><br /><div style="text-align: justify;">Όσο και το άρθρο <span style="font-weight: bold;">21: </span><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><b><br /></b></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><b>Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.... </b></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4258475412075933691?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-4166542371654103542009-02-14T12:07:00.003+02:002009-02-14T12:19:25.449+02:00Αγαπητέ κ. Σπηλιωτόπουλε,<br />πληροφορήθηκα, με χαρά, ότι (όπως όοοοοολοι οι προκάτοχοί σας, έτσι κι εσείς) ξεκινήσατε τις προσπάθειες για να λύσετε τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας μας, τα οποία συνοψίζονται στην εξής δομικής σημασίας φράση:<br /><div style="text-align: center;">ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br /><br /><div style="text-align: justify;">Αναρωτιόμουν, ωστόσο, μήπως πριν λύσετε το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα που σας απασχολεί, λέω μήπως (αντίθετα από τους προκατόχους σας), θα ήτο δυνατό, να ασχοληθείτε, ή έστω να βάζατε κάποιον από τους υφυπουργούς σας (δεκτοί και Γενικοί, Ειδικοί και Ιδιαίτεροι Γραμματείς -που πάντα είχα την απορία ποια είναι η ιδιαιτερότητά τους) να ασχοληθεί με κάτι τετριμμένα και ασήμαντα ζητηματάκια που μάλλον καθορίζουν την<br /><div style="text-align: center;">ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ<br /><br /></div></div></div><div style="text-align: justify;">Και αναρωτιέμαι, τώρα, εγώ, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης στην άθληση. Για παράδειγμα, το σχολείο μου (ένα μέσο κτιριακά αθηναϊκό σχολείο) ΔΕΝ διαθέτει γυμναστήριο. Στα σχέδια βέβαια, πρέπει να διέθετε, αλλά υποπτεύομαι ότι ο χώρος που προοριζόταν για γυμναστήριο είναι αυτός που αργότερα βαπτίστηκε αίθουσα εκδηλώσεων και ο οποίος πολύ σύντομα μας άφησε χρόνους (να ζήσουμε να τον θυμόμαστε), στην προσπάθεια να εξασφαλιστούν δυο παραπανίσιες αίθουσες (που τελικά δεν έφταναν), ώστε τα δυο σχολεία που συστεγάζονταν σε δυο βάρδιες να συστεγαστούν σε μία.<br />Έτσι, γυμναστές και παιδιά (θεωρούμενοι επί πλέον και τυχεροί) ξενιτεύονται σ' ένα γηπεδάκι του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στο σχολείο, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ρέμα -μάνα μου δεν είναι ψέμα - αφού, μη γελιέστε, όλη η περιοχή κάτω από την Κατεχάκη ένα μπαζωμένο ρέμα ήτο (και παραμένει), αλλά τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι όταν έχει νοτιά, διδάσκουμε κωπηλασία, όταν έχει βρέξει την προηγούμενη μέρα διδάσκουμε καταδύσεις κι όταν βρέχει την ίδια<span style="font-weight: bold;"> </span>μέρα διδάσκουμε κάνιονινγκ (ξέρετε, αυτό που δένονται ο εις με την έτερη κι όλοι μαζί διασχίζουν καταρράκτες, κρημνούς και φουσκωμένα ποτάμια) ελπίζοντας ότι δε θα μας δούμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων:<br /><div style="text-align: center;">ΝΕΟΣ ΛΟΥΣΙΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙ ΜΑΘΗΤΕΣ... ΤΟ ΥΠΕΠΘ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΑΝ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΛΑΘΟΥΣ.<br /><br /></div>Και ξανααναρωτιέμαι, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των παιδιών στην ξεκούραση. Για παράδειγμα, υπουργέ μου, ακόμη χειρότερα από το μέσο κτιριακά σχολείο, το σχολείο μου ΔΕΝ διαθέτει ούτε αυλή, αφού τη θυσίασε και αυτή στο βωμό της μονής βάρδιας, κλείνοντας υπόστεγα, ανοίγματα (και διαδρόμους μη σε πω,) στο κυνήγι της απαραίτητης διδακτικής αίθουσας.<br />Έτσι τα (δεκατριάχρονα, δεκατετράχρονα, δεκαπεντάχρονα, πάνω στην τρέλα τους) παιδάκια μας, αντί να τρέχουν, να παίζουν, ακόμα και να τσακώνονται έχουν κάνει το σχολείο μας άντρο των Μπούκις... Περνούν την ώρα τους στοιχηματίζοντας με απόδοση 4,8 αν χρειάζονται περισσότερα βήματα για να διασχίσουν την απόσταση σκαλιά-μάντρα ή την απόσταση μάντρα-παγκάκι, με απόδοση 21,2 το πόσοι συμμαθητές τους θα πέσουν πάνω τους στην προσπάθεια να διασχίσουν την απόσταση κυλικείο-βρύσες και με απόδοση 1, 1 πόσοι μαθητές θα ποδοπατήσουν τον επιβλέποντα καθηγητή (μεγάλο σουξέ αυτό το στοίχημα, αλλά με μικρές αποδόσεις διότι ΟΛΑ προσπαθούν να τον πατήσουν, βγάζοντας το άχτι τους απάνω του). Σε περίπτωση, δε, βροχής, τα στοιχήματα και οι αποδόσεις εκτινάσσονται στα ύψη, για το πόσα παιδιά, χωρίς ν' αγγίζουν το ένα το άλλο, χωράνε οι διαδρόμοι αν δεν αναπνέουν και πόσα όταν αναπνέουν....<br /><br />Και ξαναματααναρωτιέμαι καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των εκπαιδευτικών σε ένα αξιοπρεπές γραφείο. Για παράδειγμα, στο σχολείο μου, για εικοσιδύο άτομα σύλλογο, υπάρχουν τέσσερα γραφεία, (σύνολο 12 συρτάρια) έξι ράφια και πέντε ντουλάπια (όλα δουλειά μαραγκού της γειτονιάς) για τα βιβλία όοοοοολων των συναδέλφων, τα γραπτά και τις εργασίες όοοοοολων των μαθητών, συν τις μακέτες της τεχνολογίας συν τις μπάλες, τις σκυτάλες και τους κώνους των γυμναστών συν τα εικαστικά έργα των μαθητών στα καλλιτεχνικά, συν τα κασετόφωνα των μουσικών, συν την υποτιθέμενη βιβλιοθήκη με βιβλία του μαθητή και του καθηγητή, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και ότι τέλος πάντων μπορεί να θεωρηθεί άμεσης χρήσης σχολικό βοήθημα.<br />Έτσι, για ένα συρτάρι ή ένα ντουλάπι δίνεται μάχη σώμα με σώμα (φήμες κυκλοφορούν ότι φιλόλογος για να εξασφαλίσει συρτάρι για τα γραπτά της, κρατούσε δεμένη έτερη φιλόλογο τέσσερις μέρες μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθεί κατ' επανάληψη την εκπομπή της Παναγιωταρέα με καλεσμένο τον Μπαμπινιώτη και θέμα τον διάλογο για την Παιδεία, μέχρι που η άλλη δεν άντεξε το φριχτό βασανιστήριο και υπέγραψε παραχωρητήριο!), γίνονται ύποπτες συναλλαγές (εγώ για το συρτάρι μου πλήρωσα τέσσερα κρουασάν και δυο τυρόπιτες, ενώ έχω έγκυρες πληροφορίες ότι η γυμνάστρια για το ντουλάπι που βάζει τις μπάλες έδωσε ως αντάλλαγμα δυο εισιτήρια για τον Λαζόπουλο, ένα CD του Μητροπάνου και βάζει τη μαμά της να φτιάχνει τσουρέκια για τον συνάδελφο που της το παραχώρησε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα) και καταφεύγουμε σε αναίσχυντους εκβιασμούς (η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών απείλησε να ανεβάσει στο γιουτούμπι φωτογραφίες του καθηγητή της τεχνολογίας να χρησιμοποιεί την πένσα για να καρφώσει μια πρόκα αντί για σφυρί, προκειμένου να του πάρει το ντουλάπι με τις μακέτες για να βάλει τα δικά της έργα, αλλά αναγκάστηκε να το επιστρέψει όταν αυτός ανακάλυψε και απείλησε να δώσει στη δημοσιότητα επιστολή σε φίλη της, όπου αμφισβητούσε την αξία του ζωγράφου Νέλου Πινέλου).<br /><br /><br />Αγαπητέ κ. Υπουργέ,<br />ειλικρινά σας εύχομαι να βρείτε έναν τρόπο, για την ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών της Γ' τάξης του Λυκείου (αν φυσικά επιζούν παιδιά ως την Γ' τάξη του Λυκείου, έτσι όπως τα φορτώνουμε καθηγητές και γονείς, με μαθήματα, φροντιστήρια, ξενόγλωσσα και μουσικές) στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.<br />Θα προτιμούσα, βέβαια πρώτα να βρεθεί, ο τρόπος, ώστε το κοριτσάκι με σπαστική τετραπληγία που φοιτά στο σχολείο μου, να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο εργαστήριο των υπολογιστών στον πρώτο όροφο.<br />Γιατί εδώ, κ. Υπουργέ, τελειώνει το αστείο και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για χιούμορ καθώς εσείς, οι συνυπουργοί και οι υφυπουργοί σας (με τη βοήθεια όοοοολων των προκατόχων σας), παρ΄ όλες τις χαρωπές σας διαφημίσεις ότι "<span style="font-style: italic;">Όλα είναι θέμα Παιδείας"</span> και παρ' όλες τις μεγαλόστομες δεσμεύσεις σας, παραβιάζετε ρητά και κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα.<br />Τόσο το περίφημο άρθρο <span style="font-weight: bold;">16: </span><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:7;" > </span></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><span style=";font-family:&quot;;font-size:7;" ><span style="font-weight: bold;"> </span></span><span style="font-weight: bold;">Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της...</span></span><br /><div style="text-align: justify;">Όσο και το άρθρο <span style="font-weight: bold;">21: </span><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><b><br /></b></span><div style="text-align: center;"><span style="font-family:Arial,Helvetica,sans-serif;"><b>Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας.... </b></span></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-416654237165410354?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-34848068009908657102009-02-07T02:36:00.002+02:002009-02-07T02:56:10.217+02:00Αρκετά! Πόσο <span style="" lang="EN-US">Grey</span>’<span style="" lang="EN-US">s</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">anatomy</span>, πια ν’ αντέξω η γυναίκα, χωρίς να διαμαρτυρηθώ? Πόσο <span style="" lang="EN-US">E</span>.<span style="" lang="EN-US">R</span>. να φάω στο κεφάλι και να μην αγαναχτήσω? Πόσο <span style="" lang="EN-US">Nip</span>/<span style="" lang="EN-US">Tuck</span><span lang="EN-US"> </span>να ανεχτώ χωρίς ν’ αρρωστήσω? Πόσο <span style="" lang="EN-US">Extreme</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Make</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Over</span> να λουστώ, χωρίς να με πιάσει απελπισία? Πόσα <span style="" lang="EN-US">Next</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Top</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">Models</span> να ποδοπατήσουν την ΤουΒούλα μου πριν βγάλω κάλους στο μυαλό? Πόση αγένεια του <span style="" lang="EN-US">m</span>.<span style="" lang="EN-US">d</span>.<span style="" lang="EN-US">House</span><span lang="EN-US"> </span>πρέπει να θεωρήσω ως ιδιομορφία πριν αρχίσω να συχτηρίζω γενικώς και ειδικότερα??????? Πόσες υγειινιτζούδες και διατροφιτζήδες θα παρελάσουν από πρωινάδικα και μεσημεριανάδικα πριν αναφωνήσω:<p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Φτάνει, <span style="" lang="EN-US">enough</span>, <span style="" lang="EN-US">assez</span>, <span style="" lang="EN-US">basta</span>, <span style="" lang="EN-US">bastantes</span> (και θα το έγραφα και γερμανικά αν το ήξερα!!!).... ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΚΑΡΒΟΥΝΟ!!!!</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Είμαστε απροστάτευτοι αδέρφια από όλες αυτές τις απεικονίσεις σώματος που ξεπηδούν από σήριαλ, ριάλιτι και ψευτοενημερωτικοεκπομπές,: Το απειλούμενο σώμα, το μεταβαλλόμενο σώμα, το πάσχον σώμα, το γηράσκον σώμα, το ακρωτηριαζόμενο σώμα, το θνήσκον σώμα. Κι ανάμεσα, διαφημίσεις με σώματα που καταναλώνουν ακατάσχετα προϊόντα άσκησης, αισθητικής και δίαιτας.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Εμείς γινόμαστε τα σώματά μας και τα σώματά μας γίνονται το <span style="" lang="EN-US">project</span> μας.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><span style=""> </span>Άπειρα σώματα, καθοδηγημένα από σεναριογράφους ιατρικών σειρών, σκηνοθέτες ριαλιτοπαίχνιδων πλαστικής ανακατασκευής και αρχισυντάκτες κοινωνικοσκουπιδοεκπομπών, πλημμυρίζουν τις οθόνες του μυαλού μας με στόχο την ανάδειξη του βασιλιά. Σώματα που απειλούνται, γυμνώνονται και αναπλάθονται, ανακηρύσσουν, υπόρρητα, το απισχνασμένο, νεαρό και σεξουαλικό σώμα στο απόλυτο σύμβολο επιτυχίας και προσωπικής ολοκλήρωσης ανάγοντας, συνεκδοχικά, όλους εμάς (που δεν το κατέχουμε) σε αδύνατους κρίκους ενός συστήματος, όπου είτε πρέπει να ρυθμιζόμαστε ώστε να χωράμε στο <span style="" lang="EN-US">size</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">zero</span><span lang="EN-US"> </span>είτε να αποδεχτούμε αδιαμαρτύρητα την απόρριψή μας. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Από όλους τους πόρους του μηντιακού συστήματος αναβλύζει η ιδεολογία του σώματος /μηχανή, του σώματος/προϊόν, το οποίο αφ’ ενός ρυθμίζεται, φροντίζεται και αναδομείται εξωτερικά μέσα από δίαιτες γυμναστήρια, ενδύσεις και πλαστικές,<span style=""> </span>αφ’ ετέρου αποκαθίσταται, βελτιώνεται, συμπληρώνεται, εσωτερικά μέσω ιατρικών επεμβάσεων, μεταμοσχεύσεων και <span style="" lang="EN-US">in</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">vitro</span><span lang="EN-US"> </span>γονιμοποιήσεων ενώ τέλος ανακυκλώνεται για το καλό του ανθρώπινου είδους.<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SYzaCayawnI/AAAAAAAAAwc/oqex9k7NIZs/s1600-h/Munch_towards+the+light.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 316px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SYzaCayawnI/AAAAAAAAAwc/oqex9k7NIZs/s320/Munch_towards+the+light.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5299850596593615474" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: center; line-height: 150%;"><span style="font-size:78%;">Munch: towards the light</span><br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Σ’ ένα περιβάλλον όπου οι μηντιοκατασκευές φροντίζουν να μας υπενθυμίζουν ότι είναι γεμάτο από τις απειλές του ατυχήματος, των γηρατειών, της σεξουαλικής παρακμής της ασθένειας και του θανάτου, σ’ ένα περιβάλλον διαρκών μεταβολών εργασίας, κατοικίας, κοινωνικής τάξης, οικογενειακών συνθηκών, το σώμα μας ανάγεται στη μόνη σταθερή εγγραφή της ταυτότητάς μας. Ταυτιζόμαστε αρνητικά ή θετικά με το σώμα μας, ενώ όλη αυτή η εικονογράφηση διατηρεί το άγχη και τους φόβους μας, ότι το σώμα μας θα μας εγκαταλείψει αν σταματήσουμε να το ελέγχουμε (πόσο να ακούσει κανείς ότι οι προληπτικές εξετάσεις βοηθούν στην έγκαιρη διάγνωση και θεραπεία θανατηφόρων ασθενειών, χωρίς να τρέξει να κάνει τη μαστογραφία του) και να το ρυθμίζουμε αδιάλειπτα (ποιος άλλος να σου διαβεβαίωσει ότι η σωστή διατροφή προστατεύει από διαβήτη και υπέρταση, ότι η τακτική άσκηση προστατεύει από καρδιαγγειακές παθήσεις, πριν αρχίσει να τρέχεις με τις ώρες πάνω σε έναν διάδρομο που δεν οδηγεί πουθενά?), αν δεν επιτρέψουμε σε όλους τους οιονεί ειδικούς (υγιεινολόγους, διατροφολόγους, διαγνωστικολόγους) να το ελέγξουν και να το ρυθμίσουν. