...έβαλε μια κραυγή...

Για θυμήστε μου......






















γιατί ακριβώς οι γυναίκες.....























βαριούνται το ποδόσφαιρο????





















Δεν είμαστε με τα καλά μας, ΜΕ φαίνεται.....

.. παίζοντας καστανιέτες και χορεύοντας...

- έλα, μαμά...
-.....
-Στην Πειραιώς...
-.....
-Σ' ένα πολιτιστικό... κέντρο να το πώ? πολυχώρος να το πώ? ρημάδι να το πω? πάρκινγκ να το ...??
-....
-Τι πα να πει γιατί ρημάδι, ρε μάνα? Κάτι αποθήκες είναι και...
-....
-Ναι το ξέρω ότι πολλές αποθήκες γίνονται πολιστικοί χώροι... αλλά κοιτάζουν να τις σουλουπώσουν, να τους βάλουν κάνα τζά...
-...
-Όχι, και καθόλου ρε μαμά, έχει κάποια τζάμια, αλλά αν βγάλανε λεφτά από τις περυσινές παραστάσεις, θα έπρεπε να βάλουν και τα υπόλ...
-....
- Ήταν σολντ αούτ?????... ΠΟΥ το έμαθες το σολντ άουτ μαμ...
-....
- Όχι μαμά μου, δεν σε σνομπάρω, απλά λέ....
-....
- Τέλος πάντων μαμά, αφού ήταν σολντ αούτ, ένας λόγος παραπάνω να βάλουν κάνα τζάμι να μην ακούγονται και τ' αυτοκίνητα κι οι μηχανές που παρκάρ' ...
-....
-Τι πού παρκάρουν, ρε μαμά? Απ' έξω από τους χώρ...
-....
-Ναι μαμά μου, έχει πολλούς χώρους και τα αυτοκίνητα είναι μέσα εκει πού...
-....
-Ναι μαμά, καλά κάνουν και έχουν πάρκινγκ μέσα, γιατί πού να αφήσουμε τα ρημάδια μας (παρεμπιπτόντως εμείς πήγαμε με τη μηχανή), αλλά αφού όλες οι παραστάσεις δεν κρατούν την ίδια ώρα, καταλαβαίνεις τι γίνεται, όταν οι μισοί φεύγουν και οι άλλοι μισοί προσπαθούν να παρακολ....
-....
-Ναι η δική μας παράσταση τελειώσε. Η Μήδεια του Παπαϊωάννου συνεχ...
-...
-Τι πάει να πει ρε μαμά, γιατί δεν είμαστε στη Μήδεια? δε βρήκαμε εισιτήρ....
-...
-Όχι μαμά μου, δεν είμαι αμελής, σε δυο ώρες είχαν τελειώσ...
-...
-Καλά μαμά μου, θα φροντίσω να τον δούμε ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ τον χειμώνα στο Παλλ...
-...
-Ο Μ? Δίπλα μου είναι, αλλά δε μου μιλάει... Μαμά, νομίζω θα κάνει καιρό να μου μιλήσ...
-...
-Τίποτα δεν του έκανα, ρε μάνα... Απλά, η παράστασ...
-...
-Το Passo D0bl..
-....
-Ναι, ο χορός ... Ναι, αυτός με τις ταυρομαχ....
-...
-Όχι, δεν ήταν ακριβώς χορογραφία, μαμά μου... Κι εγώ έτσι νόμιζα, αλλά τελικά ήταν ένα είδος περφορμ...
-...
-Δεν μπορώ να λέω την περφορμάνς, δρώμενο, ρε μαμά μου φαίνεται γελοί...
-...
-Πόσο κράτησε? Τι να σου πω... λιγότερο από μια ώρ...
-...
-Να πω την αλήθεια, βρε μαμά μου, εγώ δεν το πολυκατάλαβ....
-...
-Όχι, σου λέω, δεν χορεύαν, δεν είχει κάν μουσικ...
-....
-Καλά, όχι και τελείως μούγκα... Ακούγονταν κάτι παράσιτα, κάτι βιομηχανικοί ήχοι, κάτι τύμπαν...
-....
-Αφού σου λέω δεν χορεύαν, βρε μανούλα μου... Δυο μεσήλικες βγήκαν στη σκηνή και...
-...
-Τι σκηνικό? Φαντάσου, το βιβλίο της Καλομοίρας στη Ευροβιζιόνα χωρίς την καρδούλα ανοιγμένο και γεμάτο πηλό σε...
-...
-Όχι και λάσπη, βρε μαμά....Το κάθετο φύλλο του βιβλίου, λευκός πηλός και το οριζόντιο καφ...
