"H ομορφιά του παρελθόντος είναι το αποτέλεσμα, όχι ο λόγος της νοσταλγίας"
Μ. Foucault

Σάββατο, 21 Ιουλίου 2007

Η Αλίκη, η όπερα και η κουνελότρυπα...

Πραγματικά δεν ξέρω πώς έμπλεξα… Όλα ξεκίνησαν όταν ακολούθησα το Άσπρο Κουνέλι στην κουνελότρυπα. Εκείνη τη στιγμή μου φάνηκε καλή ιδέα, παρότι είχα ακούσει την παροιμία για τη γάτα και την περιέργεια... Βρέθηκα να κολυμπώ όχι σε μια θάλασσα δακρύων, αλλά σε μια θάλασσα άγνοιας. Συναντιόμουν συχνά βέβαια με τον Καλόβολο Ποντικό, άλλα κάθε τόσο ξεπηδούσε και ο σαρκαστικός Γάτος του Cheshire
Το πόσο βαθιά είχα χωθεί στο δάσος το συνειδητοποίησα την περασμένη εβδομάδα, στο πιο ακατάλληλο μέρος για να συνειδητοποιείς ότι έχεις φάει από τη λάθος μεριά του μανιταριού και είσαι ελαχιστότατος: στην Επίδαυρο όπου βρεθήκαμε διευρυμένα (θα σας εξηγήσω αργότερα τον όρο) οικογενειακώς να παρακολουθούμε τη όπερα-αφιέρωμα στη Μαρία Κάλας.
Εμείς, ως οικογένεια, όσο να πεις, ένα σακατιλίκι με την κουλτούρα, γενικότερα (ξέρετε θέατρα, μουσικές παραστάσεις κου.λου.που.), και την όπερα, ειδικότερα, το ‘χουμε. Εγώ, δε, (ως χαϊντεγκεριανό dasein) είμαι αυτή η τρελή που κλαίει (προσπαθώντας να μη ρουφάω και τη μύτη μου και ενοχλώ τους οπερόφιλους) όταν πεθαίνει η σκλάβα Λιου στην Τουραντό, ή η Βιολέττα στην Τραβιάτα, ή όταν η Άιντα τραγουδάει «Rittorna vincitor» ή στην σκηνή της τρέλλας της Λουτσίας ή…. αναγκάζοντας τον καλό μου να προσποιείται ότι τυχαία μας έβαλαν σε διπλανά καθίσματα, και όχι δεν την γνωρίζει την τρελή. Μετά από αυτόν τον πρόλογο, γίνεται αντιληπτό ότι ήταν αδιανόητο να χάσουμε την κορυφαία μουσική έκφραση του κόσμου, όπου η φωνή είναι ισότιμο ίσως και προεξάρχον όργανο σε ορχήστρα, στο κορυφαίο ακουστικά θέατρο του κόσμου. Εδώ τραβολογιόμασταν στην Αρένα της Βερόνα και είδαμε και την Μποέμ, τη μόνη όπερα στην οποία αδυνατώ να πιάσω τον παλμό και το συναίσθημα της τραγικότητας κι έτσι γλυτώνει κι ο καλός μου την ξεφτίλα (Εγώ φταίω, όχι πείτε μου, που η σοπράνο πεθαίνει επί 9 συναπτά λεπτά και εκεί που λες αυτό ήταν, ανασηκώνεται για να ξαναπεθάνει…) δε θα πηγαίναμε να δούμε τη Μήδεια του Cherubini στην Επιδαυρο?
H παράσταση ήταν μαγική (τουλάχιστον, έτσι μου φάνηκε, της μη ειδικής, και μπορεί να φταίει και η νύχτα, το σκηνικό, η αγάπη μου για τη συγκεκριμένη όπερα, η Επίδαυρος...) με Μήδεια, την πολύ καλή Αντονάτσι, με έναν μουγκό στον ρόλο του Ιάσoνα, (ίσως λόγω σκηνοθετικής ή μουσικής άποψης, ώστε να δικαιολογήσουν τη Μήδεια που σκοτώνει τα παιδιά του, βλέποντας το φόνο, ως πράξη ευγονικής), με μια μουσικόφιλη γατούλα που μπαινόβγαινε στα σκηνικά, αγνοώντας τα βλέμματα αποδοκιμασίας των επισήμων στις πρώτες σειρές, με το απαραίτητο ψώνιο από πίσω μας που στο διάλειμμα πρώτης και δεύτερης πράξης, παραπονιόταν ότι τα τζίτζίκια τραγουδούν πολύ δυνατά και δεν τον αφήνουν να μπει στη μυσταγωγία κι έναν ηλικιωμένο δίπλα μας που ανά τακτά διαστήματα ρωτούσε απέλπις τη συμβία του «τραγουδούν σιγά ή εγώ δεν ακούω?»