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Καθώς στις μετανεωτερικές κοινωνίες, το δικαίωμα και η απόδειξη του άρχειν της πολιτείας έχει μετατεθεί από την επιβολή του θανάτου στο μανατζάρισμα της ζωής, όλες αυτές οι τηλεσυλλήψεις, εργαλεία και αποτελέσματα της εξουσίας, το μόνο που επιθυμούν να<span style=""> </span>επιβεβαιώσουν είναι ότι η<span style=""> </span>τέχνη του ζειν επιτυγχάνεται μόνο μέσα από την καταστροφή της ατομικότητας, ότι η φροντίδα/μέριμνα του εαυτού, πρέπει να καταλήγει στην αυτόεξουθένωση, στο θόλωμα της περιχάραξης του υποκειμένου.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Όλα αυτά τα ιατρικά και παραϊατρικά τηλεθεάματα επιβεβαιώνουν την ιατρικοποίηση των μηχανισμών της εξουσίας την εμπέδωση των βιολογικών πρακτικών στην πολιτική, τη<span style=""> </span>μεταβολή της εξουσίας σε βιοεξουσία, στην οποία ανήκει το δικαίωμα να αποφασίζει για τη φυσιολογικοποίηση των ατόμων (μέσα από την ολική απαγόρευση του καπνίσματος –την χολέρα του 20^ου αι. ή μέσα από τις τεράστιου εύρους καμπάνιες για την παχυσαρκία –την πανούκλα του 21^ου αι.) ώστε να τους παραχωρείται το δικαίωμα του ζειν. Κι όπως λέει και ο Negri (που όσο να πεις τη βλέπει, εδώ και χρόνια, την ανάλογη τηλεορασούλα του στη φίλη και γείτονα Ιταλία), <span style=""> </span>η βιοεξουσία ρυθμίζει/διευθύνει την ζωή από το εσωτερικό της, παρακολουθώντας την, μεταφράζοντάς την,<span style=""> </span>ομογενοποιώντας την και επαναμορφοποιώντας την για να επιτύχει την παρέμβαση της στο σύνολο του πληθυσμού. Ενός πληθυσμού όπου τα άτομα έχουν απωλέσει τα όρια τους, το σώμα τους εντάσσεται, ταυτίζεται και εμπλέκεται με το σώμα του ετέρου, βρίσκει τη συνέχεια του ανασυντάσσεται και αναγεννάται στη συνάντησή του με την τεχνολογία, και πιστοποιεί την υλικότητά του σε μια υπερβατολογική και ταυτόχρονα φοβική αλληλεπίδραση με το επέκεινα....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Κι έτσι το μόνο που μπορώ να κραυγάσω (και ΔΕΝ αναρωτιέμαι σήμερις, για άλλη μια φορά....) είναι αρκετά πια με όλη αυτή την εικονική πραγματικότητα, όπου θολώνονται τα όρια του σώματος και της τεχνολογίας, αρκετά πια με όλη αυτή τη διαφημιστική μυθολογία, όπου απορρυθμίζονται οι εσωτερικές και εξωτερικές σταθερές και ασάφειες του σώματος, του δικού μου και του άλλου αρκετά πια με όλη αυτή τη μιντιακή απεικόνιση όπου συσκοτίζονται τα όρια ζωής και θανάτου......</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3484806800990865710?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-22427609807663997602009-02-01T23:19:00.004+02:002009-02-12T00:58:45.621+02:00-Γιατί παιδί μου τρως τα νύχια σου?<br /><br />-..............................................<br /><br />-Πόσες φορές σου έχω πει να μην τρως τα νύχια σου?<br /><br />-.......................................................<br /><br />-Τι θες, παιδάκι μου, να πάθεις μόλυνση?<br /><br />-...........................................<br /><br />-Παιδί μου <span style="font-size:180%;">ΜΙΛΑΩ</span>...<br /><br /><div style="text-align: center;"><div style="text-align: justify;">-Κι εγώ, <span style="font-size:130%;">ΑΚΟΥΩ...</span>Από μωρό...<br /></div> αλλά δεν κάνω κάθε τόσο ανακοίνωση!!!!!!!!<br /><br /><div style="text-align: justify;"><br /><br /><br /><br /><br />Υ.Γ. Καλό μήνα απανταχού γονείς<br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2242760980766399760?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-53863787303811182552009-01-17T13:47:00.008+02:002009-01-17T14:36:47.118+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHG0HvLL8I/AAAAAAAAAs8/0htA2SwTuPM/s1600-h/eytyxia_menti.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 179px; height: 120px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHG0HvLL8I/AAAAAAAAAs8/0htA2SwTuPM/s320/eytyxia_menti.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292229635869454274" border="0" /></a>Όλα ξεκίνησαν όταν η φίλη μου ήρθε αποφασισμένη να πάμε θέατρο για να δούμε την Ευτυχία με την Μεντή. Παρότι δεν είχε κατορθώσει να επικοινωνήσει με το θέατρο δεν αντιλήφθηκε (και εμείς μαζί της) ότι κάτι τέτοιο δεν προμηνούσε τίποτα καλό, και παράτολμα αποφάσισε (παρασέρνοντάς μας) να κατέβουμε ούτως ή άλλως (αυτή με το μετρό κι εμείς –οι μικροί ανόητοι ονειροπόλοι– με το αυτοκίνητο) στο Βασιλάκου για να βρούμε (οι αφελείς) εισιτήρια.<p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Στον πηγαιμό για το θέατρο είπαμε να χρησιμοποιήσουμε το χριστουγεννιάτικο δώρο του παιδιού μας, τον ΝΑΒΙΓΚΑΤΟΡΑ....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το να βρεις τη διεύθυνση είναι ένα ζήτημα, αλλά, εντάξει! μετά από κανα-δυο δύσκολες και χρονοβόρες προσπάθειες, το κατέχουμε.... Το να σε εντοπίσει ο ναβιγκάτορας είναι ένα δεύτερο. Διότι ο δορυφόρος, ΔΕΝ θέλει ψηλά κτίρια, ΔΕΝ θέλει στέγαστρα<span style=""> </span>(και που να σταθώ στην Αθήνα ρε φίλε?) και αντιπαθεί (ο αντιοικολόγος) τα δέντρα,. Τέλος<span style=""> </span>πάντων, το βάλαμε το Βασιλάκου, μας βρήκε και ο δορυφόρος και ξεκίνησε η καλή κυρία Ναβιγκάτορα τις εντολές: </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε ενάμισι χιλιόμετρο κάντε δεξιά....σε ένα χιλιόμετρο κάντε δεξιά... σε πεντακόσια μέτρα κάντε δεξιά.... (αμάν, καλή μου, το καταλάβαμε ΘΑ ΣΤΡΙΨΟΥΜΕ ΔΕΞΙΑ, έλεος πια)</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Για τετρακόσια μέτρα συνεχίστε ευθεία</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">-</span></span>-Σε διακόσια μέτρα στρίψτε αριστερά... κ.λ.π., κλπ..</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Όλα πήγαιναν μια χαρά μέχρι τη μοιραία εντολή </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε εκατό<span style=""> </span>μέτρα κινηθείτε κυκλικά στην πλατεία και βγείτε στην πρώτη έξοδο....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHHAQ45AXI/AAAAAAAAAtE/vMqujEzPZ4M/s1600-h/navigator.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 180px; height: 151px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHHAQ45AXI/AAAAAAAAAtE/vMqujEzPZ4M/s320/navigator.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292229844484555122" border="0" /></a>Μπαίνοντας από τη Μάρνης στην πλατεία Μεταξουργείου, η πρώτη έξοδος είναι (όπως πολύ σωστά έγραψε και ο ναβιγκάτορ) η Δηλιγιάννη. Έλα όμως που του καλού μου (που, ως γνήσιος έλλην, αμφισβητεί την ικανότητα του δορυφόρου, του σχεδιαστή του χάρτη, του προγραμματιστή της εφαρμογής ΚΑΙ την ορθότητα των εντολών του ναβιγκάτορα –τώρα που το σκέφτομαι ένα ελαφάκι έπρεπε να φέρει ο αη-Βασίλης και πολύ ήταν) του φάνηκε ότι η Δηλιγιάννη τον βγάζει πολύ δεξιά σε σχέση με τον Κεραμεικό και αποφάσισε να βγει στην επόμενη έξοδο.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">ΟΥΠΣ! Η ευγενέστατη μαντάμ Ναβιγκατόρ, χωρίς ίχνος εκνευρισμού μ’ επιμονή και υπομονή τον ανάγκασε να ακολουθήσει τις επόμενες εντολές κι έτσι βρεθήκαμε στη Λένορμαν... στην Ιωαννίνων.... στην Κωνσταντινουπόλεως... στην Ιερά Οδό.. Και εκεί με αυστηρό πλέον ύφος τον διέταξε να στρίψει δεξιά.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και ιδού το δίλημμα... δεξιά ΠΡΙΝ ή ΜΕΤΑ τις γραμμές? Του Μ. του φάνηκε ποιο λογικό το ΜΕΤΑ τις γραμμές (επιχειρηματολογία: ο δρόμος ήταν μεγαλύτερος!). ΚΑΚΩΣ, πολύ ΚΑΚΩΣ. Διότι τι να δει κι ο δορυφόρος? Πόσο μικρή απόκλιση να έχει (ούτε είκοσι μέτρα δεν είναι το φάρδος των γραμμών του τρένου)? Σε βλέπει και πηγαίνεις κατά που σού ‘πε, οπότε είναι ήσυχος και κάποια στιγμή βάζει την σενιόρα Ναβιγκάτουρ να σε ορμηνέψει</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Στρίψτε δεξιά</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αυτό, στο συγκεκριμένο σημείο και δεδομένων των τοιχίων των γραμμών, ενέχει κάποιες δυσκολίες ακόμη και για ένα 4Χ4 όπως το δικό μας. Οπότε προχωράς, προς μεγάλη απορία της Φράου Ναβιγκάτορ ευθεία. Μετά από κάποια δευτερόλεπτα που χρειάζεται για να χωνέψει την απείθεια, και να σε εντοπίσει (όχι που θα τη γλίτωνες) δίνει την εντολή που θα σε ξαναβάλει στον ίσιο δρόμο:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε ενενήντα μέτρα στρίψτε δεξιά. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κι επειδή ανησυχεί ότι θα ξαναπαρακούσεις το επαναλαμβάνει </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>ΣΤΡΙΨΤΕ ΔΕΞΙΑ</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μπροστά σε τέτοια επιβολή τι να κάνεις? Υπακούς! Και στρίβεις δεξιά... και στρίβεις αριστερά.... και πας ευθεία... και ξαφνικά (αλληλούια!!) ακούς το πολυπόθητο:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε τριακόσια μέτρα φτάνετε στον προορισμό σας</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε διακόσια μέτρα φτάνετε στον προορισμό σας</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Σε εκατό<span style=""> </span>μέτρα φτάνετε στον προορισμό σας</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και σου δημιουργείται Η αμφιβολία, Η αμφισβήτηση και Η αναρώτηση. Διότι, άντε όχι στα τριακόσια, άντε ούτε στα διακόσια, αλλά στα εκατό μέτρα πια θεωρείς ότι θα έχεις και οπτική επαφή με τον προορισμό σου.... Αμ, δε! Κι εκεί στο πουθενά, έρχεται η ανακοίνωση που σε ρίχνει στα τάρταρα της απελπισίας:</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Φτάσατε στον προορισμό σας</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ποιον προορισμό καλή μου? Πού είναι το θέατρο? Ή έστω κάτι που να μοιάζει με θέατρο?<span style=""> </span>Ή έστω κάτι που να μοιάζει με ταμπέλα δρόμου να ελέγξεις αν είσαι τουλάχιστον στον δρόμο του θεάτρου?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κι επειδή, όσο να πεις, το ‘χεις το γονίδιο πρώτα-αμφισβητώ-μετά-αναπνέω, ξαναβάζεις τη διεύθυνση αναγκάζοντας την απορημένη σινιόρα Ναβιγκατόρου να σε διαβεβαιώσει ότι ΝΑΙ </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style="font-family:Wingdings;"><span style="">--</span></span>Είστε στον προορισμό σας </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Οπότε (αρχίζοντας να βρίζεις τη ΝΑΣΑ, τους δορυφόρους της Κοντολίζας, το διαστημικό πρόγραμμα του <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHHtovr3JI/AAAAAAAAAtM/I0VrqI_CBwg/s1600-h/kerameikos.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 180px; height: 163px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHHtovr3JI/AAAAAAAAAtM/I0VrqI_CBwg/s320/kerameikos.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292230623982509202" border="0" /></a>Ρέηγκαν, τις καρφίτσες της Ολμπράιτ, την εκτόξευση το Απόλλο1, τον Άρμστρονγκ (όχι τον Λούις, τον άλλο) τον Στίγκλιτς, τον καπιταλισμό, τους Λουδίτες και τη βιομηχανική επανάσταση, τον Λούθηρο και την προτεσταντική ηθική, τον Κολόμβο και φυσικά τις Νέες Τεχνολογίες), επιστρατεύεις τον έντυπο οδηγό της Αθήνας και αναζητείς με τον παραδοσιακό (βλαστημώντας και ψάχνοντας τα γυαλιά της πρεσβυωπίας) τρόπο τη διεύθυνση. Πού είσαι όμως? Αναγκαστικά κατεβαίνεις για να αναζητήσεις μια τόση δα ταμπελίτσα να σου λέει που σκ... είσαι και.....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ω! του θαύματος...ΝΑΙ!! ΝΑΙ!!! Παραλήρημα χαράς. Τριάντα μέτρα από τη γωνία διακρίνεις το (λέμε τώρα) θέατρο και δίπλα τη στημένη εδώ και άπειρες ώρες φίλη σου.... Η καλή κυρία έχει δίκιο! Έχεις φτάσει στον προορισμό σου!!!</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Ο ναβιγκάτορας έχει υπερπηδήσει το εμπόδιο της αμφισβήτησής σου, την αισχρή και ελλιπέστατη σηματοδότηση των αθηναϊκών οδών, την τάση των ελληνικών θεάτρων να κρύβονται σε πρώην αποθήκες και γκαράζ (τα οποία, ως γνωστόν, έχουν εξαίρετη ακουστική και ορατότητα και φυσικά επαρκή θέρμανση και αξιοπρεπή καθίσματα) και σε έχει φέρει στον προορισμό σου...</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHQkVy8scI/AAAAAAAAAtc/8TSsaq4ClVQ/s1600-h/aylaia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 180px; height: 131px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHQkVy8scI/AAAAAAAAAtc/8TSsaq4ClVQ/s320/aylaia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292240359881748930" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"> </p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Υ.Γ. Τελικά ΔΕΝ αποζημιωθήκαμε. Εισιτήρια ΔΕΝ υπήρχαν, μόνο τελευταία σειρά σε πλιάν καρεκλίτσες. Κι επειδή, την τελευταία φορά που αποδεχτήκαμε μια τέτοια διευθέτηση, γίναμε μάρτυρες της σκληρής τιμωρίας μιας άμυαλης κυρίας η οποία –έχοντας τολμήσει να φάει για μεσημέρι, ενώ σκόπευε να πάει θέατρο– <span style=""> </span>βρέθηκε κάτω με σπασμένη την καρέκλα, αρνηθήκαμε. Η απόπειρά μας, δε, να κλείσουμε εισιτήρια για την επόμενη Δευτέρα ή Τρίτη, αντιμετωπίστηκε από την, κατά τα άλλα, συμπαθέστατη νεαρή ταμία σχεδόν καγχαστικά... Πρώτη ημερομηνία διαθέσιμη για να «μας βολέψει» (σα ρουσφέτι στα εξωτερικά του ΙΚΑ) ήταν στις ΤΕΣΣΕΡΕΙΣ Φεβρουαρίου. Κι επειδή εμείς, όσο να πεις, ΔΕΝ είμαστε του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού... ΔΕΝ ξέρουμε τι θα (θέλουμε<span style=""> </span>ή θα μπορούμε να) κάνουμε, αν θα ‘μαστε καλά, αν θα ‘μαστε ακόμη παντρεμένοι, ούτε καν αν θα ζούμε (καλά γι αυτό και γι αύριο έχουμε αμφιβολίες) στις 4/2, μάλλον ούτε φέτος θα δούμε (βρούμε) την Ευτυχία και θα καταφύγουμε σε υποκατάστατα....