-...
-Όχι δεν χορεύαν μεσ στη λάσπη μαμά μου... Σκάβανε και βαράγανε το κάτω φύλλ...
-...
-Όχι με τα χέρια τους μανούλα μου? Κάτι τσάπες είχανε, κάτι ρόπαλα του μπέηζ μπωλ, κάτι κόπανους που κοπανάγαν οι γυναίκες τα ρούχα στις νεροτριβές που είχαμε δεί στο λαογραφικό μουσ...
-....
-Όοοοχι, όχι όλη την ώρα, μετά άρχισαν να δέρνουν το πάνω φύλλο, να το γδέρνουν, να του πετούν κομμάτια από το κάτ....
-...
- Γιατί να σου λέω ψέματα μαμάκα μου, αλήθεια... μετά άρχισαν να βάζουν κάτι γλάστρες, και κάτι κιούπια και κάτι βάζα άψητα, από φρέσκο πήλο, στο κεφάλι τους και να τα χτυπάνε, να τα πλάθουν, να τους ανοίγουν τρύπ...
-...
-όχι μαμά, δεν σε κοροϊδεύω, μετά ο ένας που ήταν ένας ισπανός εικαστικ...
-...
-Δε θυμάμαι, βρε μαμά... Κάτσε να δω το πρόγραμμα... Α, να Miquel Barcelo !
-...
Ήταν κοντός και ο μεγαλύτερος από τους δ...
-....
-Ο άλλος? κάτσε, εδώ το λέει... ήταν ο Josef Nadj, ένας γάλλος χορογράφ...
-...
-Αυτός ήταν ψηλός και αδύνατ..
-...
-Ναι, θα σου πώ, κάτσε!!! Ο εικαστικός άρχισε να βάζει στο κεφάλι του χορογράφου και στα χέρια του, και στην πλάτη του πολλά τέτοια πήλινα άψητα και να τον κοπανάει και να τα πλάθει και ...
-...
-Ναι, βρε μαμά μου, αλήθεια σου λέω... Και μετά τον κόλησε πάνω στον λευκό πηλό και πήρε και έβαφε λευκό όλο το σκηνικό και τον χορογράφο μαζί με ένα σωλήνα πίεσης (νομίζω ότι έτσι μου το είπε ο Μ, που κόντευε να πνιγεί από τα γέλια δίπλα μου και με έκανε και ρεζίλ...
-...
-Καλά, ομολογώ κι εγώ γέλαγα, αλλά πιο διακριτικά και κάτι κορίτσια δυο τρεις σειρές πίσω από εμας και κάτι διάσπαρτοι σε όλο το θεατράκι, αλλά μια κυρία τα αγριοκοίταξε και τους έκανε παρατηρ...
-...
-Τι πα να πει ρε μάνα, σιγά μην της χάλασαν τη μυσταγωγία? Αφού της άρεσ...
-...
-Σε πληροφορώ ότι τους αποθέωσαν στο τέλ...
-...
-Βεβαίως και το κατάλαβαν ρε μάνα, ήθελαν να δείξουν πώς είναι να είσαι μέρος του εικαστικού συμβάντ...
-...
-Να σου πώ, την αλήθεια, από κάποιο σημείο και πέρα το νόημα γίνεται αντιληπτό, απλά δεν ήταν αυτό που περιμέναμ...
-...
-Όχι δεν το διάλεξε ο Μ... εγώ το διάλ...
-...
-Ναι μαμά μου, το ξερω ότι εγώ διάλεξα και την παράσταση που ο Ορφέας και η Ευρυδίκη διαδραματιζόταν στο νεκροτομ...
-...
-Ναι μαμά μου, εγώ διάλεξα και την άλλη που ο Ναμπούκο διεξαγόταν στο Άουσβ...
-...
-Εντάξει μαμά, εγώ φταίω, που τον είχα πάει και σ' εκείνο το κουκλόσπιτο του Ιμπσεν, που αντί να φύγει η Νόρα σκοτώνει τον αντρ...
-...
-ΠΟΥ στην ευχή θυμήθηκες και την Αντιγόνη με τη Βουγιουκλάκη? Δεν έφταιγα εγώ τότε, απλά εκείνο το Σ/Κ είχε ρεπ...
-....
-Ε, εντάξει! και ο Κιμούλης Οιδίποδας με τη Γαληνέα Ιοκάστη ήταν ένα λάθ...
-...
-Τι θες να πεις, μαμά, καλύτερα να είχα πάει στην Κάιλι με εκείνον τον φίλο μου απ' τη Θεσσαλονίκη? ΠΟΥ ΤΗΝ ΞΕΡΕΙΣ ΕΣΥ ΤΗΝ ΚΑΪΛΙ ΜΑΜΆ?????

