....mes amis mes amours mes emmerds....

Σήμερα είδα στο φατσοβιβλίο ότι είναι η μέρα των φίλων. Πάει καιρός από τότε που έγραψα αυτό το κομμάτι για τους φίλους/ες και τις φιλίες μου, σταπρώτα χρόνια της ενοίκησης της  ελληνικήςβλογόσφαιρας. Καθώς νέες και παλιές φιλίες επανα-αναδύονται, εν-πλέκονται και αλληλ-επιδρούν και καθώς ο χρόνος αλλάζει πλαίσια, συσχετισμούς, άτομα, εμένα,  το κείμενο μου βρέθηκε με ένα κενό.  Βλέπεις, στη δεκαετία των πενήντα, τη δεκαετία της φθοράς, των (δύσκολων και μόνιμων) αποχαιρετισμών και των (ήμερων και βαθιών) χαρών, ανακάλυψα ότι υπάρχει ακόμα μία κατηγορία φιλιών. Οι φιλίες της σιωπής.

Έχουν κάτι περίεργο αυτές οι φιλίες. Δεν μπορείς να θυμηθείς πότε ακριβώς συγκεκριμενοποιήθηκαν και δεν μπορείς να εντοπίσεις το πλαίσιο στο οποίο ορίζονται. Μπορείς να αντιληφθείς ότι δεν τις σχηματοποιεί η υλική πραγματικότητα της φυσικής παρουσίας, των γέλιων, των δακρύων των ψιθύρων και των κραυγών. Αναγνωρίζεις ότι  δεν τις συγκροτούν ά-υλες αισθητικές διαφωνίες, α-σήμαντες πολιτικές ερμηνείες, οντολογικές (επ-ανα)θεωρήσεις, κοινωνικοφιλοσοφικά (μη) ερωτήματα. Καταλαβαίνεις ότι δεν δομούνται από τόπους και χρόνους και δεν τρέφονται από εξομολογήσεις, αποκαλύψεις, λόγια, δράματα.  Η αλήθεια είναι ότι οι φιλίες της σιωπής βιώνονται σε μια συνεχή απροσδιοριστία,  μια ανεπαίσθητη διαφυγή των  πόλων της σχέσης.

Οι φίλοι της σιωπής δεν ρωτάνε τι κάνεις και δεν έχουν απάντηση στην αντίστοιχη ερώτηση καθώς  ό,τι μάθανε(τε) πια είναι ότι οι καθημερινότητες βρίθουν από πόνους. Δεν (ανα)λύουν το σαρκασμό σου και δεν (αντι)παραθέτουν τον καγχασμό τους γνωρίζοντας πια πώς το γέλιο χρειάζεται προστασία. Οι φίλοι της σιωπής δεν ανασκάπτουν τις μνήμες σου και δεν επιστρέφουν στα χθες τους αντιλαμβανόμενοι πια ότι οι πληγές χαίνουν για πάντα. Δεν ψαύουν τα σχέδιά σου και δεν προσφέρουν ως  θέαμα τις προσδοκίες τους καθώς ξέρουν πια πως το μέλλον προελαύνει πολύχρωμο και σκοτεινό, τερπνό και θλιμμένο, απροστάτευτο και πανίσχυρο, άμορφο και πολυπρόσωπο και κυρίως απροσδόκητο

Ωστόσο, είναι οι φίλοι της σιωπής που πίνουν μαζί σου τον καφέ τους τα σαββατοκυριακάτικα πρωινά  πίσω από ένα σύρμα τηλεφώνου με ναι, όχι και σιωπές που τιθασεύουν το α-συνεχές την εξέγερσής σας. Είναι αυτοί που κάθονται τα καλοκαιρινά μεσημέρια μαζί σου στην παραλία αγναντεύοντας έναν απρόσιτο ορίζοντα προσφέροντας τη δυνατότητα μιας εσωτερικής ησυχίας στην πίκρα σας. Είναι αυτοί που μοιράζονται μαζί σου ένα απογεματινό ανοιξιάτικο ταξίδι εναλλασσόμενων μουσικών προστατεύοντας έτσι την ευθραυστότητα της χαράς σας. Είναι αυτοί που ξενυχτούν μαζί σου σε ένα φθινοπωρινό μπαλκόνι με μόνη ορατή την κάφτρα ενός τσιγάρου φωτίζοντας τον δρόμο για ένα σκασιαρχείο απ’ τη ζωή σας . Είναι αυτοί που ξαπλώνουν γελώντας στο διπλανό δωμάτιο ξορκίζοντας μέσα στην ευφορία του συντροφικού χειμωνιάτικου ξημερώματος το καταναγκαστικό των αληθειών σας.  Και στην τελική, είναι οι φίλοι της σιωπής αυτοί στους οποίους θα πεις,

 Το παιδί μου και τα μάτια σου….