</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHIviIm64I/AAAAAAAAAtU/rGufuubJlY8/s1600-h/drink.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 180px; height: 144px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SXHIviIm64I/AAAAAAAAAtU/rGufuubJlY8/s320/drink.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292231756079360898" border="0" /></a></p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5386378730381118255?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-73830946550806757262009-01-10T01:26:00.006+02:002009-04-02T22:07:06.249+03:00Ήταν 10 Ιανουαρίου, 49 χρόνια πριν εμφανιστεί ο Ιησούς, όταν ο <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%AF%CF%83%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%82">Ιούλιος Καίσαρας</a> διάβαινε τον Ρουβικώνα και άγρια χαράματα ξεκινούσε την πορεία του προς την κατάκτηση της Ρώμης. Δύο χιλιάδες και σαράντα ένα χρόνια αργότερα, μόλις είχε ξεκινήσει η 10^η του Γενάρη, το ωραιότατο και ολοκαίνουργο στρώμα μου καταστρεφόταν από τα νερά του δικού μου Ρουβικώνα και μέσα στο άγριο χάραμα (χωρίς κανέναν σεβασμό για τον ύπνο μας – ασέβεια που διατηρεί 17 χρόνια τώρα) η κόρη μου ξεκινούσε την πορεία της προς την κατάκτηση της ζωής μας...<p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1072, όταν ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Robert_Guiscard">Robert Guiscard</a> έμπαινε πάνοπλος με τον στρατό του στο Παλέρμο. <span style="color: rgb(255, 0, 0);">edit (χάρη στην ευγενή προσφορά του <a href="http://sotkanel3.wordpress.com/">Sotiri k</a>):</span> <!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:595.3pt 841.9pt; margin:72.0pt 89.85pt 73.7pt 89.85pt; mso-header-margin:35.45pt; mso-footer-margin:35.45pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--><s>Χίλια </s>οχτακόσια είκοσι χρόνια μετά, ο και καλά ψύχραιμος αν και αγουροξυπνημένος καλός μου, μπαίνει πάνοπλος με βαλιτσάκια, βιβλιάρια, εξετάσεις και τηλέφωνα στο αυτοκίνητο και παραλίγο να ξεκινήσει αφήνοντας εμένα απ’ έξω....</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1776, όταν ο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Thomas_Paine">Thomas Paine</a> εξέδιδε την «Κοινή Λογική»<span style=""> </span>με τα επιχειρήματα της αμερικανικής επανάστασης. Διακόσια δεκαέξι χρόνια μετά η ανυπότακτη κόρη μου αρνείται να συναινέσει στην κοινή λογική γιατρών, υπερηχογραφολόγων, μαιών και μες στο πρωινό εξέδιδε το δικό της μανιφέστο με τα επιχειρήματα της παραμονής της εντός της μήτρας μου...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1806, όταν ο γάμος του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CF%89%CE%BD_%CE%92%CE%BF%CE%BD%CE%B1%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%82">Ναπολέοντα</a> με την Ιωσηφίνα ακυρωνόταν. Εκατόν ογδόντα έξι χρόνια αργότερα και αφού η ακύρωση της εξόδου της κόρης μου δημιουργούσε κάτι που έχει να κάνει με λάμψεις... εκλάμψεις... προεκλάμψεις... (κάτι τέλος πάντων, που λάμπει και φωσφορίζει μέσα στην αίθουσα τοκετών), αποδεχόμασταν μέσα στο μεσημέρι ότι δεν της άρεσε η ιδέα να γεννηθεί Μαρουσιώτισσα και μεταφερόμασταν άρον – άρον στο Αλεξάνδρας, ώστε να γεννηθεί Αθηναία... </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1839, όταν έφτανε για πρώτη φορά το τσάι από την Ινδία στην Αγγλία. Εκατόν πενήντα τρία χρόνια αργότερα, κανένα τσάι δε φτάνει για να συνεφέρει την πανικόβλητη (μετά από τόσες ώρες αναμονής και τις διαδρομές Ψυχικό-Μαρούσι-Πλ.Μαβίλη) πλέον μητέρα μου κι έτσι επιστρατεύονται ηρεμιστικά, καμφορές και τέλος υπογλώσσια ώστε να μην κλάψουμε μέσα στο απόγευμα την αποχώρηση της γιαγιάς πριν γελάσουμε με τον ερχομό της εγγονής...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1901, όταν ανακαλύφτηκε η μεγαλύτερη αναβλύζουσα πετρελαιοπηγή στο Τέξας. Ενενήντα ένα χρόνια αργότερα, 19<span style=""> </span>ώρες αφότου έκανε το πρώτο της βήμα προς την ύπαρξη, η κόρη μου ξεπρόβαλε γεμάτη περιέργεια το κεφαλάκι της μέσα από τον αναβλύζοντα αίμα και αμνιακό υγρό κόλπο μου. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1919 όταν μετά από διαπραγματεύσεις του Ελ. Βενιζέλου στη Διάσκεψη Ειρήνης του Παρισίου, υπόμνημα προσδιόριζε τους Έλληνες εντός της ελληνικής επικράτειας σε 4,5 εκατομμύρια. Εβδομήντα τρία χρόνια αργότερα, μετά από διαπραγματεύσεις δευτερολέπτων των παιδιάτρων με το μωρό μου (όπου όλα τα αιτήματά της έγιναν ασμένως δεκτά), το κλάμα της τροποποιούσε τον πληθυσμιακό προσδιορισμό των Ελλήνων εντός της επικράτειας με την προσθήκη ενός θήλεος ύψους <st1:metricconverter productid="52 εκατοστών" st="on">52 εκατοστών</st1:metricconverter> και <st1:metricconverter productid="3.800 γρ." st="on">βάρους 3.800 γρ.</st1:metricconverter>... </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1920, όταν η συνθήκη των Βερσαλλιών έθετε και τυπικά τέλος στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Εβδομήντα δύο χρόνια αργότερα, ο έκθαμβος Μ. απλώνοντας το χέρι του για ν’ ακουμπήσει το ροζ μωρό που στο βραχιόλι της έχει το δικό μου όνομα και το δικό του επίθετο θέτει και τυπικά το τέλος της χαρωπής διαδικασίας «τοκετός της Μένης» με την οποία τρεις γενιές γυναικών απασχολήσαμε το μισό ΕΣΥ Αθηνών, Πειραιώς και Περιχώρων...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1929, όταν ο <a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Herge">Hergé</a> παρουσίαζε στον κόσμο τον γιό του <a href="http://www.tintin.be/">Τεν-Τεν</a>. Εξήντα τρία χρόνια αργότερα, ο καλός μου παρουσίαζε την κόρη του στους εκατοντάδες θείους, θείες, αδέρφια, ξαδέρφια, κολλητούς, που (όπως είναι αναμενόμενο στην Ελλάδα), <span style=""> </span>περίμεναν υπομονετικά απ’ έξω από την αίθουσα τοκετού (σχεδόν κόντεψε να μπει η εντεκάτη του Γενάρη και η φίρμα ακόμα να κάνει εμφάνιση) με καφέδες, σάντουιτς, τσιγάρα, άπειρες μλκιες, φυσικά με ιστορίες τρόμου με ετοιμόγεννες επίτοκες, ανάτοκες και κατάτοκες ικανές να κάνουν τον Πολάνσκι να ξαναγυρίσει το μωρό της Ροζμαρί και την κατακλείδα ΌΟΟΟΟΟΛΑ θα πάνε καλά (ναι θα πάνε.. το ΠΟΤΕ θα πάνε ήταν το ζήτημα).... </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1969, όταν χιλιάδες κάτοικοι της Ν. Υόρκης προσφέρουν τροφή για τους λιμοκτονούντες της Μπιάφρας. Είκοσι τρία χρόνια αργότερα το αμήχανο<span style=""> </span>και άμαθο στήθος μου προσφέρει την πρώτη τροφή στο μωρό μου, που με τη θηλή μου στο στόμα της, μάλλον παρηγοριέται για την αποστέρηση της σιωπής και της ασφάλειας της μήτρας παρά θηλάζει...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1971, όταν η χάρη και η κομψότητα της <span style="font-size:100%;"><a href="http://fr.wikipedia.org/wiki/Coco_Chanel">Coco Chanel</a> </span>χάνονταν μαζί της. Εικοσιένα χρόνια αργότερα, οι γονείς μου χαμογελούν σ’ ένα μαυρομάλικο μωρό με δάχτυλα πιανίστας πεπεισμένοι ότι έχουν μπροστά τους τον ορισμό της καλλονής, το απαύγασμα της κομψότητας και την επιτομή της χάρης. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; line-height: 150%;">Ήταν 10 Ιανουαρίου του 1992, όταν η <a href="http://www.greenpeace.org/greece/"><span style="" lang="EN-US">GreenPeace</span></a><span lang="EN-US"> </span>ανακοίνωνε την πίκρα και τη δυστυχία μιας ολόκληρης χώρας πιστοποιώντας τον θάνατο 243.000 Ιρακινών πολιτών κατά τη διάρκεια του πολέμου του Κόλπου. Λίγο πριν βγει η μέρα, ένα μωρό στην αγκαλιά μας, ακύρωνε κάθε πίκρα, κάθε δυστυχία, κάθε θάνατο και μας έταζε μια απέραντη και άσβεστη πληρότητα...</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-7383094655080675726?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-26584778691477693952008-12-28T18:24:00.004+02:002008-12-30T14:37:09.766+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SVetpmCcEsI/AAAAAAAAAsg/MWOxtYjh80s/s1600-h/Nativity.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 226px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SVetpmCcEsI/AAAAAAAAAsg/MWOxtYjh80s/s320/Nativity.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5284883617839583938" border="0" /></a>Και ξαφνικά μου 'ρθε μια φλασιά (που λεει και το καμάρι μου)! Μήπως έφτασαν τα Μεταχριστούγεννα? <p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μήπως έφτασαν εκείνο το βράδυ, που φλεγόμενο το δέντρο του Κακλαμάνη ενέταξε τη γιορτή σε νέα συμφραζόμενα, και επαναπλαισίωσε την εμπειρία του γιορτινού βίου? Μήπως εκείνο το απόγευμα, που γύρω από το (περιφρουρούμενο από αμήχανους ματατζήδες) δέντρο νούμερο δύο, ξέφρενοι διαδηλωτές σ’ έναν παιδιάστικο γύρω-γύρω όλοι πετούσαν σκουπίδια, η πραγματικότητα άλλαζε από τον σπινθήρα της επαφής δυο αντίθετων πόλων και τα Μεταχριστούγεννα εγκαθιδρύονταν ως η οριστική εκδοχή της γιορτής? <span style=""> </span>Μήπως εκείνο το απόγευμα κρεμώντας τα στολίδια που του έπρεπαν στο παρακμιακό δέντρο ενός δημοτικού ταγού, που (όπως είπε πάνω κάτω και ο Ε. Αρανίτσης και πολύ μου άρεσε) το μόνο του ενδιαφέρον ήταν να σβήσει από τη μνήμη των πολιτών αυτό που μόλις τους είχε<span style=""> </span>σημαδέψει, οι νεαροί διαμαρτυρόμενοι ενταφίασαν για πάντα τα Νεωτερικούγεννα που βίωνε η πόλη εδώ και πολλά χρόνια? </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μήπως η στιγμή που ο Κακλαμανοδήμαρχος παρήλαυνε με την μπάντα του, επιχειρώντας να εντάξει στανικώς την πενθούσα και ανάστατη πόλη στον γνωστό προεόρτιο καταναλωτικό παροξυσμό της, γίνεται το κομβικό σημείο αποδόμησης των Νεωτερικούγεννων νοηματοδοτημένων από φωτισμένες και έμφορτες βιτρίνες? Μπορεί η παράτα και η πεισματική δήλωση «εγώ θα κάνω τα Χριστούγεννα ότι και να γίνει» γίνεται ο μηχανισμός εξάρθρωσης των Νεωτερικουγέννων της συμβολικής επαιτείας μεροκαματιάρηδων μεταναστοΑηΒασίληδων με λυμφατικά πόνυ και φτηνές ψηφιακές μηχανές? </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Η εικόνα των βιαστικά επιδιορθωμένων καταστημάτων και των ωρυόμενων νοικοκυραίων καταστηματαρχών να παραινούν τους πολίτες να κατέβουν στο κέντρο της πόλης όχι για να πενθήσουν ή να διαμαρτυρηθούν, αλλά να καταναλώσουν, επιχειρεί να στείλει τις εικόνες της εξέγερσης στο χθες. Μια κοινωνία <span style="" lang="EN-US">video</span>-<span style="" lang="EN-US">clip</span><span lang="EN-US"> </span>προσπαθεί να εναλλάξει με εικόνες προκάτ χαράς, τις εικόνες του ζόφου, ώστε ν’ ακυρωθεί το νόημα αυτού του ζόφου πριν αποκρυπτογραφηθεί από τους πολίτες και καταστραφεί η εμπεδωμένη ιδέα που υπάρχει για τα γεγονότα και τη μεταξύ τους σχέση. Μήπως, όμως, οι αντικατεστημένες, κούκλες έχουν ήδη εκκινήσει τη διαδικασία μετάβασης σ’ έναν μεταονειρικό κόσμο μεταμορφωμένων αντικειμένων, όπου η νοηματική λειτουργία διεκδικεί ξανά το πρωτείο της έναντι του φαίνεσθαι?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μπορεί τα εξεγερμένα αγόρια και κορίτσια σκαρφαλωμένα στα αλογάκια του καρουζέλ να γελοιοποιούν τον καπιταλισμό, ενεργοποιώντας την ανατολή μιας υπερρεαλιστικής μεταχριστουγεννιάτικης ουτοπίας, όπου συγκροτούνται νέες μορφές κουλτούρας και ζωής? Μήπως το καρουζέλ γίνεται χώρος πληρούμενος από μια καθολική αίσθηση ελευθερίας και αυτοπραγμάτωσης, που επαναπροσδιορίζει το νόημα των Χριστουγέννων, επιστρέφοντάς το στους αρχέγονους συμβολισμούς του?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μήπως ο κυκλωτικός χορός των διαδηλωτών ενταφιάζει (έστω και προσωρινά –δεν πειράζει– εμένα μου δημιούργησε μια αισιοδοξία) αυτή τη νεωτερική χυδαιότητα που λάθρα και ανευλαβώς αλλοίωσε και σταδιακά εξαφάνισε το (μπολιασμένο με λαϊκές δοξασίες, μυθικά φορτία και προχριστιανικά συμβολικά συστήματα) μήνυμα των προνεωτερικοΧριστουγέννων? Μπορεί η φάτνη της Βηθλεέμ, βαμμένη κόκκινη από τον θάνατο ενός άλλου θλιβερού αγοριού, φωτισμένη από τις φωτιές κάποιων άλλων φευγάτων παιδιών, αποστερημένη από τα πλαστικά δώρα ύποπτων μάγων και δυσοίωνων γκουρού, να ξανασυμβολίζει την αλλαγή του τρόπου ερμηνείας του πραγματικού? Μήπως, έτσι, επανερχόμαστε στο ζητούμενο των Πρωτουγέννων, ως γέννηση του θανάτου που δεν είναι άλλο από μια διαφορετική σχέση του ατόμου με τον εαυτό του, με τη φύση, την κοινωνία και την κουλτούρα, με τον έτερο? </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μήπως οι λεηλασίες ακριβά κοστολογημένων σάκων κοκακολΑηΒασίληδων, μπροστά σε κάμερες ασφαλείας, αντικατέστησαν τα συνήθη ζαχαρωμένα θεάματα ενός μικροαστικού τηλεοπτικού κοινού, καταγγέλλοντας τη χολυγουντιανοδυτική εκδοχή των Χριστουγέννων? Μήπως η κατάλυση των ορίων του συστήματος ανέτρεψε τη για χρόνια επιβαλλόμενη τάξη των στοιχείων του, που μέσα από μια γελοία πολιτική ορθότητα και την αντίστοιχη σχετικοκρατία αυτού που οι υπερρεαλιστές ονομάζουν «μη αναγκαστική σήμανση, μη δεσμευτική ερμηνεία» μας έτρεφε με γκροτέσκους ΆηΒασίληδες (ακόμη και με τη μορφή της Γούπι Γκολντμπεργκ),<span style=""> </span>α-νόητα ξωτικά (άλα Ντάντλεϊ Μουρ) και φωτεινομύτηδες καταταναλωμεταφέροντες ταράνδους? Μήπως οι βιβλικές (κατά τους τηλεοπτικοαστεροπαρουσιαστές) καταστροφές σηματοδότησαν (όπως και κάθε βιβλική ανατροπή) το πέρασμα σε μία νέα γη (ή έναν νέο ουρανό –ανάλογα με τη θεωρία) την έναρξη της αναζήτησης της δύναμης ανανέωσης των πραγμάτων, της πάλης με τα όρια που πρέπει να ξεπεραστούν? </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; text-indent: 36pt; line-height: 150%;">Μήπως το αναρχικό, ελευθέριο, ανατρεπτικό πνεύμα των Χριστουγέννων που σε λανθάνουσες μορφές επεβίωνε τόσες εκατοντάδες χρόνια ξεπρόβαλε καθώς η οικονομική (και η συνεπακόλουθη κοινωνική κρίση) έσπαζε τη βιτρίνα της κατανάλωσης? Μήπως τα τούβλα των εξεγερμένων οδήγησαν τα Νεωτερικούγεννα στο χθες και να ξανάβγαλαν στον δρόμο το πνεύμα των Χριστουγέννων που αφορά στην καθολική απελευθέρωση του ατόμου από τους κάθε λογής πειθαναγκασμούς, στη συλλογική χειραφέτηση της κοινωνίας από ιδεολογήματα και αμαρτίες και στην επαναμάγευση του Κόσμου.