....μια λέξη στο άσπρο χαρτί.....

Εδώ και 167 χρονια, με θαυμαστή επιδεξιότητα και συνέπεια, ο μεγάλος βεζύρης φροντίζει και μοχθεί ώστε με το άριστο εκπαιδευτικό σύστημα του βιλαετιού, τόσο όσον αφορά...

στις διοικητικές υπηρεσίες

στις υποδομές





















όσο και στο εκπαιδευτικό προσωπικό....
















να εκπαιδεύει ζωντανά, ενημερωμένα και χαρούμενα παιδιά






















Αφιερωμένο στη Ν. (το opus magnum της ζωής μου) και σε όλα τα παιδιά για τα οποία αυτή την εβδομάδα αρχίζει ο Γολγοθάς....

...γράφει πολλά...

Σήμερα το βλόγον φορά τα καλά του γιατί φιλοξενεί την καλύτερη και πιο αγαπημένη φίλη του. Η Jo μου, αποφάσισε να ανταποκριθεί στην πρόσκληση (αν τολμούσε ας έκανε κι αλλιώς, η απειλή κατά την πρόσκλησή της ήτο σαφής) και να παίξει το παιχνιδάκι. Ξέρω ότι οι χειρογραφο συλλέκτες μας θα χαρούν πολύ, αν και οι κανόνες ερμηνεύτηκαν μάλλον χαλαρά στην περίπτωσή της και ξέρω επίσης ότι είμαι περήφανη που τη φιλοξενώ...

... She

Μετά από πρόσκληση του πολυαγαπημένου μου Adaeus και της βαζελογατούλας, ήρθε η σειρά μου να παίξω το παιχνιδάκι με τα χειρόγραφα... επειδή όμως σήμερα είναι και η γιορτή της μανούλας, επειδή έχω γυρίσει πολύ απαισιόδοξη κι επειδή θυμόμαστε μόνο τις χαρούμενες εγώ αφιερώνω το χειρόγραφό μου σε όλες τις μανούλες που ξεχνάμε...



























Σας βάζω εδώ και τους κανόνες που είναι απλούστατοι (καλά σε όλα τα βλογοπαίχνιδα είναι) και τους αντιγράφω από τον Adaeusάκο μου:
1. Γράψε
2. Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποία! Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν. (επίσης απαραίτητα, για να μαζευτούν όσο περισσότερα χειρόγραφα γίνεται)
Και τώρα η θλιβερή στιγμή της επιλογής των επομένων:

1. θα προσκαλέσω λοιπόν τον Άκη που αλλιώς δε θ' αλλάξει την αναρτησούλα του και μ' εκείνον τον κύριο Μιχάλη θα τη βγάλουμε όλο το 2008
2. θα ήθελα επίσης να συμμετάσχει η Νερίνα, που ΔΕΝ είναι πια Νερίνα αλλά Φωτούλα γιατί είναι η πρώτη (ο Adaeus δεν πιάνεται, με ταλαιπωρεί από τότε που γεννήθηκα) που με κάλεσε σε παιχνίδι...
3. θα ζητήσω από τη Μετεωριτούλα, να παίξει (αντί να γράφει για γύρους και τέτοια και να μου ανοίγει την όρεξη ξημερωματιάτικα...) γιατί μου χρωστά ένα παιχνίδι...
   
4. θα προσκαλέσω τον habilis (παρότι δεν ξέρω αν παίζει σε τέτοια παιχνίδια) γιατί θα είναι ενδιαφέρον το πώς γράφει κάποιος που στο αβατάρ του κρατά ένα ρόπαλο(!)
5. και τέλος, επειδή μου είναι αδύνατον να συμμορφωθώ απόλυτα με οποιονδήποτε κανόνα, θα προσκαλέσω την Jo μου. Kαι ναι το ξέρω ότι η Joαννούλα μου δεν έχει blog (κακώς, κάκκιστα) αλλά θα μου στείλει το χειρογραφάκι της με e-mail και θα το αναρτήσω εγώ εδώ (αλλιώς δεν θα της ξαναμιλήσω ΠΟΤΕ.... αλλά ΠΟΤΕ ΛΕΜΕ)
   

... ένας λαός τυφλών...

Για φαντάσου!!!

Ο θρύλος (όχι ο γνωστός, ο αστικός...) λέει ότι όταν ανακάλυψαν το πτώμα του Χιτλερ, το σημείωμα του αυτόχειρα δίπλα του έγραφε:

Δεν ήμουν υπεύθυνος....

(Πρωτοφανώς σύντομο το σημερινό ποστ... άσε που παραβαίνει την αρχή του τιμίου τουτου blogου να μην ασχολείται με την πολιτική επικαιρότητα....
Είναι, όμως, μερικά αντανακλαστικά ... εξαρτημένα!!!)

Υ.Γ. Δεύτερο ποστ του μήνα το Μητσοτακαίικο.... Το 'πα εγώ, αυτός ο μήνας δε θα πάει καθοόοοολου καλά

...τρεις άνθρωποι σιωπηλοί ....

Εικοσιπέντε χιλιάδες βάζελοι (βρε τι πάθαμε πρώτο πόστ του μήνα και ν' αρχίζεις με τους βάζελους, τι να σου πάει ο μήνας μετά???) διαδηλώνουν για το δικαίωμά τους να αποφασίζουν (ή έστω να κρίνουν τις αποφάσεις) για την τύχη της (λέμε τώρα!!!!) ομάδας τους. Οργανώνουν τη συλλογική τους διεκδίκηση σε έναν κριτικό λόγο πάνω στην (κακή ώς επί το πλείστον και μην ξεχνιόμαστε με ένα 4-1 στο ΑΕΚάκι) πορεία του φετιχιστικά (κακή επιλογή, αλλά τι να τους κάμεις? το δικαίμωμα στο λάθος είναι αδιαπραγμάτευτο!!) οικειοποιημένο (βρε, μήπως να ακολουθούσα την αρχική μου επιλογή και να ανέβαζα ένα πασχαλινό ποστάκι???) σύμβολο τους...