.... βροχή Μετεωριτών....

εκτός από τις συνηθισμένες βροχές μετεωριτών, που παρακολουθούμε όλοι με μεγάλο ενδιαφέρον...

στην Αθήνα στις 24/9 συνέβη μια ιδιόρρυθμη βροχή μετεωριτών.... που παρακολούθησε μόνο ένας ευτυχής πατέρας (φαντάζομαι και κάποιοι ευτυχείς γιαγιαδοπαππούδες)

κι έτσι η Φαίη (Mετεωρίτης νο1 και μοναδική) και ο Γιάννης (Μετεωρίτης par excellence) απέκτησαν δυο υπέροχα γερά Μετεωριτάκια (αγόρι και κορίτσι)
Να τους ζήσουν!!!!!

...Για τους DJ μας...

Επειδη (όπως σωστά παρατήρησε και η Μετεωρίτης) αυτό το κεράκι στοίχειωσε και κάθε φορά που μπαίνω/μπαίνουμε μας ψυχοπλακώνει, είπα να βάλω κάτι που θα μου/μας φτιάξει το κέφι, κάτι που θα μας πείσει ότι τίποτα δεν είναι εντελώς χαμένο...
Και σαν συμπλήρωμα στην εικόνα (που μου την έστειλε ένας από τους καλύτερούς μου φίλους για να αντιμετωπίσω τις ημικρανίες μου), ακούστε (ειδικά εσείς οι εναλλακτικοχαρντροκάδομεταλοχιπχοπάδες μου, που προσπαθώ να σας παρακολουθήσω, αλλά όλο στα κλασικά ακουσματάκια μου γυρνώ, να βρω καταφύγιο) και το πιο πιο πιο πιο πιο πιο πιο πιο πιο πιο (δεν ξέρω αν καταλάβατε το πνεύμα...) αγαπημένο κομμάτι μου στον κόσμο... Είναι το Abdelazar suite του Purcell , η απλότητα και η ομορφιά του οποίου (ειδικά στο Rondo), δείχνει με πόσα ελάχιστα πράγματα παράγεται η τελειότητα :)

01 Abdelazar Suite...

Υ.Γ. Επειδή μ' αρέσει πάρα πολύ, θα κάνω την υπέρβαση και θα το βάλω (σήμερα και αύριο μόνο, μην τρομάζετε) στο auto-play, (το οποίο μισώ και όταν βρίσκομαι σε σελίδες με αυτόματη μουσική, ψάχνω σαν τρελλή που είναι το ρημάδι για να το κλείσω...)
Υ.Γ2. Το Abdelazar, εναλλακτικοί μου, το θεωρούσε και ο Britten (αυτός που έβγαλε την κλασική από το δωδεκάφθογγο, με λίγα λόγια ο πατέρας ολωνών σας) τόσο τέλειο, που το χρησιμοποίησε στον Οδηγό Ορχήστρας για Νέους (του)

Καλοκαίρι

Κάθομαι στη βεράντα. Πάνω μου ένα φεγγαράκι φέτα από δροσερό πεπόνι. Και στα πόδια μου ο Κορινθιακός μαύρος καθρέφτης....
Κι αναρωτιέμαι.... Τι κάνω μες στα blogs? Μήπως ήρθε η ώρα να ακολουθήσω τον ποιητή?

Τι ήταν αυτή η ξαφνική ευτυχία
Αναβαν φώτα στις βεράντες της ψυχής μου
ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα
μ' ένα προχώρημα της άνοιξης
δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι
Τότε κατάλαβα τη νιότη μου ν' ανοίγει
σαν τα λουλούδια και τους στίχους να καρπίζει
κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα
όχι καρδιά μου τόση ευτυχία
(Αλέξης Ασλάνογλου: Το βράδυ)