<span style=""> </span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2658477869147769395?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-43233809866683921612008-12-22T18:43:00.009+02:002008-12-23T08:32:22.638+02:00<p>Φίλη που αγαπώ πολύ, πολύ, πολύ μου έστειλε το εξής e-mail, με νομίζω ανάρτηση από κάποιο blog:<br /></p><p><span style="font-size:78%;"><span style="color: rgb(51, 51, 51); line-height: 19px;font-family:Verdana;" ><span style="color: rgb(0, 0, 0);">Πάντα το πίστευα και εξακολουθώ ακράδαντα να το πιστεύω πως εμείς, οι δάσκαλοι, μπορούμε να σώσουμε τον κόσμο. Ακόμη και μόνοι μας. Αν είμαστε δυο σε κάθε σχολείο, τότε το θαύμα φαντάζει τελειωμένο. Μην πω για τρεις ή περισσότερους, γιατί δεν είμαι ρομαντικός.<br />Ακούστε λοιπόν την ιστορία του κούκου.<br />Διδάσκει ένα μάθημα δευτερεύον ή τριτεύον. Είναι πατέρας τεσσάρων παιδιών, άρα με πολλές υποχρεώσεις στο σπίτι.<br />Κι όμως...<br />Στο γυμνάσιό του κάνει θαύματα. Στα διαλείμματα είναι στη βιβλιοθήκη και διαβάζει σε συνέχειες για όσα παιδιά θέλουν λογοτεχνία. Κι όταν η ιστορία θυμίζει τον πατέρα του, δε διστάζει να δακρύζει μπροστά στα παιδιά.<br />Άλλοτε πάλι στο διάλειμμα είναι στο προαύλιο και παίζει με τα παιδιά του σχολείου του.<br />Τις Κυριακές και τις αργίες και τις συνδικαλιστικές αργίες πάλι στο σχολείο για το θεατρικό παιχνίδι ή για να στολίσει με τα παιδιά το σχολείο.<br />Τα απογέματα της Κυριακής 3 ώρες θεατρικό παιχνίδι, για να αποβάλουν τα παιδιά τυχόν αναστολές, φοβίες κτλ.<br />Κι αμέσως έπειτα προβολές ταινιών, όπως "Σινεμά ο Παράδεισος", Ἡ ζωή είναι ωραία", "Δάσκαλος χορωδίας" και άλλες παρόμοιου επιπέδου.<br />Τα παιδιά τρέχουν με λαχτάρα στο σχολείο τις αργίες, τα απογέματα. Όταν τα ειδοποιήσει. Τρέχουν στο σχολείο, όπως ο καθένας μας πηγαίνει εκεί που θα ήθελε να είναι περισσότερο από οπουδήποτε αλλού. Δεν τρέχουν, για να καταστρέψουν το μισητό χώρο του σχολείου.<br />Αυτός είναι ένας δάσκαλος που θα βοηθήσει δεκάδες, εκατοντάδες παιδιά να αγαπήσουν τη ζωή και να αγωνιστούν με θάρρος γι' αυτήν. Και θα τα καταφέρουν. Και θα θυμούνται σε όλη τους τη ζωή το δάσκαλό τους, τον κ. Γανωτή, και θα του λένε στα όνειρά τους:<br />Mille merci, monsieur professeur. Mille merci.</span></span></span></p><p><br />Ξεκίνησα, λοιπόν, να της απαντώ... Μετά θυμήθηκα <a href="http://abttha.blogspot.com/2008/12/shay-day-fatsimare.html">το από ανάλογο chain mail ποστ στης Abttha</a> πριν από μερικές μέρες και πόσο τα είχα πάρει... Μετά μου ήρθε στο μυαλό και οοοοοοόλη αυτή η περιρρέουσα χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα περί προσφοράς, χαράς, αλληλεγγύης και καλής προαίρεσης και φυσικά εξερράγη..... Και αναρωτήθηκα (που καιρό είχα να αναρωτηθώ):</p><p> Γιατί να τα ακούει μόνο η Ν.????</p><p> Δεν είναι ευκαιρία ΚΑΙ να διώξω και από μπροστά το γλυκανάλατο, που μου χαλά τη διάθεση μόλις μπω στο βλόγον ΚΑΙ να ξαναβρώ τον παλιό κακό και είρωνα εαυτό μου????<br /></p> <p>Και έκανα την απάντηση ποστάκι (της ξεπέτας, που λέει και η just me, αλλά ΟΚ, τον τελευταίο καιρό, δεν είμαι και στις εμπνεύσεις μου και τρώγεστε κι εσείς και κυκλοφορείτε τέτοια κείμενα, ενώ θα έπρεπε να γνωρίζετε, ότι λειτουργούν ως θρυαλλίδα στον κυνισμό μου....) για τον κούκο και την ιστορία του. Και δεν αναρωτιέμαι πλέον αλλά βρίσκομαι σε φάση πλήρη; άρνησης, καθώς για μένα ο κούκος (που καλά θα ήταν να θυμόμαστε ότι ΔΕΝ φέρνει την άνοιξη), όπως και κάθε ήρωας τέτοιων γλυκανάλατων κείμενων, δε λειτουργεί παρά ως άλλοθι ώστε η συντεταγμένη πολιτεία να αποποιηθεί τις ευθύνες τις, ώστε να μπορέσει ανενόχλητη να κάνει το ΤΙΠΟΤΑ που λέει και η γελοιογραφία στο ποστάκι της mamma...</p> <p>Η αδιαφορία, η απροθυμία και η ανικανότητά της να δημιουργήσει θεσμούς πρόνοιας για τα άτομα με ειδικές ανάγκες, καλύπτονται πίσω από τις ιστορίες των καλών γονιών και συμμαθητών που χειροκροτούσαν τον αυτιστικό (όχι ότι τα παιδιά με αυτισμό είναι άτομα με ειδικές ανάγκες, χρησιμοποιώ την προσέγγιση της ανάρτησης) Σέι... </p> <p>Η αδιαφορία, η απροθυμία και η ανικανότητά της να δημιουργήσει σχολεία και εκπαιδευτικό σύστημα της προκοπής καλύπτονται πίσω από τις ιστορίες του δασκάλου κούκου, της καθηγήτριας κουκουβάγιας και των εκπαιδευτικών φραγκόκοτων μη ΣΕ πω, που δουλεύουν εθελοντικά και παραβλέποντας όλες τους τις προσωπικές ανάγκες....</p> <p>Η αδιαφορία, η απροθυμία και η ανικανότητά της να δημιουργήσει σωστό σύστημα υγείας (με αποτέλεσμα θανάτους σαν της Αμαλίας), καλύπτονται πίσω από τις (συνήθως ψευδείς) ιστορίες πολυπληθών κινητοποιήσεων για να θεραπευτεί το άρρωστο παιδάκι από το Κάτω Λουμπουτιστάν...</p> <p>Η αδιαφορία, η απροθυμία και η ανικανότητά της να δημιουργήσει κράτος πρόνοιας καλύπτονται πίσω από εκτενείς περιγραφές για φιλανθρωπικά γκαλά και εβδομάδες μόδας για αργόσχολες κοσμικές με ευαίσθητα τσιντσιλά κρεμασμένα στις πλάτες τους....</p> <p>ΑΡΚΕΤΑ, λοιπόν, με όοοοολες αυτές τις προβοκατόρικες διηγήσεις, με όλα αυτά τα mail-αλυσίδες, με όλες αυτές τις αναρτήσεις ανθρωπιάς, καλοσύνης και (ειδικά τώρα τα Χριστούγεννα) προσφοράς στον συνάνθρωπο, που το μόνο που προσπαθούν να κάνουν είναι να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν πάνε καλά γιατί ΕΜΕΙΣ οι πολίτες είμαστε ελλειμματικοί....</p> <p>ΑΡΚΕΤΑ με όλα αυτά τα γλυκανάλατα κείμενα που μας βομβαρδίζουν προσπαθώντας να μας πεισουν ότι ΔΕΝ φταίει η συντεταγμένη πολιτεία, με τους (στρεβλούς) θεσμούς και τα (συμφεροντολογικά) πλέγματα μηχανισμών της που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες των πολιτών της, αλλά οι ίδιοι οι πολίτες που δεν παρουσιάζουν περίσσευμα ψυχής..</p> <p>ΑΡΚΕΤΑ, με αυτή τη διασπορά ενοχών, γιατί μέλημα μου είναι να τραφώ, να αντεπεξέλθω στις ανάγκες μου, γιατί θεωρώ τη συμμετοχή μου στον συνδικαλισμό δικαίωμα και υποχρέωση, γιατί θέλω να ζήσω το παιδί μου, αντί να προσπαθώ να συμπληρώσω τις ελλείψεις του κράτους, μέσα από μια ατομικότητα χωρίς συνέχεια και συνέπειες....</p> <p>ΑΡΚΕΤΑ με αυτή την ιστορία της συλλογικής και ατομικής ευθύνης του καθενός όπου εν τέλει εγώ, ο εδικός φρουρός, ο Εφραίμ, ο Στυλιανίδης, ο Αλαβάνος, οι πακιστάνοι, ο Βουλγαράκης, ο κουκουλοφόρος, ο στρατηγός άνεμος, οι κουμπάροι, ο Προκόπης, ο Καραμανλής jr και ο Θέμος (ο γάτος μου) επιμεριζόμαστε ίσο ποσοστό ευθυνών για ένα σύστημα που απαιτεί από τον πολίτη αυτό που ΔΕΝ του παρέχει.....</p><p>ΑΡΚΕΤΑ, με αυτή την υπόρρητη προσπάθεια να φορτωθούν οι ευθύνες του κράτους στις δικές μου (πολύ μικρές, όπως έλεγε και ο Σαββόπουλος) πλάτες....<br /></p><p><br /></p><p><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4323380986668392161?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com24tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-51196374540684072602008-12-18T21:59:00.004+02:002008-12-22T19:38:20.729+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SUqtUe2CTTI/AAAAAAAAAsQ/C5FMusSvCQ0/s1600-h/Athena_pallas.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 183px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SUqtUe2CTTI/AAAAAAAAAsQ/C5FMusSvCQ0/s320/Athena_pallas.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281224080434023730" border="0" /></a>Πάνε χρόνια που είναι γυμνή και μόνη της.... <p></p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που δεν ξεκινούν απ’ το Λευκώριον φέρουσες πέπλα, με ιστορημένες τiς μάχες της, οι παρθένες της πόλης...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που οι πολίτες της δεν έρχονται σε λιτανεία σεβαστική με παιάνες και λαμπάδες να αποθέσουν άνθη, καρπούς και αίμα στα πόδια της....</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που δεν χαϊδεύει το πρόσωπό της καπνός θυμιάματος από σιωπηλούς ιερείς και σεμνές αυλητρίδες....</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που δεν καταθέτουν στο βωμό της το στεφάνι της νίκης κάθιδροι εύανδροι ιππείς...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που δεν χορεύουν στον περίβολο για την ευλογία της έφηβοι με λάδι στον θώρακα, στα μπράτσα, στις λαγόνες... </p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που τη θλίβει ο θρήνος των θυγατέρων του Ερεχθέα για την αρπαγή των δυο αδερφών τους...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που μέσα από τη σκεπή, τιναγμένη στον αέρα, τα βράδια το θάμβος της πόλης την αφήνει με έναν μουντό ανάστερο ουρανό...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που σε πέτρες αριθμημένες αντανακλάται ένας ήλιος θαμπός και σκληρός που της καίει τα μάτια... </p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που η συλημένη περικεφαλαία δεν προστατεύει τ’ αυτιά της από ήχους, κλαγγές, βοές μιας υδροκέφαλης πόλης... </p> <p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SUqtcSYT2tI/AAAAAAAAAsY/vy_5xsixcQ4/s1600-h/akropoli_pano.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 258px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SUqtcSYT2tI/AAAAAAAAAsY/vy_5xsixcQ4/s320/akropoli_pano.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5281224214527072978" border="0" /></a>Πάνε χρόνια που βλέπει σιδηρόφρακτους στρατούς να παρελαύνουν στις θύρες του ναού της, καλύπτοντας με σκόνη και θάνατο το στήθος της...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που τη φυλακίζουν γελαστές και γελασμένες ορδές σε ασπρόμαυρες και έγχρωμες αναμνήσεις...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που ο ποιητής ακούμπησε το μάγουλο στην κολώνα της, προσπαθώντας ν’ ακούσει την ανάσα της και να της δώσει τη δική του...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε χρόνια που κάτω απ’ το χιτώνα της έκρυψε τους εφήβους που λύτρωσαν τη σάρκα της από γαμψά νύχια...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε λίγες μόνο ώρες που οι γιοί και οι κόρες αυτού του αιώνα κρέμασαν μπρος στα σανδάλια της νέο πέπλο και στείλανε το μήνυμά τους στα πέρατα της γης...</p> <p class="MsoNormal">Πάνε ώρες που οι νομοταγείς και σώφρονες, θεωρώντας διασυρμό το άσεμνο πέπλο, αποκαθήλωσαν την αντίσταση...</p> <p class="MsoNormal">Και την αφήσαν ακόμα πιο γυμνή... ακόμα πιο μόνη...</p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5119637454068407260?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-47601987990248943822008-12-13T22:33:00.006+02:002009-03-05T16:29:12.209+02:00Από την Κυριακή είμαι στους δρόμους <i style="font-weight: bold;">φορτωμένη δικούς μου και αλλότριους στεναγμούς</i><span style="font-weight: bold;font-size:78%;" ><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn1" name="_ednref1" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[i]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span>. Τα μάτια μου είναι πρησμένα από τα δακρυγόνα, ο λαιμός μου καίει απ’ τις φωτιές και τα πόδια μου από τα γόνατα και κάτω δεν τα νοιώθω απ’ το περπάτημα. <p></p> <p class="MsoNormal">Τόσο περπάτημα <i style="font-weight: bold;">μ’ ένα κείμενο θλίψης μέσα στο βλέμμα μας</i><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:78%;" ><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn2" name="_ednref2" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[ii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span><i style=""> </i>κι όμως δεν έχω προχωρήσει βήμα. Κάθε φορά που γυρνώ το κεφάλι μου προς τα πίσω είμαι στην Τζαβέλα κι ο 15/χρονος (που ντρέπομαι πια ν’ αποκαλέσω με το μικρό του, έτσι όπως το έπιασαν στα στόματα τους –σε μια επίδειξη οικειότητας, σε μια προσπάθεια οικειοποίησης– και το βεβήλωσαν<span style=""> </span>πολιτικοί, δημοσιογράφοι και ταγοί) πέφτει νεκρός. </p> <p class="MsoNormal">Μου είναι<span style=""> </span>κόπος να παρακολουθώ τηλεοράσεις, <span style="" lang="EN-US">blog</span>, ραδιόφωνα γεμάτα αποδείξεις βίας της πάνοπλης εξουσίας απέναντι στα εύθραυστα σώματα των εξεγερμένων παιδιών, μου είναι δύσκολο να κυκλοφορώ στην ενημέρωση αναζητώντας <i style="font-weight: bold;">τις στάχτες της φωτιάς όπου κάηκα<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn3" name="_ednref3" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[iii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i><span style="font-size:78%;">. </span></p> <p class="MsoNormal">Ανοίγω το <span style="" lang="EN-US">TraceIP</span><span lang="EN-US"> </span>και με τρομάζει η έξαρση των επισκεπτών που αναζητούν μια πληροφόρηση, μια εικόνα και το μόνο που βρίσκουν είναι <i style="font-weight: bold;">η ψυχή μου κομμένη με οδυνηρό ψαλίδι σε μικρά φύλλα, μικρά χαρτιά, αστραπές μικρές<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn4" name="_ednref4" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[iv]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i><span style="font-size:78%;">. </span></p> <p class="MsoNormal">Θέλω ν’ αλλάξω την ανάρτησή μου, <i style="font-weight: bold;">θέλω να γίνω άλλου είδους νερό, άλλου είδους γλώσσα</i><span style="font-style: italic; font-weight: bold;font-size:78%;" ><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn5" name="_ednref5" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[v]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span><span style="font-weight: bold;">,</span> θέλω να σπρώξω λίγο πιο κάτω αυτό το ποστ με τα ονόματα τόσων νεκρών, που<span style="font-weight: bold;"> </span><i style="font-weight: bold;">η σιωπηλή παρουσία τους έμαθε την Ελλάδα πώς σιωπή δεν υπάρχει<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn6" name="_ednref6" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[vi]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i><span style="font-size:78%;">.