Η Αλίκη, η όπερα και η κουνελότρυπα...

Πραγματικά δεν ξέρω πώς έμπλεξα… Όλα ξεκίνησαν όταν ακολούθησα το Άσπρο Κουνέλι στην κουνελότρυπα. Εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε καλή ιδέα, παρότι είχα ακούσει την παροιμία για τη γάτα και την περιέργεια... Βρέθηκα να κολυμπώ όχι σε μια θάλασσα δακρύων, αλλά σε μια θάλασσα άγνοιας. Συναντιόμουν συχνά βέβαια με τον Καλόβολο Ποντικό, άλλα κάθε τόσο ξεπηδούσε και ο σαρκαστικός Γάτος του Cheshire…
Το πόσο βαθιά είχα χωθεί στο δάσος το συνειδητοποίησα την περασμένη εβδομάδα, στο πιο ακατάλληλο μέρος για να συνειδητοποιείς ότι έχεις φάει από τη λάθος μεριά του μανιταριού και είσαι ελαχιστότατος: στην Επίδαυρο όπου βρεθήκαμε διευρυμένα (θα σας εξηγήσω αργότερα τον όρο) οικογενειακώς να παρακολουθούμε τη όπερα-αφιέρωμα στη Μαρία Κάλας.
Εμείς, ως οικογένεια, όσο να πεις, ένα σακατιλίκι με την κουλτούρα, γενικότερα (ξέρετε θέατρα, μουσικές παραστάσεις κου.λου.που.), και την όπερα, ειδικότερα, το ‘χουμε. Εγώ, δε, (ως χαϊντεγκεριανό dasein) είμαι αυτή η τρελή που κλαίει (προσπαθώντας να μη ρουφάω και τη μύτη μου και ενοχλώ τους οπερόφιλους) όταν πεθαίνει η σκλάβα Λιου στην Τουραντό, ή η Βιολέττα στην Τραβιάτα, ή όταν η Άιντα τραγουδάει «Rittorna vincitor» ή στην σκηνή της τρέλλας της Λουτσίας ή…. αναγκάζοντας τον καλό μου να προσποιείται ότι τυχαία μας έβαλαν σε διπλανά καθίσματα, και όχι δεν την γνωρίζει την τρελή. Μετά από αυτόν τον πρόλογο, γίνεται αντιληπτό ότι ήταν αδιανόητο να χάσουμε την κορυφαία μουσική έκφραση του κόσμου, όπου η φωνή είναι ισότιμο ίσως και προεξάρχον όργανο σε ορχήστρα, στο κορυφαίο ακουστικά θέατρο του κόσμου. Εδώ τραβολογιόμασταν στην Αρένα της Βερόνα και είδαμε και την Μποέμ, τη μόνη όπερα στην οποία αδυνατώ να πιάσω τον παλμό και το συναίσθημα της τραγικότητας κι έτσι γλυτώνει κι ο καλός μου την ξεφτίλα (Εγώ φταίω, όχι πείτε μου, που η σοπράνο πεθαίνει επί 9 συναπτά λεπτά και εκεί που λες αυτό ήταν, ανασηκώνεται για να ξαναπεθάνει…) δε θα πηγαίναμε να δούμε τη Μήδεια του Cherubini στην Επιδαυρο?
H παράσταση ήταν μαγική (τουλάχιστον, έτσι μου φάνηκε, της μη ειδικής, και μπορεί να φταίει και η νύχτα, το σκηνικό, η αγάπη μου για τη συγκεκριμένη όπερα, η Επίδαυρος...) με Μήδεια, την πολύ καλή Αντονάτσι, με έναν μουγκό στον ρόλο του Ιάσoνα, (ίσως λόγω σκηνοθετικής ή μουσικής άποψης, ώστε να δικαιολογήσουν τη Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά του, βλέποντας το φόνο, ως πράξη ευγονικής), με μια μουσικόφιλη γατούλα που μπαινόβγαινε στα σκηνικά, αγνοώντας τα βλέμματα αποδοκιμασίας των επισήμων στις πρώτες σειρές, με το απαραίτητο ψώνιο από πίσω μας που στο διάλειμμα πρώτης και δεύτερης πράξης, παραπονιόταν ότι τα τζίτζίκια τραγουδούν πολύ δυνατά και δεν τον αφήνουν να μπει στη μυσταγωγία κι έναν ηλικιωμένο δίπλα μας που ανά τακτά διαστήματα ρωτούσε απέλπις τη συμβία του «τραγουδούν σιγά ή εγώ δεν ακούω?»