Αντίστοιχα η συγκέντρωση ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ, για την Πρωτομαγιά δεν συγκεντρώνει ούτε καν δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο (αντίθετα εις τους αγρούς, ο έλλην, πλέκοντας τον μάη, παζαρεύει - τη βοηθεία καταναλωτικού δανείου - την ψευδαισθητική καταξίωση του εξοχικού).

Δεν υπάρχουν ούτε καν τόσα πολιτικά ενεργά άτομα όσα ενεργοί βάζελοι, τα οποία να αισθάνονται την ανάγκη να δηλώσουν την παρουσία τους, να εκφράσουν τη θέλησή τους να συμμετάσχουν στις αποφάσεις για το συνδικαλιστικό (και εν πολλοίς υποθηκευμένο) εργασιακό τους μέλλον (και των παιδιών τους), να δηλώσουν την βούλησή τους (και κατ' επέκταση τη δυνατότητά τους) να παρέμβουν στην πολιτειακή διαχείριση του κράτους.
Κι έτσι (αντί για ευχές και καλωσορίσματα, μετά από δεκαπέντε μέρες blogoαπεξάρτησης και αποχής) αισθάνομαι την ανάγκη να θέσω το ερώτημά μου:
Πόσο ελεύθεροι (και πόσο) πολίτες είμαστε όταν επιλέγουμε την αποχή από τη δημόσια σφαίρα, και απλώς βαυκαλιζόμαστε ότι ορίζουμε τον δημόσιο βίο με την ανατετραετία συμμετοχή μας στην (προσομοιωμένη) εκλογική διαδικασία, η οποία κοντεύει να υποκατασταθεί από τις δημοσκοπήσεις???
Είναι πραγματικά τόσο κατοχυρωμένες οι (ατομικές κυρίως, αλλά και οι πολιτικές) ελευθερίες μας, τόσο εξασφαλισμένα τα θεμελιώδη (εργασιακά, ιδιοκτησιακά και πολιτισμικής ετερότητας) δικαιώματά μας, είμαστε πραγματικά τόσο προστατευμένοι από την κρατική αυθαιρεσία και την παρεμβατικότητα της πολιτειακής εξουσίας, που μπορούμε να αποσυρόμστε σε μια εγωιστική ιδιωτικότητα, να περιχαρακωνόμαστε σε μια αδιάφορη ατομικότητα και να αναδιπλωνόμαστε σε μια απολιτική (κεκοσμημένη με άρτον και θεάματα) ουδετερότητα?
Αν, δε, αποδεχόμαστε ότι η λαϊκή (για να μην πω το παλαιομοδίτικο κυριαρχία) βούληση είναι η βάση (ακόμη και) της (αστικής) δημοκρατίας, τι είναι αυτό (και μη μου απαντήσετε οι μπλογκοδηθενοκινητοποιήσεις) που θα βγάλει τον κόσμο από το αδιέξοδο της αποπολιτικοποίησης και θα τον ξανακάνει ενεργό πολίτη, αποτινάσσοντας από πάνω του την άχλυ της αδιαφορίας που κρύβει (με τη βοήθεια ενός ωκεανού κατανάλωσης) τη σταδιακή αποστέρηση του (όχι πολιτη, μάλλον) ατόμου από το δικαίωμά του να αποφασίζει για την (πολιτική -δεν υπάρχει άλλο είδος) ζωή του????

..τη στάση εκείνου που φεύγει παίρνουμε...

Κλειστόν λόγω Πάσχα

Το βράδυ ετούτο κάρφωσε μ’ επιμονή το νου μου...