</span> Θέλω να γυρίσω στην εποχή της αθωότητας, τότε που <i style="font-weight: bold;">οι λέξεις μου ανάβρυζαν σιωπή και χαμόγελο<a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn7" name="_ednref7" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style="font-size:78%;"><span style=";font-family:&quot;;" >[</span></span><span style=";font-family:&quot;;font-size:78%;" >vii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></i>, τότε που μπορούσα να γκρινιάζω για τα Χριστούγεννα και να καμαρώνω τα λογάκια του παιδιού μου, το οποίο περπατά <i style="font-weight: bold;">με τα μάτια της δυο χιονοθύελλες<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn8" name="_ednref8" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[viii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i> στις πορείες της Αθήνας, αλλά χώρια από μένα, μακριά από μένα και με την ευλογία των δακρύων, των λουλουδιών και των μπαλονιών στα ΜΑΤ<span style=""> </span>ν’ απαλύνουν τη θλίψη και την οργή της. Θέλω να φτιάξω μια ανάρτηση γελαστή αλλά <i style="font-weight: bold;">η καρδιά μου είναι τρυπημένη απ’ τα βλέμματα χιλιάδων παιδιών, είναι γιομάτη καρφωμένα μαχαίρια<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn9" name="_ednref9" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[ix]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i><span style="font-size:78%;"> </span>και δεν τολμώ. </p> <p class="MsoNormal">Δεν βρίσκω τι να γράψω για να πάω παρακάτω, <span style="font-weight: bold;">με την </span><i style="font-weight: bold;">ψυχή μου ένα σπήλαιο σιωπής<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn10" name="_ednref10" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[x]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i>. Δεν καταλαβαίνω <i style="font-weight: bold;">πώς και με τι να ερευνήσω τον χρόνο, το χώρο, τη μάζα της ύλης<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn11" name="_ednref11" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xi]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i>. Δεν ξέρω πώς να διώξω από το πρώτο πλάνο την εικόνα του νεκρού αγοριού. Μια εικόνα που γελάει, αντίθετα από τις εικόνες της μακριάς σειράς των νεκρών που προηγήθηκε, εικόνες σωμάτων καθημαγμένων από την εξουσία. Ο μικρός Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος αντιπαραθέτει μια γελαστή όρθια εικόνα του στις εικόνες ξαπλωμένων, διασωληνωμένων, παγωμένων σωμάτων, συντριμμένων από τη σύγκρουσή τους με την εξουσία. </p> <p class="MsoNormal">Απέναντι στις πληγές, τους μώλωπες, τους πόνους και τον επιθανάτιο τρόμο των Λαμπράκη, Πέτρουλα, Κουμή, Κανελοπούλου, Καλτεζά, Τεμπονέρα, ο νεαρός (εν δυνάμει όπως και κάθε 15-χρονος) μαθητής μου αντιπαραβάλλει μια τυφλή οπή, <a href="http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&amp;act=details&amp;poem_id=21235">το δάγκωμα του σκορπιού</a>. </p> <p class="MsoNormal">Ο μικρός πρίγκηπας <span style="" lang="EN-US">Gregory</span>, φύσει και θέσει όχημα της εξουσίας και των μηχανισμών καταστολής της, χάνεται δαγκωμένος απ’ αυτήν στο κέντρο της λίμνης και στο χαμό του την παρασέρνει στον πάτο. Αυτή η βύθιση, ωστόσο, ξεκόλλησε μια ολόκληρη κοινωνία από τον πάτο, όπου ήταν χρόνια τώρα<span style=""> </span>κολλημένη. Της έδωσε έναν παλμό και μια ζωντάνια που τα είχε ξεχάσει. </p> <p class="MsoNormal">Βρήκε ξανά την οργή της, άρχισε να αρθρώνει τα διάχυτα και αόριστα ερωτήματα, και να βαδίζει ενάντια στην εξουσία που υποθηκεύει τη ζωή και το μέλλον των παιδιών με βήματα <i style="font-weight: bold;">βαριά που ακούγονται υπόκωφα ως μέσα στη μήτρα της γης<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn12" name="_ednref12" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i>. </p> <p class="MsoNormal">Η κοινωνία, άνοιξε τα μάτια της και βάλθηκε <i style="font-weight: bold;">ποτάμι ξεχειλισμένο που έχει κατακλύσει το φράγμα του ήλιου<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn13" name="_ednref13" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xiii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i><span style="font-weight: bold;"> </span>να καταδιώκει κραυγάζοντας αυτούς που δεν έπραξαν τίποτα δεν αναγνώρισαν τίποτα, που βυθισμένοι σε μια εκκωφαντική σιωπή δεν ανέλαβαν καμιά ευθύνη. </p> <p class="MsoNormal">Ήλπιζα πώς απόψε το βράδυ, γυρνώντας από τη σιωπηλή διαμαρτυρία στο Σύνταγμα, όπου κατόρθωσα να κλάψω <span style="font-weight: bold;">πλάι</span> στην κόρη μου, <span style="font-weight: bold;">μαζί</span> με την κόρη μου, πώς μετά από αυτό το βράδυ ίσως να έσπαγε ο μαγικός κύκλος της βίας και να κατόρθωνα να γράψω κάτι αισιόδοξο όμως, ακόμη και με τη βοήθεια του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CF%86%CF%8C%CF%81%CE%BF%CF%82_%CE%92%CF%81%CE%B5%CF%84%CF%84%CE%AC%CE%BA%CE%BF%CF%82">Βρεττάκου</a>, δεν τα καταφέρνω... ακόμα νοιώθω <i style="font-weight: bold;">το στήθος μου σα να πήρε ένα δάσος φωτιά και να κάηκαν τα 24 γράμματα<span style="font-size:78%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_edn14" name="_ednref14" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xiv]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span></i> </p> <p class="MsoNormal"><o:p> </o:p></p> <div style=""><!--[if !supportEndnotes]--><br /><hr width="33%" align="left" style="font-size:78%;"> <!--[endif]--> <div style="" id="edn1"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref1" name="_edn1" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[i]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Αποχαιρετισμός στην οδό Καραΐσκου</p> </div> <div style="" id="edn2"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref2" name="_edn2" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[ii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Αδιέξοδο </p> </div> <div style="" id="edn3"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref3" name="_edn3" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[iii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Αποχαιρετισμός </p> </div> <div style="" id="edn4"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref4" name="_edn4" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[iv]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Η διανομή</p> </div> <div style="" id="edn5"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref5" name="_edn5" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[v]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ανθρακωρύχος </p> </div> <div style="" id="edn6"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref6" name="_edn6" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[vi]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ο χορός του κορυδαλλού</p> </div> <div style="" id="edn7"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref7" name="_edn7" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[vii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ανασύνθεση </p> </div> <div style="" id="edn8"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref8" name="_edn8" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[viii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ένας αητός </p> </div> <div style="" id="edn9"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref9" name="_edn9" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[ix]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> χρέος</p> </div> <div style="" id="edn10"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref10" name="_edn10" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[x]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Ώρα 12 τη νύχτα</p> </div> <div style="" id="edn11"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref11" name="_edn11" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xi]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Επική ποίηση</p> </div> <div style="" id="edn12"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref12" name="_edn12" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Το αφηνιασμένο άλογο</p> </div> <div style="" id="edn13"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref13" name="_edn13" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xiii]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Η βρύση του πουλιού</p> </div> <div style="" id="edn14"> <p class="MsoEndnoteText"><span style="font-size:85%;"><a style="" href="http://www.blogger.com/post-create.g?blogID=1998472264722508372#_ednref14" name="_edn14" title=""><span class="MsoEndnoteReference"><span style=""><!--[if !supportFootnotes]--><span class="MsoEndnoteReference"><span style=";font-family:&quot;;" >[xiv]</span></span><!--[endif]--></span></span></a></span> Μαίναλο </p> </div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-4760198799024894382?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-73597358290591448322008-12-08T23:05:00.004+02:002008-12-08T23:46:26.609+02:00<div style="text-align: justify;">Κάθε γενιά έχει τους νεκρούς της στις συγκρούσεις με τις δυνάμεις καταστολής:<br /><br />Η γενιά του 1-1-4 είχε τον <a href="http://www.civil.pasp-eng.gr/index.php?page=37">Πέτρουλα</a>...<br /><br />Η γενιά του Πολυτεχνείου είχε τον <a href="http://kafeneio-gr.blogspot.com/2008/11/17.html">Διομήδη Κομνηνό</a>...<br /><br />Η γενιά της μεταπολίτευσης είχε τον <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CE%AC%CE%BA%CF%89%CE%B2%CE%BF%CF%82_%CE%9A%CE%BF%CF%85%CE%BC%CE%AE%CF%82">Κουμή</a> και την <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%84%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AF%CE%BD%CE%B1_%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%BF%CF%8D%CE%BB%CE%BF%CF%85">Κανελλοπούλου</a>...<br /><br />Η γενιά Χ είχε τον <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B9%CF%87%CE%AC%CE%BB%CE%B7%CF%82_%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%84%CE%B5%CE%B6%CE%AC%CF%82">Καλτεζά</a>...<br /><br />Κι αυτή η γενιά, η γενιά των 700 ευρώ έχει τον <a href="http://papanotas.wordpress.com/2008/12/07/gregory/">Αλέξανδρο</a>, τον <a href="http://news.google.gr/news?hl=el&amp;ie=UTF8&amp;q=%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82+%CE%B3%CF%81%CE%B7%CE%B3%CE%BF%CF%81%CF%8C%CF%80%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82&amp;um=1&amp;sa=X&amp;oi=news_group&amp;resnum=1&amp;ct=title">Gregory</a>...<br /><br />Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι<br />ενώ για τις προηγούμενες γενιές υπήρξε σύγκρουση εκφρασμένη κι ο νεκρός ήταν το θύμα της...<br />ενώ για τις προηγούμενες γενιές υπήρξε διακύβευμα εμφανές κι ο νεκρός ήταν το θύμα του...<br />ενώ για τις προηγούμενες γενιές ο <span style="font-style: italic;">μπάτσος</span> στάθηκε στο ταξικό και επιχειρησιακό του μετερίζι κι ο νεκρός ήταν το θύμα του...<br />ενώ για τις προηγούμενες γενιές ο νεκρός ήταν το θύμα λόγω της συνεπούς ταξικής και πολιτικής του στάσης...<br /><br /></div><div style="text-align: justify;">Ο νεκρός αυτής της γενιάς,<br />είναι το θύμα μιας αποσαρθρωμένης πολιτικά και πολιτισμικά κοινωνίας<br />είναι το θύμα ενός αόρατου μέλλοντος<br />είναι απλά, οριστικά και ανεπανόρθωτα το θύμα του ανεξέλεγκτου, νομιμοποιημένου αλλά χωρίς άλλοθι τσαμπουκά της εξουσίας...<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-7359735829059144832?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-33205434491775672992008-12-08T14:37:00.004+02:002008-12-08T22:59:05.464+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ST0YYkoGByI/AAAAAAAAAsA/93ENbqh0dEk/s1600-h/alexis33.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/ST0YYkoGByI/AAAAAAAAAsA/93ENbqh0dEk/s320/alexis33.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277401148775860002" border="0" /></a><br />Ο γιός της σκοτώθηκε πριν έξι μήνες.<br />Τώρα κάθε πρωϊ που ανοίγει την πόρτα της<br />είναι ένα πένθος. Νομίζεις πως βλέπεις,<br />έξω από χρόνο και χώρο το πένθος.<br />Το βράδυ το ίδιο<br /> Σπρώχνει την πόρτα<br />σα να σωριάζεται. Μπαίνει τρεκλίζοντας,<br />ανάβει το φως. Η μαύρη της μπόλια<br />είναι λυμένη. Οι άκρες της κρέμονται<br />ως κάτου το πάτωμα. Στον τοίχο, αντίκρυ της,<br />η εικόνα ταράζεται. Η Παναγία τη βλέπει,<br />τρέμουν τα χέρια της, θα της φύγει θαρρείς, θα της πέσει το βρέφος της.<br /><br />Τα χείλη της σφίγγονται, η κόκκινη<br />μαντήλα της παίζει. Θέλει να την<br />βοηθήσει, αλλά -το σπίτι είναι έρημο.