Εκεί λοιπόν στο διάλειμμα ανάμεσα δεύτερη και τρίτη πράξη (διότι στο πρώτο ήμουν απασχολημένη να μισώ τον πίσω-μου-σ-εχω-ψώνιο και να σκέφτομαι τι κρίμα να μην είναι εδώ και ο Βαλές κούπα, να τον κατακεραυνώσουμε together), διαπίστωσα ότι οι σκηνές που η κόρη μου είχε τραβήξει με το κινητό (παρανόμως, αλλά μέσα στο γενικό κλίμα, του αν δεν υπάρχει η καταγεγραμμένη ανάμνηση, δεν υπάρχει το βίωμα) ήταν προφανώς καλύτερες από τις σκηνές που είχα πάρει εγώ με την ψηφιακή φωτογραφική (άλλη μια διάψευση της άποψης ότι τον μάστορα τον κάνουν τα εργαλεία… Τον μάστορα τον κάνει η μαστοριά)! Αλλά εκεί που βεβαιώθηκα ότι ζω μια εικονικότητα και ότι στην πραγματικότητα μίλαγα με την Σοφή Κάμπια ήταν όταν είπε – θα το ανεβάσω στο YouTube, έχεις λογαριασμό?
Τι λογαριασμό παιδιά? Εγώ 150 ευρώ έχω σε μια τράπεζα κι αυτό γιατί έχω χάσει και την κάρτα και το βιβλιάριο…Αφού κάλεσε και τον σοφό Γρύπα-ξάδερφο, (η διεύρυνση που λέγαμε, γιατί εμείς το εφηβάκι μας το έχουμε μοναχοπαιδί και όπως οι άλλοι εξοπλίζονται με σακβουαγιάζ και ομπρέλες θαλάσσης, εμείς εξοπλιζόμαστε με συνομήλικα, αλλιώς δεν ακολουθεί, πια, στα μακρινά, το καμάρι μας) μου εξήγησαν περί τίνος πρόκειται…
Και κοίτα να δεις που ΚΑΙ το κατάλαβα, και μου άρεσε, και αποφάσισα να το διοργανώσω μόνη μου εν είδει πάρτυ τσαγιού του Τρελλού Καπελά, όπου σκόπευα να καλέσω όχι μόνο τον Λαγό του Μάρτη και τον Μικροπόντικα, αλλά και όλους όσους φαντάζομαι ότι δεν περιορίζουν τη μουσική τους στο βας βας ο Παρασκευάς, όπως τον στοχαστικό Bill, τον ήπιο Ρήγα Κούπα, ακόμη και την αθυρόστομη Μαγείρισσα…
Πόσο χρόνο θα μου έπαιρνε δεν είχα συνειδητοποιήσει, αλλά για να διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές (που έχει ήδη τελειώσει ΚΑΙ η επόμενη παράσταση, παρεμπιπτόντως τραγωδία) και να βλέπετε και να ακούτε τώρα αυτά τα αποσπάσματα (που στο κοίλον της Επιδαύρου απαγγέλλονται χορικά, αντί να άδονται χορωδιακά) αντιλαμβάνεστε την ταλαιπωρία και τις δυσκολίες μου, τις οποίες πιθανά να περιγράψω σε επόμενο ποστ, ακολουθώντας την πρακτική (που είναι και πρακτική) της Δούκισσας….

Catch the ball

Μια χαρά καθόμουν στην παραλία μου. Κρατούσα στο χέρι και τ' αστέρια της Βερενίκης (όχι δεν είμαι ποιητική σαν τη Μαριαλένα, απλά ο Γκετζ έγραψε άλλο ένα μαθηματικό μυθιστόρημα) ενώ ο καλός μου και η κόρη μου είχαν μεταφέρει την ομπρέλα μας δυο πετσέτες πιο αριστερά και έκαναν ότι είναι απορροφημένοι στο βιβλίο τους (και για να τους καρφώσω, Μεγαλοκοπέλα μου, κανείς τους δεν εκτιμά την Όστεν). Έκαναν επίσης και ότι δεν με ξέρουν καθώς είμαι, λέει, εντελώς γελοία με το πρεσβυωπικό γυαλί του φαρμακείου ΚΑΤΩ από το γυαλί του ηλίου (και τι να κάνω? να διαβάζω με σύστημα Μπράιγ?). Και ενώ προσπαθώ να ανταπεξέλθω στο καλοκαίρι της καλής (ελπίζω να μην ακούει, ή μάλλον διαβάζει, ο Adaeus) μάνας, κόρης και συζύγου.....