Μετά από πρόσκληση του Adaeus σε blogoπαίχνιδο σας παρουσιάζω
Το αλφαβητάρι του σωστού εμμονικού
Αποδεχόμαστε την εμμονή μας και, χαμογελώντας σαν την κουκουβάγια, καμαρώνουμε το ωραιότερο, εξυπνότερο, ευαισθητότερο, χαριτωμενότερο και καλυτερότερο παιδί του κόσμου, το δικό μου!!!!
Βιαζόμαστε να κρύψουμε (από όσους αντιμετωπίζουν με συγκαταβατικότητα τις εμμόνες) το 10ο sms, 12ο τηλέφωνο και 4ο e-mail της ημέρας σε (και από) αυτόν που αξεδιάλυτα (αν και αγνοώντας σε τι περιπέτεια έμπαινε) έδεσε τη ζωή του μαζί μου για πάντα...
Γελάμε με τις εμμονές μας (και καλά αυτοσαρκαζόμενοι) μπροστά στους άλλους και, μόλις στρίψουν την πλάτη τους, τρέχουμε να ξαναβάλουμε το βιβλίο που ακούμπησαν στη σωστή (και με βιβλιοθηκονομική λογική και επιμέλεια επιλεγμένη) θέση του (κατά ήπειρο – χώρα – θέμα – συγγραφέα) για να ξέρω πού (κι ας μη χρειάστηκε τα τελευταία είκοσι χρόνια) να ψάξω...
Διαχωρίζουμε την εμμονή από την (ωφέλιμη) συνήθεια και έτσι συνεχίζουμε να κουβαλάμε πάντα στην τσάντα μας ένα βιβλίο (τώρα πια και γυαλιά πρεσβυωπίας) το οποίο ανοίγω, όπου ξέρω ότι θα παραμείνω πάνω από πέντε λεπτά, χωρίς να κατηγορηθώ για εμμονική....
Εμμονή χωρίς φοβία δε νοείται και γι αυτό είναι νομιμοποιημένο να κλείνω όλες τις σίτες όταν οι μπαλκονόπορτες είναι ανοιχτές, ώστε να μην εισβάλλει στο σπίτι κανένα φτερωτό μεγέθους μεγαλυτέρου του κουνουπιού, καλώ τους γείτονες σε βοήθεια επί τη εμφανίσει μιας νυχτοπεταλούδας (όχι ότι οι άλλες τυγχάνουν καλύτερης υποδοχής), τηλεφωνώ στον Μ. μες στη νύχτα να αντιμετωπίσει (πιθανά με ξόρκια, γιατί η φυσική του παρέμβαση είναι προφανώς αδύνατη) τον κατσαριδοεισβολέα και εκκενώνουμε το σπίτι στα Σ. με την αρωγή της Πυροσβεστική κατά την ανακάλυψη σκορπιού (μπρρρρρρ!)...
Ζηλεύουμε τους ανθρώπους που (χρησιμοποιώντας είκοσι χρόνια τον ίδιο χαρτοκόπτη, πέφτοντας από την ίδια πλευρά στο κρεβάτι τους) δεν έχουν εμμονές...
Ηθικότροπες προτροπές γύρω από τις εμμονές δε γίνονται δεκτές ως επιχειρήματα και δε δημιουργούν ηθικά ή οντολογικά εμπόδια στο να χτενίζω τον Θέμο κάθε φορά που βρίσκω μια τούφα του στο χαλί...
Θεσπίζουμε ένα θεωρητικό πλαίσιο μέσα στο οποίο να μπορεί να ευσταθεί ως έλλογη ερμηνεία η αναγκαιότητα ενημέρωσης, που με ωθεί να διαβάζω όλα τα ειδησεογραφικά sites να αγοράζω μια συντηρητική και μια (λέμε τώρα) προοδευτική εφημερίδα κάθε μέρα και τρεις (ενίοτε τέσσερις) εφημερίδες κάθε Σάββατοκύριακο (που φυσικά δεν προλαβαίνουμε να διαβάσουμε ολοκληρωμένα)...
Ίσως (λέω ίσως) να είναι αλήθεια εμμονή το ακριβώς παραπάνω και «διαβάζω ολοκληρωμένα» την εφημερίδα δεν σημαίνει διαβάζω ως και τα εφημερεύοντα φαρμακεία, τις ανακοινώσεις των νικητών των διαφημιστικών διαγωνισμών ακόμα και το νούμερο των σελίδων...
Καταγράφουμε ενδελεχώς και με ειλικρίνεια όλα αυτά, που αργότερα θα καταπολεμήσουμε ως εμμονές, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά το συγκεκριμένο ροζ μπικ μηχανικό μολυβάκι (το οποίο κράτησα ως αναμνηστικό από σετ των τριών) που αγόρασα στη Ν. όταν πρωτοπήγε στην Α΄ Δημοτικού και παθαίνω κρίσεις υστερίας όταν δεν βρίσκω...
Λαμβάνοντας σοβαρά υπ’ όψη μας τις ψυχοθεραπευτικές διαστάσεις των εμμονών, παραβλέπουμε το οικολογικό έγκλημα και δικαιολογούμε το ότι αφήνω το νερό στο βραδινό ντους να τρέχει επάνω μου μέχρι να αδειάσει ο ηλιακός, διώχνοντας όλη την ένταση της ημέρας, αλλιώς είναι αδύνατο να κοιμηθώ...
Μαντεύουμε πάντα το κακόβουλο σχόλιο, που θα κάνουν όσοι ταυτίζουν την εμμονή με το συναισθηματικό δέσιμο, οπότε τους απαγορεύω να σχολιάζουν και να μιλούν απαξιωτικά για τις παπακομηχανικές επιδόσεις του Ριχάρδου και την άρνησή μου να τον αποσύρω από την κυκλοφορία...