<br /><span style="font-weight: bold;">Δεν έχει σε ποιον ν' αφήσει<br />σ' αυτόν </span> <span style="font-weight: bold;">τον κόσμο για μια στιγμή το παιδί της</span><br /><br />Νικηφόρος Βρεττάκος<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3320543449177567299?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-58184767402894209912008-12-07T14:26:00.005+02:002008-12-07T14:39:10.992+02:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/STvB65-82QI/AAAAAAAAAr4/pkutj670cC0/s1600-h/e3arxeia.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 220px; height: 174px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/STvB65-82QI/AAAAAAAAAr4/pkutj670cC0/s320/e3arxeia.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277024606136097026" border="0" /></a><br /><a href="http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&amp;article_id=933850">Έγκλημα</a>....<br />Ότι <a href="http://greece.flash.gr//soon/2008/12/6/42760id/">λόγια</a> κι αν χρησιμοποιήσεις.... όπως κι αν το <a href="http://www.in.gr/news/article.asp?lngEntityID=965217&amp;lngDtrID=244">πεις....</a><br />Απλά <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=41&amp;nid=965285">έγκλημα</a>....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-5818476740289420991?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-20635252531212690472008-12-01T00:05:00.005+02:002008-12-04T18:30:57.192+02:0014.10: Εκατοντάδες γονείς γύρω από μια πλατεΐτσα, σε αναμονή των μαθητών που σχολάνε κι εγώ περιμένω.... <br />14.15: Το αυτοκίνητο παρκαρισμένο σε μια γωνία ως Κομανέντσι κατά την έξοδό της από τη δοκό κι εγώ περιμένω.... <br />14.25: Τεράστια καγκελόπορτα που ανοίγει και αρχίζουν να ξεχύνονται πάνω από 1500 μαθητές όλων των ηλικιών κι εγώ περιμένω.... <br />14.30: Δεκάδες πούλμαν βγαίνουν κορνάροντας, οδηγοί σχολικών που τσακώνονται με γονείς για να περάσουν κι εγώ περιμένω.... <br />14.35: Τα αυτοκίνητα φεύγουν, οι αυλές αδειάζουν, γονείς παραλαμβάνουν τα καμάρια τους κι εγώ περιμένω.... <br />14.40: Ο δρόμος αδειάζει, ο φύλακας ξανατραβά την καγκελόπορτα, τα τελευταία λυκειόπαιδα στην πλατεία καπνίζουν (κακώς), γελούν (καλώς) κι εγώ περιμένω.... <br />14.45: Ξάφνου, εντοπίζω το καμάρι μου στο περίπτερο, κατεβαίνω απ’ το αυτοκίνητο και προχωρώ προς το μέρος της... <br /><br />Φτάνω δίπλα της κι αυτή ακόμα στο περίπτερο προσηλωμένη σε κάτι παντελώς ασαφές.... <br />-Ν.!!!! <br />Γυρνά, με κοιτά με απορημένα και χαμογελαστά μάτια.... <br />- Μισό λεπτό έκανα... Πήρα σοκολάτες!! <br />Μου δείχνει δυο μικρές λάκτες στα χέρια της από τις οποίες ήδη έχει βγάλει τα αλουμινόχαρτα και μασουλάει.... <br />Προχωρώ προς το αυτοκίνητο και την ψέλνω, για το στήσιμο που τρώω συστηματικά, για την ώρα που μου τρώει το κωλοσχολείο καθημερινά, για το φαγητό που δεν θα θέλει να φάει.... <br />Ξαφνικά σταματώ....τόσην ώρα μιλώ στον αέρα... ΔΕΝ είναι δίπλα μου... <br />Γυρνώ... Προχωρά δυο βήματα πίσω μου μπουκωμένη τις σοκολάτες, έχει κάνει τα αλουμινόχαρτα συρματάκια και τα χώνει σκανταλιάρικα στα ρουθούνια της!!!!!!!! <br /><br />- ΤΙ κάνεις παιδί μου????? <br />- ..... <br />- ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ???? <br />- ... Σεεεε.... ακούω...? <br /><br />- Και ΤΙ λέω????? <br />- .... <br />- ΚΑΙ ΤΙ ΛΕΩ??????? <br />- ... Νααα... μηβάζωχαρτάκιαστημύτημου....?<br /><br />Ζω ημέρες Ιονέσκο, η μάνα ή μου φαίνεται??????<br /><a href="http://www.sync.gr/claim/qknCrJIMGR4b" rel="sync"></a><br /><br />Υ.Γ. Καλό μήνα απανταχού γονείς....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2063525253121269047?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-22208352758240515132008-11-28T00:16:00.006+02:002008-12-30T19:28:26.499+02:00<div style="text-align: center;"><span style="font-size:180%;"><span style="font-size:78%;">ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ - ΜΠΕΝΦΙΚΑ 5-1</span><br /></span><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SS8c_ZJxYQI/AAAAAAAAAro/FZRfyPZzaEo/s1600-h/panigirismos_benfica.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 317px; height: 209px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SS8c_ZJxYQI/AAAAAAAAAro/FZRfyPZzaEo/s320/panigirismos_benfica.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273465564083347714" border="0" /></a><span style="font-weight: bold;font-size:180%;" >Oh yes!!!!!!!!</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-2220835275824051513?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-64521193728433453192008-11-21T00:43:00.007+02:002008-11-21T01:39:58.667+02:00<div style="text-align: justify;">Έχω μια διάθεση πάντα αρνητική και αποφεύγω να αναφερθώ σε γεγονότα όσο αυτά είναι <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSXo-bmBxhI/AAAAAAAAArY/owC5oV9MiEI/s1600-h/prison+walls.JPG"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSXo-bmBxhI/AAAAAAAAArY/owC5oV9MiEI/s320/prison+walls.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270875098163824146" border="0" /></a>στην επικαιρότητα. Δεν ξέρω γιατί αλλά νοιώθω μια αμηχανία, παρακολουθώντας την εξέλιξή τους. Διαρκώς έχω την αίσθηση, ότι όποια και να είναι η έκβασή τους πάντα νομιμοποιείται, πάντα είναι το νομοτελειακό και φυσικό τους τέλος. Πάντα νοιώθω πως ό,τι και να πω (είτε επιβεβαιώνεται είτε διαψεύδεται), υπάρχει ένα κενό σκέψης, υπάρχει ένα διαφεύγον νόημα...</div><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Μακρύς πρόλογος, ε? Ναι αλλά απαραίτητος, για να μπορέσω να ξεφουρνίσω τη σοφία μου τώρα που η απεργία πείνας έληξε, τώρα που υπάρχει ένα τέλος (ευτυχώς, ευτυχές) στην κινητοποίηση.<span style=""> </span>Για να μπορέσω να πω αυτό που τριγυρίζει στο νου μου όλες αυτές τις μέρες που εξελίσσεται το δράμα (με την αρχαιοελληνική έννοια της λέξης), για να σταθεί δυνατό να εκφράσω το παράδοξο που εντοπίζω σε όλη την ιστορία:</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Οι φυλακισμένοι απείλησαν την πολιτεία με την εξουδετέρωση (ως το σημείο της εξαφάνισης) του σώματος τους, αυτού ακριβώς του σώματος που συνιστά (συμβολικά και πραγματικά) την απειλή για την πολιτεία. Και η Πολιτεία προσπάθησε να συντηρήσει, να επαναφέρει (ακόμη και με τη βία) στην ενάργεια αυτό το σώμα που αψηφά την εξουσία της και που όσο θα υφίσταται θα συνιστά μια απειλή γι αυτήν. </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Η προφανής απάντηση είναι ότι η Πολιτεία μεριμνά για τους πολίτες της ανεξάρτητα από την ηθική τους κατάσταση. Η πραγματική (λέω εγώ δανειζόμενη τη λογική και τη φιλοσοφία του σοφού παππού <span style="" lang="EN-US">Foucault</span>) είναι ότι ο θάνατός τους σηματοδοτεί τη διαφυγή από την εξουσία της. Το άτομο, ακόμη και με την απλή δήλωση της απόφασής του να περάσει στο επέκεινα και μάλιστα με έναν εκκωφαντικά σιωπηλό τρόπο, υλοποιεί την επαναστατικότερη των πράξεών του και εκφεύγει <span style=""> </span>οριστικά από τις ρυθμίσεις, τους ομαλοποιητικούς κανόνες, την επιτήρηση και την πειθάρχηση της Πολιτείας. </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Από τη στιγμή που η νεωτερικότητα μετάθεσε την εξουσία από το σώμα, τη φυσική υπόσταση του ηγεμόνα (<span style="" lang="EN-US">L</span>’ é<span style="" lang="EN-US">tat</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">c</span>’<span style="" lang="EN-US">est</span><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">moi</span> – Το κράτος είμαι εγώ), αναγκαστικά μετέθεσε και το σημείο άσκησης αυτής της εξουσίας. Ενώ ο ηγεμόνας ασκούσε την εξουσία του πάνω στη ζωή με την επιβολή του θανάτου, η νεωτερική γραφειοκρατική διακυβέρνηση ασκεί την εξουσία της πάνω στη ζωή φροντίζοντάς την (κοινωνικό κράτος, συστήματα υγείας, εκπαιδευτικοί θεσμοί), ρυθμίζοντάς την (μείωση βρεφικής θνησιμότητας, προσπάθειες αύξησης του προσδόκιμου ορίου επιβίωσης), απλώνοντας όμως έτσι ένα αδιόρατο δίχτυ, επιτηρήσεων, ελέγχων, ρυθμίσεων και περιορισμών (με τις ιδεολογίες για την παχυσαρκία, τις απαγορεύσεις του τσιγάρου –η παλαιότερα του αλκοόλ– με παρεμβατικές καμπάνιες στη σεξουαλική ζωή των ατόμων).</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ο θάνατος από κορυφαία εκδήλωση της εξουσίας, από υπέρτατο σημείο άσκησης της εξουσίας μετατρέπεται στο σημείο που εκφράζεται η αποτυχία της. Κάθε θάνατος, ατύχημα, απώλεια συνιστά το σημείο κακής εφαρμογής των κανόνων της. Ακόμη και η επιβολή της θανατικής ποινής νομιμοποιείται μόνο από την απειλή που συνιστά για τη ζωή των υπολοίπων (των νομοταγών) ο παρεκκλίνων. Το ελάχιστο έγκλημα δεν αφορά μόνο στο πραγματικό θύμα. Ο εγκληματίας συνιστά μια οιονεί απειλή για την ίδια την εξουσία, επιτίθεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Ο παραβατικός γίνεται ο κοινός εχθρός, που πρέπει να απομονωθεί και σε ακραίες περιπτώσεις να εκλείψει.</p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Η επιβολή όμως των ποινών και η εκτέλεσή τους έχει διαφοροποιηθεί ριζικά, τόσο ως προς τη μορφή της όσο και ως προς τη στοχοθεσία της. Από τις δημόσιες σωματικές ποινές και τους θανάτους/θέαμα (από τους ραβδισμούς και τις κρεμάλες στις δημοσιές της Ιγγλετέρας ως τους δημόσιους αποκεφαλισμούς της Γαλλικής επανάστασης), το δημόσιο εξευτελισμό και τον συμβολικό ή πραγματικό ακρωτηριασμό (από το κούρεμα και τη διαπόμπευση των τεντιμπόηδων της δεκαετίας του 1960 –με τον περίφημο νόμο 4000– ως<span style=""> </span>τους δημόσιους ακρωτηριασμούς χεριών στις πλατείες των ισλαμικών χωρών) με στόχο όχι την αναμόρφωση του ενόχου αλλά τον παραδειγματισμό των υπολοίπων, περάσαμε στον εγκλεισμό, την απόσυρση του σώματος του ενόχου από τη δημόσια θέα. Το σώμα που (εν τέλει) τιμωρείται με τον εγκλεισμό δεν είναι πια ένα σώμα, είναι η έδρα του λάθους της ζωής και η τιμωρία, που στόχος της πια είναι να παραδώσει αναμορφωμένο το άτομο, αποκτά ως όριο μόνο το ίδιο το σώμα του. </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Αυτή, άρα, η απειλή του θανάτου του κρατουμένου <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSXpDFu-hKI/AAAAAAAAArg/AE5i4mOuuGs/s1600-h/cell+bars.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSXpDFu-hKI/AAAAAAAAArg/AE5i4mOuuGs/s320/cell+bars.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5270875178195125410" border="0" /></a>διαπερνά τον τοίχο, που λειτουργώντας απομονωτικά, κρατώντας τους ενόχους εκτός της κοινωνίας των νομοταγών και ταυτόχρονα, περιορίζοντας τη γνώση του έξω κόσμου για τη ζωή κατά την εκτέλεση της ποινής υπενθυμίζει τη δυνατότητα της εξουσίας να τιμωρεί. Η απειλή του εκούσιου θανάτου ακυρώνει το συμβολισμό της φυλακής. Ο κρατούμενος μετατρέπει τον θάνατό του από ιδιωτική μοναχική υπόθεση, σιωπηρά βιωνόμενη, στο τραγικό δημόσιο συμπλήρωμα μιας κοινωνίας του θεάματος. Ο θάνατος δεν είναι απλά η απώλεια ενός ατόμου, γίνεται μια ρωγμή στο κοινωνικό σώμα από το οποίο η εξουσία κινδυνεύει να κατρακυλήσει στο κενό. </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Ναι, η Πολιτεία, κατά κάποιον τρόπο υποχώρησε, δεσμεύτηκε να λάβει μέτρα για τη βελτίωση της διαβίωσης κατά την εκτέλεση της ποινής. Ναι η απεργία πείνας σταμάτησε, οι κρατούμενοι δεν κινδυνεύουν από τους εαυτούς τους. </p><div style="text-align: justify;"> </div><p style="text-align: justify;" class="MsoNormal">Και έτσι οι τοίχοι μπορούν να ξανακλείσουν πίσω μας, τα κάγκελα να υψωθούν μπροστά τους και η εξουσία να διασφαλίσει τη συνεχιζόμενη επιβολή της</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6452119372843345319?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-7869895495817586562008-11-20T14:02:00.004+02:002008-11-20T14:10:28.000+02:00<div style="text-align: justify;">Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω κείμενο και όλους του χρήστες του διαδικτύου <a href="http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?hrfa">να το υπογράψουν</a><a href="http://www.petitiononline.com/mod_perl/signed.cgi?hrfa">.</a><br /></div><br /><blockquote> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="center"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><strong>Όχι στο Όνομά μας</strong></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="center"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><strong><br /></strong></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"> </p><p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify">“<span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Είναι απαράδεκτη η κατάσταση στις ελληνικές φυλακές. Είναι κύριο θέμα η ριζική αλλαγή του σωφρονιστικού συστήματος”.