τσούπ (όχι, το σωστό είναι γκουπ!) μου ήρθε στο κεφάλι η μπάλα της Νερίνας!!! Έχετε ιδέα όταν μια μπάλλα διασχίζει όλη την Ελλάδα και σε βρίσκει στο κεφάλι πόσο πονάει? Ξερή έμεινα…. Άσε που έχασα τη σελίδα μου, άσε που χρειάζομαι καινούργια γυαλιά, άσε που έμεινα να κοιτάζω την μπάλλα ως καθυστερημένο: "Τι 'ν' τούτο"... για πάαααρα πολλή ώρα (βέβαια είμαι και διάσημη για τον απίστευτο χρόνο που χρειάζομαι για να εκτιμήσω καταστάσεις, και να προκρίνω λύσεις, αλλά ας μην το κάνουμε τώρα θέμα, το κάνει η Τζο και φτάνει).
Και αφού μου πήρε ώρα πολλήηηη (έφτασε απογευματάκι να το σκέφτομαι, ενώ αντιμετώπιζα τους αιμοβόρους συγγενείς του Κουνουπιού), αποφάσισα ότι αυτή η συγκεκριμένη μπάλα μπορεί να αντιμετωπιστεί ως φιλοσοφικό πρόβλημα, αφού όπως σοφά είπε ο, εδώ και χρόνια αποδημήσας, Βιτγκενστάιν (ο οποίος ήτο και μέγας φιλόσοφος, οπότε δε μας παίρνει να τον αγνοούμε!) φιλοσοφικό είναι κάθε πρόβλημα που έχει τη μορφή "δε βγάζω άκρη". Κι εγώ κοιτώντας τη φωτό, να παριστάνει άθελά της (και μακριά από την αρχική της λειτουργία) τη μπάλα σε ένα ερζατς παιχνίδι, δείχνω να αδυνατώ να κατανοήσω ένα (τουλάχιστον) χαρακτηριστικό της. Την απουσία...
Εδώ, κυριαρχεί μια απουσία. Όχι μια απουσία νοήματος (δεν είμαι τόσο απαισιόδοξη όσο η Just me, ούτε τόσο φιλοσοφημένη όσο ο Ροϊδης) αλλά η φυσική, σωματική απουσία.
Λείπει αυτός που θα καθίσει «…σ’ ένα τραπέζι με καρό τραπεζομάντιλο…», όπως λέει ο Βαρβέρης. Αυτός που θα απολαύσει το σαξόφωνο, που παίζει στο dvd (μη χαίρεσαι Άκη, δεν σκοπεύω να ανεβάσω το τραγούδι, άσε που δεν ξέρω και ποιο είναι, καλύτερα να απευθυνθείς στον Ινδικτο), αυτός που θα ακολουθήσει τον σκύλο στην αυλή για να παίξει μαζί του, με μια αληθινή μπάλα αυτή τη φορά.
Κι αναρωτιέμαι (για να διατηρήσω και την εκτίμηση της Κερασιάς) τι τον έδιωξε από το πλάνο?
«…η αγωνία που φέρνει η μοναξιά δίπλα στον άλλο, η μοναξιά μέσα στον άλλο, η μοναξιά μέσα στο πάθος του άλλου…», όπως λέει ο Ασλάνογλου???
Ή μήπως τον έβγαλε επίτηδες από το πλάνο ο φωτογράφος θέλοντας (ακολουθώντας και πάλι τον Ασλάνογλου) να πει
«…Μου αρκεί να γεύομαι της απουσίας σου την αίσθηση
μου αρκεί να γεύομαι του ιδεατού σου κόσμου την αφή…»???
Τέλος πάντων όπως ο Ρίτσος
"...Να φανούν ζητώντας τ’ αφανέρωτα,
σύντομα με πρόφτασε το βράδυ...". Ανάβω τσιγάρο (κακή συνήθεια Τάσο το ξέρω) στη βεράντα, μπροστά στα πόδια μου ο Κορινθιακός και έρχεται στο μυαλό μου ο, πατέρας του ρομαντισμού, Ρίλκε που σε μια από τις ελεγείες του Ντουίνο (σιγά μη θυμάμαι ποια!) λέει ότι ο άνθρωπος δεν είναι ευτυχισμένος σε έναν ερμηνευμένο κόσμο... Δε βαριέσαι λοιπόν! Θα αφήσω (ακούγοντας τον Lex, που πιστεύει ότι το κάθετι θα δείξει στην ώρα του...) αυτή την μπαλα να παραμένει "... a heap of broken images..." στην Wasteland του T.S. Eliot...