Νομίζω ότι έχω φτάσει στη μέση, άρα πρέπει απαραιτήτως να επανελέγξω ώστε να διορθώσω ότι έχω γράψει ως τώρα, που θα το ξαναελέγξω στο τέλος ώστε να κάνω τις λειτουργικά απαραίτητες μετατροπές, και (φυσικά) θα το ξανακοιτάξω αφού το αναρτήσω ώστε να εντοπίσω τις ατέλειες και τα προβληματικά σημεία του κειμένου ώστε να μπω στην επεξεργασία και να τα βελτιώσω, ενώ σε μια δεύτερη και τρίτη ανάγνωση της διορθωμένης ανάρτησης θα ανακαλύψω πόσα λινκ ξέχασα ώστε να επιστρέψω στην επεξεργασία και να τα προσθέσω...
Ξεχνάμε (κατ' εξαίρεση) την εμμονή μας για χάρη ενός ανώτερου στόχου και αγοράζουμε μια μετάφραση/απόδοση, έστω και αν δεν υπάρχει το πρωτότυπο στην αριστερή σελίδα, ώστε να ακούσω το Λόρκα μέσα από το στόμα του Γκάτσου να λέει:
«... Καιγόμουνα, ήμουν γιομάτη πληγές και απομέσα κι απόξω, κι ο γιος σού ήτανε μια σταλιά νερό κι εγώ από κείνη τη σταλιά τα καρτέραγα όλα, γή, χώμα, παιδιά, ευτυχία. Αλλά ό άλλος ήταν ένα ποτάμι σκοτεινό γιομάτο κλαριά, που ερχόταν κοντά μου βουίζοντας και τραγουδώντας μουρμουριστά ανάμεσα στα καλάμια...»
Ορκιζόμαστε σε κάθε ευκαιρία ότι θα ξεπεράσουμε τις εμμονές, αλλά μην ονομάζουμε και εμμονές τα πάντα, ακόμη και τη σωστή σειρά των κουκλομαξιλαριών στο κρεβάτι της Ν., που μονίμως βάζει λάθος ο Μ., αναγκάζοντάς με μετά να διορθώνω τη σειρά μεγέθους και σχήματος με τελευταίο το φίδι και το καβούρι...
Προσεταιρίζομαστε άτομα με ίδιες ή παρεμφερείς απόψεις και έτσι δημιουργούμε ένα πεδίο όπου είναι απόλυτα φυσιολογικό και καθόλου εμμονικό το ότι είναι αδύνατο να καπνίσω όταν κάθομαι στον υπολογιστή κι έτσι κάνω άνα εικοσάλεπτο, τέταρτο, δεκάλεπτο διάλειμμα για να στρίψω τσιγάρο...
Ρισκάρουμε ακόμη και την αντιπάθεια όλων προσπαθώντας να υπερασπιστούμε τις εμμονές μας όταν αυτές εμπλέκονται με τα κοινωνικά πρότυπα και επιμένω να επιβάλω την παρουσία μου σε αντροπαρέες που βλέπουν ποδόσφαιροβολλεϋομπασκετοααγώνες, να έχω άποψη και να κάνω και σχόλια...
Σύμβουλεύουμε τους νεώτερους να αποφεύγουν την εμμονική ενασχόληση 24 ώρες το 24ώρο με τη γραφή και τον σχολιασμό στα μπλόγκα φίλων και εχθρών αφού στο κάτω, κάτω βρε αδερφέ δεν είναι και απαραίτητο να απαντώ και στην παραμικρότερη αιτίαση ή να υπερασπίζομαι μέχρι τέλους τη θέση μου σε δικά, φίλια και εχθρικά βλόγα....
Τονίζουμε ότι άλλο εμμονή και άλλο θρησκευτική προσήλωση στα ιερά και όσια, δίνοντας τους να καταλάβουν ότι ο Θρύλος ΔΕΝ είναι εμμονή, είναι ΘΡΗΣΚΕΙΑ...
Υποψιαζόμαστε ότι όλοι έχουν αντιληφθεί την εμμονή μας και επιτήδες αφήνουν ένα ντουλάπι ανοιχτό για να γελάνε όταν (αφού ζητήσω επανειλημμένα από τον κοντινότερο, που κάνει ότι δεν ακούει, να το κλείσει) σηκώνομαι και το κλείνω μόνη μου σειχτηρίζοντας...
Φανταζόμαστε ότι χωρίς εμμονές η ζωή μας θα ήταν τόσο ανούσια σα να μην ακούγεται συνέχεια η μουσική το σπίτι μου, σαν να μην μπορώ να ακούσω κάθε μέρα όπερα, και για να συνέλθω από το σοκ βάζω να ξανακούσω για άλλη μια φορά το Abdelazar suite...
Χτίζουμε με προσοχή το προφίλ του εμμονικού αφήνοντας να διαφανούν μόνο οι εμμονές που είναι κοινωνικά αποδεκτές, ενώ επιμελώς αποκρύπτουμε ότι αδυνατώ να φτιάξω φαγητό με κρέμα γάλακτος χωρίς να πιω τη μισή από το κουτί, κερδίζοντας κιλά, χάνοντας χρήματα και κάνοντας τον Μ. να απορεί πόσο πολύ εξατμίζεται η κρέμα γάλακτος κατά το μαγείρεμα....
Ψάχνουμε έναν τρόπο να υπερβούμε τις εμμονές που βλάπτουν, και κάποια στιγμή ξεπερνώντας την απέχθειά μου για την πρακτική (ειδικά με τους κλασικούς Έλληνες συγγραφείς) της ΕΣΤΙΑΣ και άλλων εκδοτικών οίκων, να εκδίδουν (χωρίς να υπάρχει θεματολογικός –τριλογία ή οντολογικός –όγκος) σε δυο ή τρεις τόμους βιβλία και να διαβάσω τους δυο τόμους του Γιούγκερμαν ή τους έξι τόμους της τριλογίας των Πανθέων (δλδ, αν είχε τα δικαιώματα, σε πόσους τόμους θα εξέδιδε τον Οδυσσέα του Joyce??) ή οποιοδήποτε άλλο έργο (σε παραπάνω από έναν τόμο) που τόσα χρόνια ΔΕΝ έχω διαβάσει...
Ώρες είναι να ισχυριστείτε πως έχω υπερβολικά πολλές εμμονές η χειρότερη εκ των οποίων είναι τα μακροσκελή κείμενα κι έτσι ο sandman και η gatti αρνηθούν να ανταποκριθούν στην πρόσκλησή μου...