</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify">–<span style="color: rgb(0, 0, 128);"><span style="text-decoration: underline;"><a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,id=68431792"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Κάρολος Παπούλιας, 6/11/08</span></a></span></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="color: rgb(0, 0, 128);"><span style="text-decoration: underline;"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></span></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"> </p><p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify">“<span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Είμαστε άνθρωποι – κρατούμενοι. Άνθρωποι, λέω”</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=08.11.2008,id=45815984,59439024,80061104,74276144,51539504,930032,96208944,15107696,22671344,36730224"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">- Βαγγέλης Πάλλης, Κρατούμενος, 9/11/08</span></a></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></p> <p style="margin-left: 0.64cm; margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"> </p><p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"> </p><p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"> </p><p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Από τις τρεις Νοεμβρίου μία εκκωφαντική κραυγή συνταράσσει τα θεμέλια της Δημοκρατίας μας. Από τις τρεις Νοεμβρίου σύσσωμοι οι κρατούμενοι όλης της χώρας κατεβαίνουν σε απεργία πείνας διεκδικώντας το αυτονόητο : τη χαμένη τους αξιοπρέπεια. Απέναντί τους αντιμετωπίζουν την εκκωφαντική σιωπή των κραταιών ΜΜΕ και την παντελή αδιαφορία της πολιτικής ηγεσίας. Σε αυτές τις πρακτικές όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο ΔΕ ΣΥΝΑΙΝΟΥΜΕ.</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Η κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είναι απερίγραπτη και μπορεί να γίνει κατανοητή μόνο με τη σκληρή γλώσσα των μαθηματικών. Στα κατ’ επίφαση “σωφρονιστικά” ιδρύματα της χώρας έχουν καταγραφεί συνολικά <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=08.11.2008,id=15107696">417 θάνατοι την τελευταία δεκαετία</a>, ενώ ο ρυθμός τους έχει απογειωθεί σε τέτοιο σημείο, ώστε σήμερα να σβήνουν στα χέρια του κράτους τέσσερις άνθρωποι το μήνα. <a href="http://www.nchr.gr/media/gnwmateuseis_eeda/sinthikes_kratisis_dikaiwmata_kratoumenw/apofasi_eeda_sofronistiko2008.doc">Η πληρότητα αγγίζει το 168%</a> (10.113 κρατούμενοι για 6.019 θέσεις) με την αναλογία χώρου για κάθε άνθρωπο να φτάνει σε περιπτώσεις το 1τμ. Με ημερήσιο κρατικό έξοδο ανά κρατούμενο τα 3,60 Ευρώ <a href="http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&amp;ct=1&amp;artId=1408952">τα συσσίτια που παρέχονται είναι άθλια, οι υποδομές θυμίζουν μεσαίωνα και η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη είναι ελλιπέστατη</a>. Συγχρόνως, το Ελληνικό δικαστικό σύστημα στέλνει στη φυλακή <a href="http://www.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=31.10.2008,id=2429280">έναν στους χίλιους κατοίκους της χώρας </a>με τους έγκλειστους χωρίς δίκη (υπό προσωρινή κράτηση) να αγγίζουν το 30% του συνολικού αριθμού των κρατουμένων. Αν η ποιότητα μίας Δημοκρατίας κρίνεται από τις φυλακές της, τότε η Δημοκρατία μας ασθμαίνει. Αν η τιμώρηση παραβατικών συμπεριφορών με εγκλεισμό γίνεται από το κράτος στο όνομα της κοινωνίας, τότε για την κατάσταση στις Ελληνικές φυλακές είμαστε όλοι υπόλογοι, με συντριπτικές όμως ευθύνες να αναλογούν στην κρατική μηχανή. Σε αυτή την πραγματικότητα όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΟΧΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΜΑΣ.</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται από επίσημους φορείς για τις Ελληνικές φυλακές σκιαγραφούν εικόνα κολαστηρίων. <a href="http://www.cpt.coe.int/documents/grc/2008-03-inf-eng.htm">Έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων </a>(2007) διαπιστώνει βασανιστήρια, απάνθρωπη μεταχείριση και απειλές κατά της ζωής κρατουμένων, σειρά παραβιάσεων αναφορικά με τις συνθήκες κράτησης, ελλείμματα στη διερεύνηση και τιμωρία των ενόχων, αποσιώπηση περιστατικών βίας με την συμπαιγνία ιατρών και φυλάκων, απαράδεκτες συνθήκες ιατρικής περίθαλψης και ιατρικού ελέγχου στους κρατούμενους κλπ</span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου έχει εκδώσει σειρά καταδικαστικών για την Ελλάδα αποφάσεων που αφορούν κακομεταχείριση ή/και παραβιάσεις άλλων δικαιωμάτων κρατουμένων από σωφρονιστικές αρχές.</span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"> Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου έχει πάρει <a href="http://www.nchr.gr/media/gnwmateuseis_eeda/sinthikes_kratisis_dikaiwmata_kratoumenw/apofasi_eeda_sofronistiko2008.doc">απόφαση - καταπέλτη</a> για τα κακώς κείμενα στις φυλακές, προτείνοντας άμεσες δράσεις για την επίλυση τους. </span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Ο Συνήγορος του Πολίτη διαμαρτύρεται για την παντελή έλλειψη συνεργασίας των αρμόδιων κρατικών φορεών μαζί του, λόγω της οποίας <a href="http://www.synigoros.gr/pdf_01/6982_2_4-Anakoinosi_STP_2007.pdf">έχει ουσιαστικά απαγορευτεί η είσοδός του </a>στις φυλακές της χώρας τα τελευταία δύο χρόνια. </span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><a href="http://www.dsa.gr/index.phtml?url=pr&amp;categ=%C4%E5%EB%F4%DF%E1%20%D4%FD%F0%EF%F5&amp;id=26471903&amp;search=&amp;searchkeywords=">Οι δικηγορικοί σύλλογοι όλης της χώρας</a>,</span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"> μη κυβερνητικές οργανώσεις, όπως η <a href="http://www.amnesty.org.gr/news/2008-11-05-1.htm">Διεθνής Αμνηστία</a>,</span><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"> και πολλοί πολιτικοί/κοινωνικοί φορείς καταγγέλλουν την απαράδεκτη κατάσταση και ζητούν ευρύτερη συνεργασία για το ξεπέρασμα του προβλήματος. Αν ανθρώπινα είναι τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνει κάθε ανθρώπινο ον, κάθε στέρησή τους στις Ελληνικές φυλακές αποτελεί ανοιχτή πληγή για την κοινωνία μας. Σε αυτή την κατάσταση όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο απαντούμε ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΑΒΑΤΟ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ.</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Με την απεργία πείνας οι κρατούμενοι καταφεύγουν στο τελευταίο οχυρό αντίστασης, που τους έχει απομείνει, το σώμα τους. Είχε προηγηθεί <a href="http://www.enet.gr/online/online_hprint?q=%CA%F1%E1%F4%EF%FD%EC%E5%ED%EF%E9+%F4%F9%ED+%F6%F5%EB%E1%EA%FE%ED+%D0%DC%F4%F1%E1%F2&amp;a=&amp;id=43139216">έσχατη έκκλησή τους </a>προ μηνός προς τους ιθύνοντες να ενσκήψουν στο πρόβλημα, καθώς δεν πήγαινε άλλο. Για να λύσουν την απεργία πείνας ζητούν την ικανοποίηση αιτημάτων, που αποκαθιστούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια και επανακτούν τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά τους, αιτημάτων συγκεκριμένων, αξιοπρεπών και άμεσα υλοποιήσιμων. Απέναντι στις κινητοποιήσεις των κρατουμένων η πολιτική ηγεσία εξαντλεί τη δράση της σε αδιαφορία, υποσχέσεις και καταστολή των κινημάτων τους. Τυχόν αδιαφορία και αναλγησία της πολιτικής ηγεσίας όμως και σε αυτή τη φάση θα σημαίνει νεκρούς απεργούς πείνας. Στη μετωπική λοιπόν σύγκρουση που επιλέγουν οι κρατούμενοι της χώρας για τη διεκδίκηση των ανθρωπίνως αυτονόητων δε μπορούμε να μένουμε απαθείς σταυρώνοντας τα χέρια και περιμένοντας τις ειδήσεις των θανάτων από τις απεργίες πείνας αλλά θα σταθούμε αλληλέγγυοι. Αν η περιφρούρηση της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων επιβάλλουν την επαγρύπνιση όλων μας, τώρα είναι λοιπόν η στιγμή να πάρουμε θέση όλοι απέναντι στο πρόβλημα χωρίς αδιαφορίες και υπεκφυγές.</span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br /></span></p> <p style="margin-bottom: 0pt; line-height: 150%;" align="justify"><span style="font-family:Book Antiqua,serif;">Απέναντι στην τεταμένη κατάσταση στις φυλακές όλης της χώρας όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο καθιστούμε την πολιτική ηγεσία απολύτως υπεύθυνη για ό,τι συμβεί και απαιτούμε άμεσα την τόσο θεσμική όσο και στην πράξη ΕΓΓΥΗΣΗ ΤΩΝ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ ΟΛΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ.</span></p> </blockquote> <span style="font-family:Book Antiqua,serif;"><br />Την 21η Νοεμβρίου το κείμενο αυτό θα σταλεί σε όλα τα μέλη του κοινοβουλίου και σε όσο το δυνατόν περισσότερους φορείς μέσων μαζικής ενημέρωσης με την προτροπή της αναδημοσίευσής του. Το κείμενο προς αποστολή θα φέρει τους υπερσυνδέσμους (URL) από όλες τις ιστοσελίδες, που το υιοθέτησαν.</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-786989549581758656?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-34662866168276559612008-11-17T08:00:00.004+02:002008-11-17T11:01:11.080+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSEJLQFt3cI/AAAAAAAAArQ/zUO2wsCI05o/s1600-h/N_carnation.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 274px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SSEJLQFt3cI/AAAAAAAAArQ/zUO2wsCI05o/s320/N_carnation.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269503127902346690" border="0" /></a><br />Γράφω ποιήματα μέσα στα πλαίσια που ορίζουν οι υπεύθυνες υπηρεσίες<br />Που δεν περιέχουν τη λέξη Ελευθερία, τη λέξη Δημοκρατία<br />Δεν φωνασκούν: κάτω οι τύραννοι ή: Θάνατος στους προδότες<br />Που παρακάμπτουν επιμελώς τα λεγόμενα φλέγοντα γεγονότα<br />Γράφω ποιήματα άνετα και αναπαυτικά για όλες τις λογοκρισίες<br />Αποστρέφομαι τετριμμένες εκφράσεις όπως: σαπίλα ή καθάρματα ή πουλημένοι<br />Εκλέγω σε πάσα περίπτωση την αρμοδιότερη λέξη<br />Αυτή που λέμε "ποιητική": στιλπνή, παρθενική, ιδεατώς ωραία<br /><br />Γράφω ποιήματα που δεν στρέφονται κατά της καθεστηκυίας τάξεως....<br />(Μανώλης Αναγνωστάκης: Απολογία νομοταγούς)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-3466286616827655961?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-69790499727558931342008-11-14T08:54:00.003+02:002008-11-14T23:48:40.975+02:00Υπάρχει η νομιμοποίηση της κριτικής? Ποιος νομιμοποιείται να κρίνει και πότε?<br /><br /><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SRxJ7y65pQI/AAAAAAAAArA/_k6DI3MgRUU/s1600-h/Johny+and+me.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 110px; height: 158px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SRxJ7y65pQI/AAAAAAAAArA/_k6DI3MgRUU/s320/Johny+and+me.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268166955746567426" border="0" /></a>Πάντα αναρωτιέμαι αν γι αυτά που διαβάζω, που βλέπω, που ακούω υπάρχει<span style=""> </span>κάποιος που τον αφορά η παρ-ανάγνωσή μου, η παρ-όραση, το παρ-άκουσμά μου και η απάντησή μου βγαίνει πάντα αυθόρμητα: Όχι, κανείς, αφού στην πραγματικότητα αδυνατώ (κι ούτε που θέλω άλλωστε) να νομιμοποιήσω την κριτική μου, αδυνατώ να εμπεδώσω την ιδέα του κρίνειν, την ηθελημένη επιλογή ανάμεσα σε δύο πόλους τον θετικό και τον αρνητικό. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μην μπερδευτείτε, όμως. Μέσω της αδυναμίας μου, τιμώ και θαυμάζω απεριόριστα τους κριτικούς γιατί θεωρώ ότι στέκονται σε μια διασταύρωση. Βρίσκονται, ακριβώς στον χιασμό επιστημοσύνης και ποιητικής, μόνο που, νομοτελειακά, η επιστημολογία ανάγεται στο ισχυρό μέλος του χιασμού και (υποκλέπτοντας από την ποιητική το όπλο της, τη ρητορική) αντί να επικοινωνεί έναν νόημα, κοινωνεί ένα επι-νόημα (που θα έλεγε και ο <a href="http://cmc.panteion.gr/cmc/staff/veltsos">Βέλτσος</a>, -θα σας πεθάνω στα λινκάκια, σήμερα, πάρτε το απόφαση). </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Κι αυτά που διαβάζεις, ακούς, βλέπεις και συστήνεις ή αποτρέπεις τους φίλους/ες σου από το να κάνουν το ίδιο? Συνιστούν κριτική? Μπααα! Εγώ το ονομάζω προτίμηση και αυτό στέκεται σε ένα άλλο σταυροδρόμι. Αυτό της εμπειρίας και της μοναδικότητας μου. Μπορεί οι προτιμήσεις μου να αντιφάσκουν αισθητικά, να χάσκουν νοηματικά, ν’ απειλούν ή να δυσαρεστούν την ατομικότητα άλλων και κυρίως να πρήζουν τον καλό μου, αλλά η απάρνησή τους αντιτίθεται στην ηθική επιταγή της αυτονομίας μου –λέω, τώρα εγώ (και<span style=""> </span>συμφωνεί μαζί μου και ο παλαιός των διανοητών ο <a href="http://www.hydra.umn.edu/derrida/jd.html#Texts"><span style="" lang="EN-US">Derrida</span></a>). Έτσι λοιπόν, έχω μια λίστα δίπλα στα ποστ μου με τη γνώμη μου γι αυτά που διαβάζω, όπου κάθε κρίση μου παραμένει αυθαίρετη και αναιτιολόγητη μη διεκδικώντας αξία θεσφάτου, περιχαράσσοντας <span style=""> </span>ωστόσο τη μοναδικότητά μου. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Εκεί, λοιπόν, πάνω-πάνω στη λίστα εδώ και κάνα τεσσάρι-πέντε μέρες βρίσκεται η <a href="https://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=70627">Ντία Μέξη-Τζόουνς</a> με την <a href="https://www.perizitito.gr/product.php?productid=148542&amp;page=1">Πηνελόπη και τον Τζόνι</a> της κι ενώ είχα αποφασίσει απλά να τους ταξινομήσω με όλη τη χαρά που μου πρόσφερε η ανάγνωσή τους, τελικά κάτι (<a href="http://pinelopi.wordpress.com/2008/11/07/obama-vs-johnny/#comments">που είπε η <span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a>, αλλά δεν το ομολογώ, έτσι κι αλλιώς αυτή ξέρει) με κάνει να θέλω να γράψω κάτι παραπάνω. Όχι εν είδει κριτικής (αφού θεωρώ ότι δεν διαθέτω ούτε τα επιστημονικά φόντα, ούτε την ηθική νομιμοποίηση ν’ αξιολογήσω και να ταξινομήσω ένα έργο) αλλά σαν ένα ποστ διαλόγου με τη φίλη μου, σαν ένα ποστ ένταξης σε μια λέσχη ανάγνωσης (που εγκαινίασε ο <a href="http://thoughtsofashy.wordpress.com/2008/11/07/post1400/">Ντροπαλός</a>) του έργου της κας. <a href="https://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=70627">Μέξη-Τζόουνς</a>, όπου συζητώντας για τον Τζόνι, αποδεχόμενοι τη μυθοπλασία του <a href="https://www.perizitito.gr/product.php?productid=148542&amp;page=1">Τζόνι</a>, διαπιστώνουμε ότι αναγιγνώσκουμε και γράφουμε διαφορετικά, πιθανά μιλώντας και για διαφορετικά πράγματα.