Κι αφού πω, όπως ο Κακναβάτος
"...Ιδού το βίωμά μου πρώιμο άλφα
Των αλαλήτων ..."

Πιάνω τη μπάλα στα χέρια μου και αύτη τη φορά δεν μου χρειάζεται καθόλου χρόνος για να σκεφτώ σε ποιον θα κάνω πάσα. Στον πιο αγαπημένο μου στη blogoσφαιρα: Εϊ, Adaeus!! CATCH THE BALL

Πού είναι το κείμενο?

Στο blog του Lex_Luthor, είναι αναρτημένο ένα ποστ για την κυκλοφορία την Κυριακή μιας εφημερίδας γραμμένης (αμιγώς νομίζω) από blogger. Σκοπός μιας τέτοιας εφημερίδας υποθέτω και φαντάζομαι, ότι είναι η μεταφορά της διαφορετικότητας του λόγου των blogger που ανακηρύσσονται σε (συν)γραφείς της, η οικειοποίηση του ιδιότυπου της γλώσσας των blog, η αναπαραγωγή του κλίματος και της υπόστασης του bloggoχωριού . Και voila το βασικό ερώτημά μου:
Είναι κάτι τέτοιο εφικτό?
Για να μην πείτε ότι μιμούμαι τον Μουζέλη που έκρινε το βιβλίο του Dawkins χωρίς να το διαβάσει, δηλώνω εξ' αρχής ότι δεν κρίνω το εγχείρημα αλλά διατυπώνω τον προβληματισμό μου:
Μπορεί αυτό το καινούργιο έντυπο να γίνει έναυσμα για μια ανανέωση εκδοτική, ενημερωτική και αισθητική?
Αν, αποδεχτούμε ότι το βασικό επιχείρημα του εγχειρήματος είναι η γλώσσα και ο λόγος του bloggoχωριού (που να μας δει κανένας Μπαμπινιώτης να χρησιμοποιούμε στην ίδια λέξη ελληνικούς και λατινικούς χαρακτήρες, δημιουργώντας δικά μας σημαίνοντα και σημαινόμενα!), τότε, ακολουθώντας το σκεπτικό που αναπτύσσει ο απελθών Foucault στο «Οι Λέξεις και τα Πράγματα»…
…μπορούμε να πούμε πως η ιδιαιτερότητα της γλώσσας των blog είναι ότι η πρώτη της φύση είναι όχι η εκφορά (ο προφορικός λόγος) αλλά η γραφή, προσομοιάζοντας έτσι στις εσωτεριστικές διδασκαλίες (όπως η Καμπάλα, που είναι και της μόδας και εντρυφούν όλοι οι rich and famous σ’ αυτήν) όπου οι συμβολισμοί πηγάζουν από τα γραπτά σύμβολα και όχι από την εκφορά των λέξεων. Παράλληλα, η άμεση αλληλεπίδρασή (προσίδιον των νέων τεχνολογιών) της δίνει τη μορφή του writ(e)(-)(t)alk, όπου η σκέψη διαμορφώνεται (από και) κατά τη διάρκεια της γραφής. Αυτή η διαδικτυακή γλώσσα (συναποτελούμενη από λέξεις εικόνες και ήχους, που δεν είναι παρά πρόσκαιρες (εκ)φράσεις αυτού του writalk) δομείται όχι ως ένα καθαρό σύνολο ανεξάρτητων σημείων, διαθεσίμων στην σημειολογία και την ερμηνευτική, αλλά ως ένα αινιγματικό σύνολο που διαπλέκεται με τον κόσμο. Η γλώσσα του δικτύου είναι μια ανεξάρτητη οντότητα που βρίσκεται ανάμεσα στην ορατότητα του κόσμου και στην εσωτερικότητα των λόγων. Στον ιστοχώρο, γενικά, και στο blogoχωριό, ειδικότερα, η προϊούσα λειτουργία του γραπτού έναντι της προφορικότητας ευθύνεται για τη μη διάκριση ανάμεσα σε αυτό που βλέπουμε και αυτό που διαβάζουμε, στο περιγραφόμενο και την (περί)γραφή…
Πώς μεταφέρεται αυτή η γλώσσα στο χαρτί? Είναι δυνατή η (επανα)λειτουργία της στο έντυπο?
Ο ιντερνετικός λόγος, ο blogoλόγος, διχοτομείται συνεχώς από αυτό που ο F. ονομάζει το «συνεχές αναμάσημα του σχολίου». Στη blogoσφαιρα φαίνεται σαν όλα τα (μη) υλικά να μιλούν. Πάνω από τα σημάδια δομείται ο δευτερεύων (που γίνεται πρωτεύων) λόγος του σχολίου. Η γνώση στο διαδίκτυο έγκειται σε (και δημιουργείται από) τη συνεχή ερμηνεία. «Ερμηνεύουμε περισσότερο τις ερμηνείες παρά τα πράγματα» σύμφωνα με τον ξεχασμένο Montaigne. Τα περισσότερα ποστ (με την παρεμβολή και των σχολίων) γράφονται για άλλα ποστ, τα οποία έχουν γραφεί για άλλα ποστ, που κι αυτά με τη σειρά τους έχουν γραφτεί επ’ αφορμή άλλων ποστ…. Αυτή η πρακτική επιτρέπει στη bloggoγλώσσα να αναπτύσσει μια ιδιάζουσα σχέση με τον εαυτό της, να διατηρεί μια συνεχή ανοικτότητα να (συν)σωματώνεται με τον κόσμο και έτσι να αποτελεί όχι ένα «επεισόδιο στην ιστορία της γλώσσας, αλλά μια ολοκληρωμένη πολιτισμική πραγματικότητα» εγκλωβισμένη, βέβαια, ανάμεσα στο κείμενο και την ερμηνεία.
Είναι δυνατό να μετουσιωθεί αυτή η ιδιότυπη πολιτισμική πραγματικότητα της γλώσσας των blogger στο έντυπο?
Κάθε ποστάκι-γραφή γίνεται με τη σειρά του αφορμή γραφής για έναν νέο λόγο. Κάθε διαδοχικός λόγος, ωστόσο, απευθύνεται στην πρώτη γραφή, το πρωταρχικό κείμενο. Προσπαθεί να επιστρέψει στον πρωταρχικό λόγο μέσα από μια αλυσίδα προσομοιοτήτων, όπου κάθε σχόλιο μοιάζει απροσδόκητα με αυτό που σχολιάζει. Αυτό το άπειρο έργο του σχολίου ως λόγος εξασφαλίζεται μόνο από την ύπαρξη του πρωταρχικού κειμένου και της ερμηνείας.
Από τη στιγμή που, στην έντυπη μορφή του, το σχόλιο χάνει το πρωταρχικό κείμενο και ανάγεται το ίδιο σε κείμενο τότε πώς είναι δυνατό ο blogoλόγος/γλώσσα να διατηρήσει τα χαρακτηριστικά του/της? Από τη στιγμή που αυτή η γλώσσα από υλική γραφή των πραγμάτων ξαναβρίσκει τη φύση της ως παράστατικότητα, ως σχέση σημαίνοντος και σημαινόμενου, δε χάνει τη συνάφειά της με τον κόσμο? Δεν εξαφανίζεται έτσι η αυθεντικότητα και πρωτοτυπία της? Μήπως τελικά αυτό το έντυπο επιστρέψει τη γλώσσα και τον λόγο των blogger σε ένα κλασικό λογοτεχνικό κείμενο? Μήπως η πρωτοτυπία της γλώσσας, που το (προς έκδοση) έντυπο επιδιώκει να αναπλαισιώσει, εξαφανιστεί καθώς οι λέξεις (εικόνες, ήχος, γραφή) θα χάσουν την άμεση επαφή με τον κόσμο και θα ξανακλειστούν στον εαυτό τους ως σημεία????

κι άλλος ποιητής μιλά για μένα....