το σχήμα του κρύβει λαμπρή πολεμική στολή...

Κάποια στιγμή μέσα στην αδιάλειπτη επαναληπτικότητα του χρόνου γεννήθηκαν 25 μιλιταριστικά παιχνίδια προκαθορισμένα μορφικά και υλικά (αφού ενουσιώθηκαν από το ίδιο παλιό μολυβένιο κουτάλι). Η πρώτη οντογενετική εμπειρία τους, που δομήθηκε με το άνοιγμα του κουτιού που υποκαθιστούσε το στρατοκρατικής έμπνευση κατάλυμα τους, ήταν η μη-συνωμοσιολογική έκπληξη (ενθουσιασμός θα μπορούσαμε να πούμε) ενός παιδιού. Καθώς θέτονταν εν παρατάξει, διαπιστώθηκε ότι η μορφική ομοιοστασία τους διαταρασσόταν από το τελευταίο (που μπήκε στο καλούπι) στρατιωτάκι που ίστατο (κατά ένα πόδι) ελλιπές υλικά, ωστόσο χωρίς καμιά διαταραχή της συναισθηματικής (μηδέ της σωματικής) του ισορροπίας.

Στο πεδίο τοποθέτησής τους, παρατήρησαν ένα απαρτισμό παιχνιδο-υποκειμενικοτήτων με εξέχουσα παρουσία έναν πύργο χάρτινο, στη θύρα του οποίου στέκονταν μια υπερβατικού κάλλους μπαλαρίνα. Ο ΑΜΕΑ μολυβένιος στρατιώτης, μην εντοπίζοντας το δεύτερο (σηκωμένο en arabesque attitude) πόδι της χορεύτριας νόμισε ότι διέκρινε σε αυτή μια ασυμμετρική αμοιβαιότητα, που δημιουργούσε μια ανεπίγνωστη δυνατότητα συμβιωτικής ταύτισης και ελλοχεύοντας πίσω από μια ταμπακέρα επικέντρωσε την προσοχή του σε αυτή.

Με το επερχόμενο της νύχτας, δημιουργήθηκε στο πεδίο των παιχνιδιών ένας ενεργός αλλοτροπισμός, όπου όλα τα παιχνιδο-όντα με μια παμμορφιστική αντίδραση στον ιθυφαλλισμό της εξουσίας των ανθρώπων, άρχισαν να διασκεδάζουν. Οι μόνοι που διατήρησαν ένα principium individuationis ήταν ο στρατιώτης, που δεν άφηνε την χορεύτρια από το οπτικό του πεδίο και εκείνη που παρέμενε σε μια αναστοχαστική παθητικότητα.

Κατά τη σημειολογικά χρονική εμπέδωση της αλλαγής της μέρας, με μια ιρασιοναλιστική κίνηση (που ανέτρεπε τη φαινομενολογικά χρηστική υπόστασή της), από την ταμπακέρα πετάχτηκε ένα τρολ το οποίο με χαρακτηριστικό βατταρισμό, επιδόθηκε στον φρονηματισμό του ΑΜΕΑ στρατιώτη απαγορεύοντάς του να επικεντρώνεται στην μπαλαρίνα, επισείοντας ρεβανσιστικές απειλές.

Την επόμενη ημέρα, ο άνεμος, επιδεικνύοντας έναν ασυγχώρητο (και εν πολλοίς αδικαιολόγητο) φαβοριτισμό προς το τρολ, παρέσυρε τον στρατιώτη από το ανοιχτό παράθυρο. Ο στρατιώτης βρέθηκε με έντονο αλλοκεντρικό πρόβλημα, αφού η ξιφολόγχη σφηνώθηκε στα πλακάκια και το μοναδικό πόδι βρέθηκε στον αέρα.

Το αγοράκι και η ταξικού προκαθορισμού προλετάρια που υπηρετούσε στο σπίτι κατέβηκαν να το αναζητήσουν, αλλά καθώς ο (μενσεβικικά οριοθετημένος) στρατιώτης (εμφορούμενος από έναν λανθάνοντα, στρατιωτικό γκομπινισμό) δεν τους κάλεσε, τον προσπέρασαν, με αποτέλεσμα να παραμείνει επί μακρώ (και εν μέσω βροχής) σε μια διαιρετότητα του μη αποφασιστού....