</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Το <a href="https://www.perizitito.gr/product.php?productid=148542&amp;page=1">"Ο Τζόνι κι εγώ"</a> είναι ένα κείμενο με αυτοβιογραφικές προεκτάσεις που στέκεται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την αυτοαναφορά κι έτσι, αν με ρωτάτε –που δε με ρωτάτε, αλλά θα σας πω <span style="" lang="EN-US">anyhow</span>–απαιτεί μια σπειροειδή κατανόηση, μια αναγνώριση των κειμενικών του λειτουργιών και όχι μια ερμηνεία (όπως μας ματα-ξανα-λέει ο μπερδεμενομπερδευτικός <a href="http://cmc.panteion.gr/cmc/staff/veltsos">Βέλτσος</a>). <!--[if gte mso 9]><xml> <w:worddocument> <w:view>Normal</w:View> <w:zoom>0</w:Zoom> <w:punctuationkerning/> <w:validateagainstschemas/> <w:saveifxmlinvalid>false</w:SaveIfXMLInvalid> <w:ignoremixedcontent>false</w:IgnoreMixedContent> <w:alwaysshowplaceholdertext>false</w:AlwaysShowPlaceholderText> <w:compatibility> <w:breakwrappedtables/> <w:snaptogridincell/> <w:wraptextwithpunct/> <w:useasianbreakrules/> <w:dontgrowautofit/> </w:Compatibility> <w:browserlevel>MicrosoftInternetExplorer4</w:BrowserLevel> </w:WordDocument> </xml><![endif]--><!--[if gte mso 9]><xml> <w:latentstyles deflockedstate="false" latentstylecount="156"> </w:LatentStyles> </xml><![endif]--><style> <!-- /* Style Definitions */ p.MsoNormal, li.MsoNormal, div.MsoNormal {mso-style-parent:""; margin:0cm; margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:12.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-font-family:"Times New Roman";} @page Section1 {size:612.0pt 792.0pt; margin:72.0pt 90.0pt 72.0pt 90.0pt; mso-header-margin:36.0pt; mso-footer-margin:36.0pt; mso-paper-source:0;} div.Section1 {page:Section1;} --> </style><!--[if gte mso 10]> <style> /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin:0cm; mso-para-margin-bottom:.0001pt; mso-pagination:widow-orphan; font-size:10.0pt; font-family:"Times New Roman"; mso-ansi-language:#0400; mso-fareast-language:#0400; mso-bidi-language:#0400;} </style> <![endif]--> Η <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a>, η διαδικτυακή περσόνα της <span style=""> </span>κας <a href="https://www.perizitito.gr/authors.php?authorid=70627">Ντίας Μέξη Τζόουνς</a> (που για μένα την αντικαθιστά –χωρίς <span style=""> </span>να την υποκαθιστά– αφού η διαδικτυακή της υπογραφή, με την οποία τη γνώρισα, αυτονομήθηκε –όπως ήταν προορισμένη να κάνει– από τον/την κάτοχό της σε μια αδιάλειπτη περιπλάνηση) σε ένα βιβλίο-ημερολόγιο, με γραμμική εξέλιξη (μεγάλη ανακούφιση, μετά απ' όλα αυτά τα διακειμενικά και α-χρονικά μεταμοντέρνα που με/μας -αν θέλετε- κατατρύχουν) και που συνεχώς παραπέμπει στον εαυτό του, απλώνει τον μύθο της σε τρεις άξονες: </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Της ανατροπής –κι αν η <a href="http://www.livepedia.gr/index.php?title=%CE%9F%CE%B4%CF%8D%CF%83%CF%83%CE%B5%CE%B9%CE%B1">Οδύσσεια</a> ήταν Πηνελοπιάδα?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Της γλώσσας – η ουσία της γλώσσας γράφεται πάντα σε μια και μοναδική γλώσσα?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Της ταυτότητας –αναγγέλλεται η ταυτότητα, αποδίδεται ή κατακτάται?</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η ανατροπή απαντά στη ρήση ενός σπουδαίου φιλοσόφου (νομίζω του <a href="http://www.harry-klynn.gr/klynngreek/index.php">Χάρρυ Κλυνν</a>) τη δεκαετία του 80, ότι η δυστυχία του Έλληνα είναι ότι είναι ένας άνθρωπος-αλλού. Όπου και να βρίσκεται θέλει να βρεθεί κάπου αλλού. Και σ’ αυτή την περιπλάνηση υπάρχει πάντα πίσω μια υφαίνουσα-ξεϋφαίνουσα <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπη</a> στην αναμονή. Αν όμως...</p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Αν αντί για τον <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82">Οδυσσέα</a> ταξίδευε για το αλλού η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπη</a>, πώς θα είχε εξελιχθεί το ομηρικό έπος? Αν η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CF%8E">Ωγυγία</a> δεν ήταν στη Μεσόγειο, αλλά στον Ατλαντικό κι αν η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CF%8E">Καλυψώ </a>ήταν Τζόνι, πώς θα είχε εξελιχθεί η ιστορία του σεβάσμιου επικού?<span style=""> </span></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η περιπλάνηση της <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπης</a> είναι μια θηλυκή απάντηση κατανόησης απέναντι στον επεκτατισμό, τον θάνατο και τον ιμπεριαλισμό της περιπλάνησης του <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%B4%CF%85%CF%83%CF%83%CE%AD%CE%B1%CF%82">Οδυσσέα</a>. Η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπη</a> δεν αντιμάχεται τους <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CF%89%CF%84%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%B3%CE%BF%CE%B9">Λωτοφάγους</a>, τους προσφέρει τις συνταγές της, δεν τυφλώνει τους <a href="http://www.live-pedia.gr/index.php/%CE%9A%CF%8D%CE%BA%CE%BB%CF%89%CF%80%CE%B5%CF%82">Κύκλωπες</a>, τους αναγκάζει να σωπάσουν, δεν κλέβει τα<span style=""> </span>βόδια του Ήλιου, τα ανταλλάσσει με τα καλούδια της θείας και της μητέρας της. Η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπη</a> δε χώνει το σπαθί της στο λαιμό της <a href="http://www.astro.gr/arxaia-sofia/Kirki.htm">Κίρκης </a>για να λύσει τα μάγια της, χώνει το αλβιονάκι στην αγκαλιά του Τζόνι. Δεν διεκδικεί την επιστροφή της σπίτι (που έτσι κι αλλιώς δεν είναι σίγουρη αν είναι η <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%85%CF%88%CF%8E">Ωγυγία</a> ή η <a href="http://www.kavafis.gr/poems/content.asp?id=81&amp;cat=1">Ιθάκη</a>), δεμένη στο κατάρτι για να αποφύγει τη γοητεία των <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%82">Σειρηνών</a>, κατεβαίνει απ’ το πλοίο και επιβάλλει τη δική της γοητεία συνομιλώντας στη γλώσσα τους. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μια γλώσσα, που το εκπληκτικό παιχνίδι της <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a><span lang="EN-US"> </span>με τη μορφή και το περιεχόμενο (η φωνητική απόδοση των λέξεων της Αλβιόνας), την αδειάζει από το νόημά της. Η απώλεια της λατινικής μορφής της λέξης, εξατμίζει το σημαινόμενό της. Στο κείμενο της, η <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> γίνεται η <a href="http://www.livepedia.gr/index.php/%CE%92%CE%B1%CE%B2%CE%AD%CE%BB_%CE%A0%CF%8D%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82">Βαβέλ</a>, (που δεν είναι το όνομα του πύργου, όπως μαθαίναμε παιδιά, αλλά έτσι ονομάζει ο Θεός τον εαυτό του την στιγμή που καταστρέφει τον πύργο –της νόησης– για να επιβάλλει τη γλωσσική διαφορά)<span style=""> </span>και μεταφέρει τις λέξεις της Αλβιόνας στην Ελλάδα, μετατρέποντας τες σε κενά σημαινόμενα.<br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Η ελληνική μορφή μεταγράφει το βρετανικό νόημα (με την έννοια της νοητικής κατασκευής) αφ' ενός ομολογώντας τη διαφυγή του, αφ' ετέρου παραπέμποντας στο βαθύτερο φόβο της απώλειας του ίχνους της γλώσσας που ενώ δίνει τη μορφή αφήνεται πίσω. Το νόημα της Αλβιόνας αενάως διαφεύγει από την <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> ενώ την ίδια στιγμή υφέρπει εντός της, αποζητώντας να γεμίσει το κενό της λησμονούμενης γλώσσας. Κι έτσι, η Ελληνίδα πλάνης (για την οποία θα ήτο υπερήφανος ο σοφός εκλιπών <a href="http://www.hydra.umn.edu/derrida/jd.html#Texts">Derrida</a>) ταλαντεύεται ανάμεσα στα δυο νοήματα που κομίζουν εναλλάξ το διαβατήριο και η ταυτότητα. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Μια αμφιβάλλουσα ταυτότητα, η <span style=""> </span>οποία με το (επίσης) πολύ έξυπνο εύρημα του πιο προσωπικού εγγράφου της <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a>, που πότε εμφανίζεται πότε εξαφανίζεται αναδεικνύει τον ενδότερο φόβο της <a href="http://pinelopi.wordpress.com/">Penelope</a>: την απομάκρυνση από τον ίδιο τον εαυτό της. Κάθε φορά που η ταυτότητα αναγγέλεται, κάθε φορά που οριοθετείται η ένταξη, λαμπιόνια που αναβοσβήνουν μες στο μυαλό της <a href="http://pinelopi.wordpress.com/">Penelope</a> σχηματίζουν τη φράση: προσοχή παγίδα. Η διστακτικότητα της <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> για το πού θα σταθεί το εκκρεμές της ζωής της μετατρέπεται σε κρίση ταυτότητας που φτάνει να την απειλεί με το πρόσωπο μιας άλλης στην ταυτότητα της. </p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;">Και φυσικά, η οριστική στάση του εκκρεμούς έρχεται με το παιδί. <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SR0fc6m-SXI/AAAAAAAAArI/HRYWKLg5LBQ/s1600-h/Johny+and+me.jpg"><img style="margin: 0pt 0pt 10px 10px; float: right; cursor: pointer; width: 110px; height: 159px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_fsabk16j30g/SR0fc6m-SXI/AAAAAAAAArI/HRYWKLg5LBQ/s320/Johny+and+me.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5268401720722868594" border="0" /></a>Η <span style="" lang="EN-US"><a href="http://pinelopi.wordpress.com/">Penelope</a> διαιρείται, αποκτά τον έτερο εαυτό, τον άλλο (στην περιπτωσή της την άλλη) πέρα από τον εαυτό. </span>Κι αυτή η άλλη, το αλβιονάκι της, αγκυρώνει την <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> στο χώμα της Αλβιόνας. Η ταυτότητά της τής προτείνεται από τον τόπο και τον χρόνο, αλλά εμπεδώνεται, τελικά, από τον καρπό της., από την ίδια. Η <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> και το αλβιονάκι τη στιγμή που βρίσκουν η μια την άλλη κάνουν και ένα δώρο η μία στην άλλη. Στο αλβιονάκι, προσφέρεται μια αμβλύνουσα τη βρετανικότητα, συσσωρευμένη κληρονομιά 3000 ετών (αδειασμένη επάνω της με το όνομα Σοφία), από τη μητέρα, τη γιαγιά, τη θεία και μια μακριά σειρά γυναικών της γενιάς της που φτάνει ως τη μυθική <a href="http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CF%8C%CF%80%CE%B7">Πηνελόπη</a>, την ίδια στιγμή που το αλβιονάκι προσφέρει στη μητέρα της τη ρίζα. Το αλβιονάκι χαρίζει στην <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a> το χώμα της Αλβιόνας, του Τζόνι, του αδερφού, του πατέρα, του παππού και μιας μακριάς σειράς ανδρών της γενιάς της που φτάνει ως τον δυσοίωνο <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Beowulf"><span style="" lang="EN-US">Beowulf</span></a>.</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><br /></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify;"><span style=""> </span>Εγώ πάντως <a href="http://pinelopi.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">Penelope</span></a><span lang="EN-US"> </span><span style="" lang="EN-US">dearest</span> (για να κλέψω και τη <a href="http://ritsmas.wordpress.com/"><span style="" lang="EN-US">ritsmas</span></a>) θα βγάλω το <a href="https://www.perizitito.gr/product.php?productid=148542&amp;page=1">βιβλίο</a> από την τσάντα μου, θα το βάλω στη λίστα με τα διαβασμένα-κερδισμένα και θα περιμένω το επόμενο. </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1998472264722508372-6979049972755893134?l=meniek64.blogspot.com' alt='' /></div>MenieKhttp://www.blogger.com/profile/03148173814345674493noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-1998472264722508372.post-80161450613324301802008-11-08T23:20:00.010+02:002008-11-14T18:57:21.733+02:00Είκοσι-δύο χρόνια πριν, σαν σήμερα, φίλησα για πρώτη φορά τον καλό μου (γιατί αν περίμενα να με φιλήσει αυτός, ακόμη εκεί θα ήμασταν στην Τσακάλωφ, εγώ σκαρφαλωμένη στα σκαλάκια του Κουασιμόδου για να είμαι σε ένα αξιοπρεπές ύψος κι αυτός να με κοιτάζει μ' αυτά τα λίγο μεθυσμένα από τη νύχτα στον Γκολέ, χρυσαφιά και αναποφάσιστα μάτια).<br /><br />Κι εκεί, σ' εκείνο το σκαλάκι, άρχισε ο πόλεμος κι εγώ είκοσι-δύο χρόνια τώρα μετρώ συντριβές...<br />Γιατί κάθε προσπάθειά μου να διερευνήσω πού στέκομαι, πού βρίσκομαι, προς τα πού με πηγαίνουν τα πράγματα, κάθε προσπάθειά μου να σχεδιάσω μια πραγματικότητα για μένα σκοντάφτει στη βύθιση του σώματός μου στο σώμα του..<br /><br />Είκοσι-δύο χρόνια τώρα διολισθαίνω σ' ένα κενό δίχως τέλος...<br />Γιατί κάθε λέξη του που μού απευθύνεται, κάθε ματιά του που στρέφεται προς εμένα δημιουργεί ένα ρήγμα στο πραγματικό, κατασκευάζει μια άλλη γλώσσα, τη γλώσσα του ανείπωτου, του ανέκφραστου, τη γλώσσα που αποτελεί τη μοναδική εκφορά αυτού που εγώ <span style="font-style: italic;">και μόνο εγώ</span> αποκρυπτογραφώ....<br /><br />Είκοσι-δύο χρόνια τώρα αιωρούμαι σε μία αφόρητη αντίθεση του υπαρκτού με το τίποτα...<br />Γιατί κάθε μέρα μου μακριά του με υποχρεώνει στην οικειοποίηση του κενού, τη βίωση μιας απώλειας και κάθε μέρα μου μαζί του εξατμίζει τη διάσταση της ατομικότητάς μου, ανασύροντας την αποδοχή μιας θεμελιακής δυαδικότητας στην εσωτερική μου ολότητα...<br /><br />Είκοσι-δύο χρόνια τώρα αδυνατώ να ανακαλύψω τους τόπους μέσα μου...<br />Γιατί κάθε <span style="font-style: italic;">εγώ</span> που εκφέρω γίνεται αυτόματα εκείνος, ένα άλλο άτομο που καταλαμβάνει τη θέση μου, γιατί η ατομικότητά μου υλοποιείται με την ταυτότητα μαζί του, η περιχάραξη της εαυτότητας μου γίνεται δυνατή μόνο μέσα στο πρόσωπό του....<br /><br />Είκοσι-δύο χρόνια τώρα ένα δίχτυ λεχθέντων με τυλίγει ασφυκτικά...<br />Γιατί κάθε άρθρωση διαφωνίας παραπέμπει σε μια πρόσωπο με πρόσωπο αντιπαράθεση αλήθειας διακοπτόμενης από χάσματα και ρήγματα, παρεξηγήσεις, επιστροφές, καθυστερήσεις, σημεία και σημαινόμενα ενός άναρχου διαλόγου όπου διαρκώς αποκαλύπτεται η αδυνατότητα της συμμετρίας της σχέσης μας, χωρίς την ασυμμετρία...<br /><br />Δεκαέξι, δε, χρόνια τώρα βιώνω τις έσχατες συνέπειες της σχέσης.