Σήμερα ήμουν εκτός Αθήνας (τώρα είμαι και εκτός εαυτού) κι έτσι δεν μπόρεσα να είμαι στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Είδα, λοιπόν, στις ειδήσεις ότι μαζεύτηκαν (αραιά αραιά, να φαινόμαστε καμιά δεκαριά) μόλις τρεις χιλιάδες άτομα. Μην πει κανείς ότι ήταν πολλά, ήταν ελάχιστα, για την κινητοποίηση που προηγήθηκε, τα άπειρα sms, τις αλληλοειδοποιήσεις στο διαδίκτυο και στα blogs, τις δημοσιεύσεις στον ημερήσιο τύπο και τις αναφορές στο ραδιόφωνο, ακόμα και την (αδιάφορη σε ό,τι δεν έχουν διοργανώσει οι διάφορες μεγαλο-φιλάνθρωπες κυρίες, ή η ίδια) τηλεόραση. Αντίθετα, αν διαβάσετε στα ΝΕΑ Σ/Κ 1750 άτομα το Σάββατο αμέσως μετά τη φωτιά ανέβηκαν στο Μον Παρνές για να παίξ0υν στο καζίνο....
Φαίνεται ότι το μαύρο (μας το χάλι) που επικράτησε στις φωτογραφίες και τις οθόνες, δεν ήταν ικανό να μας σηκώσει από τις πολυθρόνες μας, τους καναπέδες μας, τις ξαπλώστρες (και τις ψάθες) στις παραλίες. Μπορεί μόνο να μας κάνει να φρίττουμε διαβάζοντας και επικοινωνώντας. Η πανίδα και η χλωρίδα που καταστράφηκε δεν μπορεί να μας κάνει να αγωνιστούμε για αυτή. Μπορεί να μας αγγίξει μόνο ως αισθητικό ερέθισμα (το καημένο το ελαφάκι!). Κι έτσι αισθάνομαι ότι η ιερή αγανάκτηση του πραγματικά αριστερού Αναγνωστάκη
….Φτάνει πια αυτές οι μέρες που μας κούρασαν τόσο
(Οδυνηρές παραστάσεις άυλων οραμάτων)
Φτάνει πια η γαλάζια αιθρία του Αιγαίου με τα
ποιήματα που ταξιδεύουν σ’ ασήμαντα νησιά
για να ξυπνήσουν την ευαισθησία μας
Τα κορίτσια που ερωτεύονται την ίδια τους μορφή
στον καθρέφτη και προσμένουν να λικνίσουν
τ’ αβρά όνειρά τους.
Μες στις μεγάλες πολιτείες οι άνθρωποι αγαπούν
ορμητικά και πεθαίνουν
Τρέχουν, τα λόγια τους βγαίνουν πρόωρα, οι καρ-
διές τους σφυροκοπούν σαν το μέταλλο
Μες στα πολύβοα λιμάνια κατέβηκα και γέμισα το
στήθος μου ομίχλη στις αποβάθρες που δε θέ-
λουν να γεράσουν
Κατέβηκα να σου φέρω την αγάπη που τόσο σου
ζήτησα και τη γυρεύω με λαχτάρα
Στα σκοτεινά πλοία που ρίχνουν την άγκυρα φορ-
τωμένα πελαγίσιες εικόνες και κάρβουνο
Στις χαμηλές κάμαρες των πανύψηλων οικοδομών
που κρατούν τη φωτιά και το μυστήριο
Και τα ρολόγια χτυπούν ρυθμικά δεν έχω καιρό.....
Απόσπασμα Μ. Αναγνωστάκης «Το καινούργιο Τραγούδι» (Εποχές, Θεσσαλονίκη 1945)
αφορά ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

περνάω φάση Εγγονόπουλου, ήρθε κι ο Άρης....

Kάποιες μέρες πριν, έλαβα ένα e-mail

">Ο πλανήτης Aρης θα είναι ο ορατός στον ουρανό νύχτας αυτό τον Αύγουστο.
>
> -Θα φανεί τόσο μεγάλος όσο η Πανσέληνος στο γυμνό μάτι.
>
> -Καλύτερη στιγμή να το παρατηρήσετε θα είναι στις 27 Αυγούστου στις
> 12.30 το βράδυ όταν ο Aρης θα έρθει σε απόσταση 34.65Μ μίλια από τη γη.
>
> -Να προσέξετε τον ουρανό στις 27 του Αυγούστου 12:30 μμ.
>
> -Θα μοιάσει σαν να έχει η γη 2 φεγγάρια.
>
> -ΜΗΝ ΤΟ ΧΑΣΕΤΕ ΑΥΤΟ..... Η επόμενη φορά που ο Αρης θα έρθει τόσο κοντά
> θα είναι το 2287.
>
> -ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μοιραστείτε το με τους φίλους σας δεδομένου ότι ΚΑΝΕΝΑΣ
> ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΣΗΜΕΡΑ δέν θα ξαναδεί τέτοιο θέαμα!!!.... "

Σε ελάχιστο χρονικό διάστημα (δεν πρόφτασα η καημένη να χαρώ, να σκεφτώ που θα είμαι στις 27 Αυγούστου, με ποιον θα μοιραστώ την εμπειρία, ,να ζήσω την ψευδαίσθησή) πήρα τη διάψευση από τρία διαφορετικά e-mails όπου με καλούσαν να μπω στη σελίδα urban legends.

Διάβασα τα mails των Κώστα Στ. Κώστα Δρ. και του Σπύρου
«…τρεις άνθρωποι σιωπηλοί εξετάζοντας σφαίραν υδρόγειον…»
. Και οι τρεις με τη συζήτησή τους
«….μεσ’ απ τις γρίλλιες τις κλειστές….
(με) φωνές
δονούν
πρώτα
αχνά
αργά
κι ύστερα
βροντερά
……….
αποκαλύπτουν ξάφνου τα αιώνια μυστικά…»
Ωραία!!! Την έσβησαν (για μένα, αλλά και για σας που διαβάζετε τώρα αυτό το ποστάκι) αυτή τη φήμη, έναν από αυτούς τους ακίνδυνους, όπως είπε ο Σπύρος «ιούς», οι οποίοι διακινούνται
«…όμοιοι με τραμ που ξεκινάει, άδειο κι όλοφωτο, μέσ’ στη
νυχτερινή γαλήνη των μπαχτσέδων,
Μ’ έναν σκοπό του ταξιδιού: προς τ’ άστρα…»
Και τι κατάλαβαν? Σκέφτομαι, λοιπόν (τώρα που είμαι αναγκασμένη να στείλω τη διάψευση, σ' όσους πρόωθησα το e-mail), αν και φοβάμαι ότι οι ορθολογιστές θα θεωρήσουν ότι