Όταν, ωστόσο, κόπασε η καταιγίδα, δυο σταχανοβιτικής προέλευσης ανήλικοι τον εντόπισαν και (σε μια προδήλως λανθασμένη εμπειριοκριτική ερμηνεία της στολής του) τον μπάρκαραν σε μια χάρτινη βάρκα. Ο στρατιώτης διατηρώντας τον ναρκισσιστικά κατευναστικό ιντιβιντουαλισμό του (άρα χωρίς επικλήσεις βοηθείας), αποδέχτηκε το γεμάτο κλυδωνισμούς ταξίδι μέσα στο ρεύμα που είχε δημιουργήσει η βροχή διατηρώντας πάντα την επικέντρωσή του μπροστά και σφίγγοντας (με λιβιδινική σχεδόν εμμονή) το όπλο του.

Η βάρκα σύντομα μπήκε στο άνοιγμα μιας πλάκας τοσούτως σκοτεινής ώστε ο στρατιώτης ανασύνθεσε κατηγορητικά τον αμοραλισμό του τρολ και σε μια σενσουαλιστική ανάμνηση της μπαλαρίνας, ευχήθηκε να ήταν μαζί του. Με συγγνωστή αδιαφορία και πίστη στις αρχές του διεθνισμού και της παγκοσμιοποίησης, προσπέρασε τον οριοθετικό εθνικισμό του αρουραίου, που (αυτοπροσδιοριζόμενος ως υπονομοφύλακας) τον κατεδίωξε ζητώντας του διαβατήρια και διόδια και συνέχισε να ακολουθεί το ρεύμα ωσότου αντιμετώπισε τον (συγκριτικά προς το μέγεθός του) καταρράχτη, όπου το ρυάκι ενώθηκε με τον υπόνομο.

Η βάρκα διαλύθηκε εις τα εξ ων συνετέθη και ο στρατιώτης (παράλληλα με την οντολογική πραγματικότητα) βυθίστηκε σε μια ρελατιβιστικά ανώτατη θλίψη για την απώλεια της μπαλαρίνας. Εκείνη την στιγμή η ποσιβιτιστική μεταφυσικότητα των παραμυθιών, του πρόσφερε καταφύγιο στο στομάχι ενός ψαριού.

Η ασυνεχής τονικότητα των κινήσεων του ψαριού (που δημιουργούσε έντονο πρόβλημα ναυτίας στον στρατιώτη) κάποια στιγμή διεκόπη και ο ιντετερμινισμός του σκοταδιού αντικαταστάθηκε από την περφεξιονιστική υλικότητα του φωτός. Η μαγείρισσα, που άνοιξε την κοιλιά του ψαριού, με μια επανιδιοποιητική κίνηση τον μετέφερε στην αίθουσα των παιχνιδιών ώστε να επιδειχθεί η επιτελεστικά γόνιμη γενναιότητά του. Αυτό δημιούργησε ρηγματώσεις στη μετριόφρονη υποκειμενικότητα του στρατιώτη κάνοντάς τον να παρατηρεί αμήχανα τον περιβάλλοντα χώρο, όπου διαπίστωσε ότι είχε επιστρέψει στο γνωστό δωμάτιο, ενώ μπροστά του βρισκόταν το αντικείμενο του πόθου του, η μπαλαρίνα.

Ωστόσο το ευτυχές τέλος παρακάμφθηκε καθώς, σε μια αιφνιδιαστικά αφιλότεχνη πράξη, ένα από τα αγόρια τον έριξε στη φωτιά αποδομώντας την φυσική και πνευματική υπόστασή του. Ο στρατιώτης, εγκλωβισμένος σε μια αμφιθυμικότητα, αδυνατούσε να προσδιορίσει αν η θέρμη που τον κατέτρωγε προερχόταν από την πυρά ή τον έρωτα.

Η διατάραξη της διπολικότητας αποκαταστάθηκε καθώς η χορεύτρια, εξ’ αιτίας της παρεμβατικότητας του αέρα (που αντελήφθη την ενδογενή απελπισία της), βρέθηκε φλεγόμενη δίπλα του.

Την επαύριο του συμβάντος, στο τζάκι ο υπερπροσδιορισμός της εμμένειας του έρωτά τους είχε σχηματίσει μια μολυβένια καρδιά με μια πούλια στο κέντρο της...

(Σήμερα είναι η παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου, ακριβώς στα γεννέθλια του μεγάλου παραμυθά Άντερσεν και είπα να κάνω μια αποδομιστική μεταφορά του γνωστού παραμυθιού. Έτσι, τώρα, όλοι ξέρουμε γιατί ο Βέλτσος γράφει ποίηση, ο Derrida φιλοσοφία, η Πάνια παρουσιάζει τα παρατράγουδα, ο Νικ Κέηβ γυρίζει δίσκους, εγώ έχω μπλογκ κι ο Άντερσεν συνοδεύει τα όνειρα όλων των παιδιών του κόσμου)