... Στο παιδί μου...

Γράφω ποιήματα μέσα στα πλαίσια που ορίζουν οι υπεύθυνες υπηρεσίες
Που δεν περιέχουν τη λέξη Ελευθερία, τη λέξη Δημοκρατία
Δεν φωνασκούν: κάτω οι τύραννοι ή: Θάνατος στους προδότες
Που παρακάμπτουν επιμελώς τα λεγόμενα φλέγοντα γεγονότα
Γράφω ποιήματα άνετα και αναπαυτικά για όλες τις λογοκρισίες
Αποστρέφομαι τετριμμένες εκφράσεις όπως: σαπίλα ή καθάρματα ή πουλημένοι
Εκλέγω σε πάσα περίπτωση την αρμοδιότερη λέξη
Αυτή που λέμε "ποιητική": στιλπνή, παρθενική, ιδεατώς ωραία

Γράφω ποιήματα που δεν στρέφονται κατά της καθεστηκυίας τάξεως....
(Μανώλης Αναγνωστάκης: Απολογία νομοταγούς)

...ωραίος καιρός για ποίηση...

Fresco

Ο Fra Giovani σιωπηλός οδήγαε τη γραφίδα
το αγγελικό σου πρόσωπο χυμένο στη σπουδή

Ορθός ο δούλος δίπλα σας, μακρύς σα νεροφίδα
έτριβε τ' αγια χρώματα σε πέτρινο γουδί

Όργανο σε ξεχάσανε σε ποια κλειστή ροτόντα,
που δεν την ελειτούργησε λιβάνι και παπάς?
Από νωρίς ξεχάστηκες τους βιαστικούς ρωτώντας.
Όθε αγαπάς νυχτώθηκες, μπαίνεις και δε χτυπάς

Σκουφί, σωκάρδι βυσσινί φορώ, μακρύ στιλέτο.
Χρυσόβουλη βαστάω γραφή κι ένα πουγγί φλουριά.
Σκύβεις, κοιτάζεις το νερό που ρέει στο καναλέτο,
γυρνάς, διώχνεις το δούλο σου και σβήνεις τα κεριά.

Άσχημος είμαι, Αμαρτωλός, σε φρέσκο του Ανωνύμου
χυμένο είναι το μάτι μου με χτύπημα σφυριού,
τ' αυτί κομμένο κι έχασα μια νύχτα τη φωνή μου
στη ναυμαχία του Μισιριού.

Κι αυτός ωραίος όπως εσύ, ψηλός, porca miseria!
το σχήμα του κρύβει λαμπρή πολεμική στολή.
Χαϊδεύει τα δυο χέρια σου, τα ευλογημένα χέρια,
πέφτει το ράσο του ο σταυρός γλιστράει και σε φιλεί

Με το καράβι του Θησέα σ' αφήσαμε στη Νάξο.
Γυμνή, μ' ένα στα πόδια σου θαλασσινό σκουτί.
Σε ποιες σπηλιές εκρύφτηκες και πως να σε φωνάξω?
Κοστάρω κι όλο με τραβά μακριά το καραντί.

Ένα κοπάδι ελέφαντες, μαϊμούδες και καμήλες
σου κουβαλούσαν σε μακρύ ποντόνι τα προικιά.
Μα τάπιε ανεμορούφουλας απέξω από τις Μύλες
και ξέστρωσες το νυφικό κρεβάτι σου Θιακιά.
(Ν.Καββαδίας Τραβέρσο 1975)