«Μιλούσε μιαν άλλη γλώσσα, την ιδιάζουσα διάλεκτο της λησμονημένης, τώρα πλέον, πόλεως, της οποίας και ήτανε, άλλωστε ο μόνος νοσταλγός»...
Το ξέρω ότι οι φίλοι μου έχουν απόλυτο δίκιο. Ωστόσο, λυπάμαι λίγο
«…που μακριά ταξιδεύουν του βραδιού οι στερνές αναμνήσεις…»
Θα προτιμούσα
«…να προσχωρήσουμε στις μουσικές των τροπικών…»
Θα ήθελα στις 27 Αυγούστου, να είναι μια νύχτα με δυο φεγγάρια, όπου να λάμπουν
«…οι φωταψίες του έρωτα…»
Τώρα, οι 27 Αυγούστου θα είναι μια νύχτα όπου απλά
«…ελπίς και κατάρα και σώμα
συναρμολογούν το δέος του
ύπνου…»
Δε θα υπάρχει ένα δεύτερο κόκκινο φεγγάρι, ώστε μαζί με τη Σελήνη
«………….πίσω από τα δέντρα
σαν τρίλλιες πιάνου (να) μας θυμίζουν την Ελλάδα
με τα σουραύλια τα λιμάνια της τους θρύλους….»
Κι αν δεν το καταλάβατε, όλους εσάς, σας καλώ για μια φορά να ξεχάσουμε τον ορθολογισμό μας. Την περίφημη ημερομηνία ας βγούμε, ας βγείτε σε μπαλκόνια, σε βεράντες, σε αυλές, σε παραλίες
«…αλλά κυττάχτε γρήγορα
δύει το φεγγάρι…»

Στο κάτω κάτω διανύουμε το έτος Εγγονόπουλου…

1. Δέκα και τέσσερα θέματα για ζωγραφική (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
2. Οι φωνές (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
3. Μπολιβάρ 1944
4. Ο εραστής (Εν ανθηρώ ελλήνι λόγω, 1957)
5. Το έβδομο τραγούδι της αγάπης (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
6. Ελεονώρα ΙΙ (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
7. Το έβδομο τραγούδι της αγάπης (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
8. Νευμάτων διπλός έλεγχος (Η επιστροφή των πουλιών, 1946)
9. Ένα τραγούδι για το φεγγάρι (Ελεύσις, 1948)

οι λίστες των τραγουδιών / song lists

Λοιπον, η περιήγηση στα ξένα blogα, είναι ένα είδος πολύτιμης μαθητείας. Την υπάρξη της blogoσφαιρας τη γνώριζα φυσικά από εφημερίδες, από λεγόμενα άλλων και πολύ συχνά έπεφτα πάνω σε blog, βάζοντας διάφορους όρους στο γουγλοψαχτήρι, συζητούσα για την ποικιλότητα του blogoβιότοπου (τι λέξεις φτιάχνω η άθλια!!) ωστόσο ποτέ δεν είχα συνειδητοποιήσει την αλήθεια της πολυετερότητας του χώρου. Μια πολυετερότητα που μου έγινε, όσο κι αν φανεί παράξενο, πολύ απτή από τις λίστες τραγουδιών, που αναρτήθηκαν σε διάφορα blogs, μετά από ένα παιχνίδι, που δεν γνωρίζω από ποιον άρχισε. Οι λίστες ήταν απίστευτα διαφοροποιημένες ως προς την κατάρτισή τους, αλλά και ως προς την παρουσίασή τους, καταδεικνύοντας την ετερότητα των ιστολόγων. Ταυτόχρονα, είχαν όλες κάτι οικείο και λειτουργούσαν ως μια αλυσίδα, ακριβώς με την ιδιαιτερότητα της αλυσίδας, όπου κάθε κρίκος ενώ αρχίζει και τελειώνει στο χώρο του, συνδέεται αξεδιάλυτα σε ένα σήμείο επαφής τόσο με τον προηγούμενο όσο και με τον επόμενο, παρεισφρύοντας σ' αυτό το μοναδικό σημείο στον χώρο του άλλου ενώνοντας τον με τον επόμενο διασφαλίζοντας ωστόσο την απόστασή τους.
Κι εκεί τσουπ! βρέθηκα πάλι με δυο ερωτήματα:
Ποιοι είμαστε όλοι εμεις? Ή μάλλον (πιο σημαντικό) Τι κάνουμε όλοι εμείς?
Αν και αναγιγνώσκουμε και γράφουμε τελείως διαφορετικά υπερασπιζόμαστε έναν χώρο (ένα μη-κλειστό σύστημα) ο οποίος (ερμηνεύοντας ελεύθερα τον καλό Derrida) αφήνεται στην ελευθερία του άλλου, ανοίγεται προς τον άλλο, κάνει το πρώτο βήμα, προσκαλεί.
Εχουμε δημιουργήσει μια ανοικτή, κοινότητα ετερόκλητων ατόμων (μια παραλλαγή του ηρακλείτειου «εκ των διαφερόντων καλλίστην αρμονίην») η οποία αποδεχόμενη αυτό το διάλογο, την ασυνέχεια του, τις διακοπές του, τις μετατροπές του λεξιλογίου του, της επιστημολογίας του, στο βάθος διεκδικεί μια κοινή (έκ)φράση και ίσως έναν προορισμό. Ίσως σύμφωνα με τον (άγιο?) Αυγουστίνο (για να ξεφύγουμε λίγο από τους αποδομιστές και τους μεταμοντερνιστές στους οποίους είμαι επιρρεπής) "δημιουργούμε αλήθεια μέσα από την εξομολόγηση".
Αυτό βέβαια οδηγεί στο δεύτερο ερώτημά μου:
Σε τι χρησιμεύει όλη αυτή η ετερόκλητη θεματολογία? Πόσο "πολιτική" είναι η έκφρασή μας? Πόσο (μας) προάγει η θεματολογία?
Ίσως βέβαια να αποδεχτούμε ότι οι φαινομενικά ιδιαίτερα πολιτικοί λόγοι, αντικειμενικά, είναι υποταγμένοι σε προβλέψιμες πραγματικότητες και πρακτικότητες, που τους απονευρώνουν και τους α-πολιτικοποιούν ενώ αντίστροφα η βασική νομιμοποίηση του κειμένου "να λέει τα πάντα" (ξαναγυρίσαμε στους αποδομιστές, τι να γίνει?) το συνδέει με (ό,τι τέλος πάντων ονομάζουμε) αλήθεια, επιστήμη, φιλοσοφία και, κατ' επέκταση, δίκαιο και πολιτική.

Καλοκαίρι

Κάθομαι στη βεράντα. Πάνω μου ένα φεγγαράκι φέτα από δροσερό πεπόνι. Και στα πόδια μου ο Κορινθιακός μαύρος καθρέφτης....
Κι αναρωτιέμαι.... Τι κάνω μες στα blogs? Μήπως ήρθε η ώρα να ακολουθήσω τον ποιητή?

Τι ήταν αυτή η ξαφνική ευτυχία
Αναβαν φώτα στις βεράντες της ψυχής μου
ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα
μ' ένα προχώρημα της άνοιξης
δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι
Τότε κατάλαβα τη νιότη μου ν' ανοίγει
σαν τα λουλούδια και τους στίχους να καρπίζει
κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα
όχι καρδιά μου τόση ευτυχία
(Αλέξης Ασλάνογλου: Το βράδυ)

Ανασύνταξη

Επιστρέφω μετά από ένα φριχτό δεκαπενθήμερο. Όσο χάλια και να ήμουν ωστόσο, τα σχόλια και η περιήγηση στα blog σας μου ξανάφτιαξε τη διάθεση. Και επειδή με ιντριγκάρισε τόσο το σχόλιο του Κουνουπιου στη λίστα με τα 20 τραγούδια μου όσο και το ποστ στο blog του .... λέω να του περάσω τη σκυτάλη (ελπίζω να μου το επιτρέπει) για τη λίστα. Έχω την αίσθηση ότι η λίστα του θα είναι (αν μη τι άλλο) ενδιαφέρουσα. Περιμένοντας να ξαναμαζέψω το μυαλό μου και να ξεχάσω ότι για άλλη μια φορά αντιλήφθηκα πόσο ανυπεράσπιστος είναι ο έλληνας καταναλωτής, θα περιφέρομαι στα blog σας...(σας απειλώ τώρα ή μου φαίνεται?)

Τα είκοσι από τα αγαπημένα μου

Adaeus μου: Ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά γιατί με παρασέρνεις ? ? Μιλάμε, ποτέ δε θα φανταζόμουν ότι η υλοποίηση της λίστας ήταν τόσο δύσκολη. Αφού σας το έχω πει: ΜΗ με βάζετε να διαλέξω.... Το παθαίνω το υπαρξιακό... Με κυνηγούν οι αγαπημένες μου ηρωίδες της όπερας, παραπονούμενες για τον παραγκωνισμό τους (και οι ήρωες αλλά αυτοί είναι πιο αξιοπρεπείς.... με κοιτάζουν σιωπηλοί και προσβεβλημένοι). Με ξυπνά το βράδυ ο Hendrix με σόλο βιολί, ενώ ο Jagger τραγουδά ηπειρωτικά μοιρολόγια δίπλα-δίπλα με τον Morisson και τον Σιδηρόπουλο, ο Γκολές με τον Καζαντζίδη και την Faithfull, ρίχνουν τις ζεϊμπεκιές τους και η Τσαλιγοπούλου παίζει ηλεκτρική κιθάρα πίσω από τη Σαββίνα Γιαννάτου, που παίζει πιάνο για τέσσερα χέρια με τον Dylan..... Μετά όλοι κάθονται ήσυχοι ήσυχοι, ακούν τη λίστα μου και την κριτικάρουν ανελέητα, παρέα με τον Ψινάκη, τον Μεταξόπουλο και την Πάνια: (έχω ελπίδα γιατρέ μου με όλους αυτούς τους εφιάλτες?)