Δε χρειάστηκε να το σκεφτώ πολύ όταν ο Sandman με κάλεσε στο blogoπαίχνιδο: γράψε το αγαπημένο σου ποίημα. Μπορεί να περιπλανήθηκα στα blog όσων έπαιξαν πριν από μένα, να συνάντησα από αθώα τρίστιχα ως σαγηνευτικές και επίμοχθες στιχοπλοκές, μπορεί να ζήλεψα κάποιους/ες, όχι τόσο για τις επιλογές τους, όσο γιατί είχαν τέτοια πανέμορφα ποίηματα (που εγώ πρώτη φορά άκουγα όπως το ποίημα του Gaiman που ανάρτησε το Elafini ως αφιέρωση στον Sandman) και μπορούσαν να ονειρευτούν, μπορεί κατά καιρούς να περνάω διάφορες ποιητικές φάσεις (καθ' ότι καταναλώνω την ποίηση με ρυθμούς φαστ φουντ, και επιστρέφοντας σχεδόν ψυχαναγκαστικά σε πράγματα που έχω ξαναδιαβάσει και μου φαίνεται ότι κάπου τα θυμήθηκα), αλλά ούτε στιγμή δεν αμφιταλαντεύτηκα... Το fresco είναι το αγαπημένο μου ποίημα ...
(αυτό το γράφω Κυριακή βράδυ, αφού ξέχασα,μεσ' στη φούρια μου ν' ανεβάσω το ποστάκι και να φύγω για τας εξοχάς, ότι πρέπει (άσε που θέλω κι όλας...) να προσκαλέσω κάποιον στο blogoπαίχνιδο. Θα ήθελα λοιπόν να προσκαλέσω στο παιχνίδι τη Μετεωρίτη - καθυστερημένο δώρο για τα γενέθλιά της, τον Navigator -που μόλις επέστρεψε για να μου θυμίσει ότι λατρεύω τη δική του ποίηση- τον Άκη, για να τον προκαλέσω να ξαραχνιάσει το blog του και την Afrodiet, γιατί εμείς οι γάβροι-τι τα θέτε- είμαστε σέχτα....)

Μάταιες συγκεντρώσεις...

Το σκέπα-

σε - ποιος?

Ήρθε, ήρθε.
Ήρθε μια λέξη, ήρθε.
ήρθε μέσα από τη νύχτα,
ήθελε να φωτίσει, να φωτίσει.

Στάχτη.
Στάχτη. Στάχτη
Νύχτα.
Νύχτα-και-νύχτα. - Στο
μάτι πήγαινε, στο υγρό

("Στρέττο" Paul Celan)

Για την Αμαλία

................

Νάχαμε να της δίναμε μια ρίζα, ένα χορτάρι,

ένα κλωνί βασιλικό τα χείλη να δροσίσει,

ή να την κοινωνούσαμε με μια τούφα χασίσι.

Θα ναρκωνόταν ο σκορπιός που μέσα της σαρτάρει

............................................................................................

Κοιμάται ονειρευάμενη κάμπους με χαμομήλια.

Ξαναγενήκαμε μεμιάς τα ρούχα που φοράμε.

Βογκάει στο πρόσω η μηχανή και τώρα ανηφοράμε

λειψοί πάνω στο σίδερο με κουρασμένα μίλια

(Nίκος Καββαδίας: Cocos islands, 1956)

Το, ας πούμε, κανονικό κείμενο για την Αμαλία το ανάρτησα στο blog μου με το που μπήκε η Παρασκευή.... Και σήμερα που ξαναμπήκα και το είδα, προσεκτικότερα, με πρωινή διαύγεια σκέψης το μετάνοιωσα και το κατέβασα...

Έτσι κι αλλιώς, χωρίς να είμαι εντελώς ενάντια στις συλλογικές κινήσεις, "δυσκολεύομαι να δονούμαι σε καταστάσεις ομοθυμίας"΄, όπως λέει και ο παππούς Derrida. Σκόπευα να βάλω το ποστ σαν κεράκι, στη μνήμη του κοριτσιού που χάθηκε κι όχι σαν συμμέτοχος στην κινητοποίηση. Βλέποντας το κείμενο ξανά σήμερα, σκέφτηκα ότι δεν είναι το κεράκι που θα ήθελα να ανάψω. Αυτό το ξύλινο κείμενο, που μοιάζει να το έχει γράψει συνδικαλιστική ή κομματική οργάνωση, δεν ήθελα να είναι το κείμενο που, αναρτημένο στο blog μου, θα θυμίζει (καλά, μια ψευδαίσθηση επιτρέπεται σε όλους/ες μας) το κορίτσι και τον αγώνα, τον γολγοθά της.

Το κεράκι μου λοιπόν για την Αμαλία ήθελα να είναι, κι ας με συγχωρήσουν όλοι/ες αυτοί/ες που σπατάλησαν κόπο και χρόνο για μια κοινή προσπάθεια, ένα απόσπασμα από τον αγαπημένο μου ποιητή, ο οποίος δανείζει τον τίτλο στο blog, τον Καββαδία κι ο οποίος θα συγχωρήσει, φαντάζομαι, την ανεπαίσθητη παρέμβαση.....

Καλό ταξίδι Αμαλία