1. Μαρέα (Ν.Καββαδίας/ Θ. Μικρούτσικος) Χρ. Θηβαίος / Γ. Κούτρας, γιατί όπως φαίνεται και από τον τίτλο στο blog ο θαλασσοταξιδεμένος, πολύ συχνά δίνει απαντήσεις στα ερωτήματά μου,
2. O salutaris hostia (Pierre de laRose 1460-1518) Ian Garbarek & The Hilliard ensemble, γιατί το σαξόφωνο του Garbarek πάνω στις φωνές των χορωδών μου θυμίζει ότι η μουσική δεν έχει κανένα στεγανό,
3. Suicidio (A. Ponchiell : La Gioconda) M. Callas, γιατί με συγκλονίζουν οι ηρωίδες που τη στιγμή ακριβώς που είναι έτοιμες να σκοτώσουν, πεθαίνουν για την αγάπη,
4. Nessun dorma (G. Puccini: Turandot) L. Pavarotti, για να θυμάμαι ότι η αλαζονεία συχνά έχει θύματα τους άλλους (πάντα κλαίω όταν πεθαίνει η σκλάβα Λιου!),
5. My baby just cares for me (Kahn/Donaldson) Nina Simon, γιατί αν τα μωρά μας δε νοιάζονται τουλάχιστον ας έχουμε την ψευδαίσθηση, σωστά?
6. Mannish boy (McDaniel/Dixon) Muddy Waters, γιατί σε όλους αρέσουν τα hoochie coochie, ειδικά τραγουδισμένα απο τον θεό,
7. How blue can you get (King) B.B. King, γιατί τελικά μπορεί κάποιος/α να μελαγχολήσει πολύ... πάρα πολύ,
8. Whatever Lola wants (Ross/Adler) Sara Vaughan, γιατί πάντα απορώ: πώς τα καταφέρνει η Λόλα?
9. Βρέχει φωτιά στη στράτα μου (Παπαδόπουλος/Πλέσσας ) Στράτος Διονυσίου, για τα πικρά κύματα της ζωής μας,
10. I ‘m your man (L. Cohen: I ’m your man) L. Cohen, γιατί για ΤΟΝ ποιητή Cohen η αγάπη είναι ένα ρινγκ και καλό είναι να προσέξεις ποιος θα μπει σ' αυτό μαζί σου,
11. Penny Lane (Lennon/McCartney) Beatles, γιατί το βρίσκω πολύ κλασικό, πολύ λυρικό και εντελώς παραγνωρισμένο,
12. Πριν το τέλος (Battisti/Νικολακοπούλου) Β. Παπακωνσταντίνου, γιατί αναρωτιέμαι πώς αναγνωρίζει κανείς το τέλος,
13. Because the night (Smith/Springsteen: Easter) Patti Smith, γιατί η νύχτα δε θα μπορούσε να ανήκει παρά μόνο στους εραστές,
14. Summertime (Heyward/Gershwin) Janis Joplin, γιατί οι διασκευές μερικές φορές είναι καλύτερες απο τα πρωτότυπα,
15. I shot the sheriff (Marley) Eric Clapton, γιατί η υπέροχη εκτέλεση του Clapton με κάνει να ξεχνάω το ρατσισμό για τον οποίο έχει γραφτεί το τραγούδι,
16. The show must go on (Queen: Innuendo) Queen, για να θυμάμαι ότι δεν υπάρχει δικαιολογία αν δεν φτάσεις στο τέρμα,
17. With or without you (U2: The Joshua tree) U2, γιατί εγώ δεν μπορώ without,
18. More than this (B. Ferry: Avalon) Roxy music, γιατί, απλά, ο Δούκας δε θα μπορούσε να λείπει,
19. J’ai deux amours (J. Berthoumieux) Dee Dee Bridgewater, γιατί κι εγώ σε δυο αγάπες μοιράζω τη ζωή μου,
20. Take five (Desmond/ Brubeck) Dave Brubeck, γιατί έτσι.... Δεν είμαι καν σίγουρη ότι εμπίπτει στην κατηγορία τραγούδι αφού δεν έχει στίχους, αλλά σκασίλα μου, ήταν αδιαπραγμάτευτο...

Αδιαπραγμάτευτο το ένα, αδιαπραγμάτευτο το άλλο, γι αυτό το έπαθα το υπαρξιακό...

Και κοιτάζοντας τώρα ξανά τη λίστα μου συνειδητοποιώ δύο πράγματα...

1. Είμαι τελείως passée, ως άτομο. Ότι υπάρχει σ' αυτή τη λίστα είναι πάνω από είκοσι χρονών. Ακόμη και οι δυο αγάπες της Bridgewater... μπορεί η εκτέλεση να είναι καινούργια άλλα το τραγούδι είναι παμπάλαιο (αυτό δεν είναι καλό...)
2. Και επιπλέον δεν έχω κανέναν να του περάσω την πρόσκληση του αγαπημένου μου Adaeus (αυτό κι αν δεν είναι καλό...)

Για την Αμαλία

................

Νάχαμε να της δίναμε μια ρίζα, ένα χορτάρι,

ένα κλωνί βασιλικό τα χείλη να δροσίσει,

ή να την κοινωνούσαμε με μια τούφα χασίσι.

Θα ναρκωνόταν ο σκορπιός που μέσα της σαρτάρει

............................................................................................

Κοιμάται ονειρευάμενη κάμπους με χαμομήλια.

Ξαναγενήκαμε μεμιάς τα ρούχα που φοράμε.

Βογκάει στο πρόσω η μηχανή και τώρα ανηφοράμε

λειψοί πάνω στο σίδερο με κουρασμένα μίλια

(Nίκος Καββαδίας: Cocos islands, 1956)

Το, ας πούμε, κανονικό κείμενο για την Αμαλία το ανάρτησα στο blog μου με το που μπήκε η Παρασκευή.... Και σήμερα που ξαναμπήκα και το είδα, προσεκτικότερα, με πρωινή διαύγεια σκέψης το μετάνοιωσα και το κατέβασα...

Έτσι κι αλλιώς, χωρίς να είμαι εντελώς ενάντια στις συλλογικές κινήσεις, "δυσκολεύομαι να δονούμαι σε καταστάσεις ομοθυμίας"΄, όπως λέει και ο παππούς Derrida. Σκόπευα να βάλω το ποστ σαν κεράκι, στη μνήμη του κοριτσιού που χάθηκε κι όχι σαν συμμέτοχος στην κινητοποίηση. Βλέποντας το κείμενο ξανά σήμερα, σκέφτηκα ότι δεν είναι το κεράκι που θα ήθελα να ανάψω. Αυτό το ξύλινο κείμενο, που μοιάζει να το έχει γράψει συνδικαλιστική ή κομματική οργάνωση, δεν ήθελα να είναι το κείμενο που, αναρτημένο στο blog μου, θα θυμίζει (καλά, μια ψευδαίσθηση επιτρέπεται σε όλους/ες μας) το κορίτσι και τον αγώνα, τον γολγοθά της.

Το κεράκι μου λοιπόν για την Αμαλία ήθελα να είναι, κι ας με συγχωρήσουν όλοι/ες αυτοί/ες που σπατάλησαν κόπο και χρόνο για μια κοινή προσπάθεια, ένα απόσπασμα από τον αγαπημένο μου ποιητή, ο οποίος δανείζει τον τίτλο στο blog, τον Καββαδία κι ο οποίος θα συγχωρήσει, φαντάζομαι, την ανεπαίσθητη παρέμβαση.....

Καλό ταξίδι Αμαλία