Εκεί λοιπόν στο διάλειμμα ανάμεσα δεύτερη και τρίτη πράξη (διότι στο πρώτο ήμουν απασχολημένη να μισώ τον πίσω-μου-σ-εχω-ψώνιο και να σκέφτομαι τι κρίμα να μην είναι εδώ και ο Βαλές κούπα, να τον κατακεραυνώσουμε together), διαπίστωσα ότι οι σκηνές που η κόρη μου είχε τραβήξει με το κινητό (παρανόμως, αλλά μέσα στο γενικό κλίμα, του αν δεν υπάρχει η καταγεγραμμένη ανάμνηση, δεν υπάρχει το βίωμα) ήταν προφανώς καλύτερες από τις σκηνές που είχα πάρει εγώ με την ψηφιακή φωτογραφική (άλλη μια διάψευση της άποψης ότι τον μάστορα τον κάνουν τα εργαλεία… Τον μάστορα τον κάνει η μαστοριά)! Αλλά εκεί που βεβαιώθηκα ότι ζω μια εικονικότητα και ότι στην πραγματικότητα μίλαγα με την Σοφή Κάμπια ήταν όταν είπε – θα το ανεβάσω στο YouTube, έχεις λογαριασμό?
Τι λογαριασμό παιδιά? Εγώ 150 ευρώ έχω σε μια τράπεζα κι αυτό γιατί έχω χάσει και την κάρτα και το βιβλιάριο…Αφού κάλεσε και τον σοφό Γρύπα-ξάδερφο, (η διεύρυνση που λέγαμε, γιατί εμείς το εφηβάκι μας το έχουμε μοναχοπαιδί και όπως οι άλλοι εξοπλίζονται με σακβουαγιάζ και ομπρέλες θαλάσσης, εμείς εξοπλιζόμαστε με συνομήλικα, αλλιώς δεν ακολουθεί, πια, στα μακρινά, το καμάρι μας) μου εξήγησαν περί τίνος πρόκειται…
Και κοίτα να δεις που ΚΑΙ το κατάλαβα, και μου άρεσε, και αποφάσισα να το διοργανώσω μόνη μου εν είδει πάρτυ τσαγιού του Τρελλού Καπελά, όπου σκόπευα να καλέσω όχι μόνο τον Λαγό του Μάρτη και τον Μικροπόντικα, αλλά και όλους όσους φαντάζομαι ότι δεν περιορίζουν τη μουσική τους στο βας βας ο Παρασκευάς, όπως τον στοχαστικό Bill, τον ήπιο Ρήγα Κούπα, ακόμη και την αθυρόστομη Μαγείρισσα
Πόσο χρόνο θα μου έπαιρνε δεν είχα συνειδητοποιήσει, αλλά για να διαβάζετε τώρα αυτές τις γραμμές (που έχει ήδη τελειώσει ΚΑΙ η επόμενη παράσταση, παρεμπιπτόντως τραγωδία) και να βλέπετε και να ακούτε τώρα αυτά τα αποσπάσματα (που στο κοίλον της Επιδαύρου απαγγέλλονται χορικά, αντί να άδονται χορωδιακά) αντιλαμβάνεστε την ταλαιπωρία και τις δυσκολίες μου, τις οποίες πιθανά να περιγράψω σε επόμενο ποστ, ακολουθώντας την πρακτική (που είναι και πρακτική) της Δούκισσας….


12 σχόλια:

Κουνουπι είπε...

Πάντως, είσαι συναισθηματικός άνθρωπος.

Νερίνα είπε...

Για την όπερα έχω καταθέσει την άποψη μου.
Για τα τζιτζίκια πάλι όχι, ούτε για αυτούς που τους ενοχλούν τα τζιτζίκια σε ένα αρχαίο θέατρο.
Αλλά εάν δεις κάποια να βρίζει την αποπάνω της που σε όλη τη διάρκεια της παράστασης έπαιζε με φανατισμό ένα κομπολόι, ε αυτή θα είμαι εγώ.
Σου δίνω στοιχεία για να με αναγνωρίσεις άμα ποτέ συναντηθούμε..
Καλή συνέχεια
Υ.Γ.Και εσένα παμφάγο σε κόβω μουσικά..:)

habilis είπε...

Eξαιρετικο post ! .Αλλα τον συμπαθη εξαιρετο Παρασκευα πωs τον εδεσεs .Με εβαλεs σε βαθυ προβληματισμο .Εμενα μου αρεσουν και τα 2 .Ειμαι βαρια αρρωστοs ???

MenieK είπε...

τώρα αυτό κουνούπι@ από πού προκύπτει?
νερίνα@ μήνυμα ελήφθη
habilis@ σε μια εποχή χαρακτηρισμένη από την έλλειψη νοήματος και από μια θεοποίηση του πρόσκαιρου της μόδας, φυσική είναι και η έλλειψη ορίων ανάμεσα στις κατηγορίες και συνεκδοχικά η ανάδυση του trash ως ισότιμου συνομιλητή όλων των μορφών και των τεχνικών πολιτισμού...

Κουνουπι είπε...

Από τον πολύ παρεΐστικο τρόπο με τον οποίο περιέγραψες την εμπειρία σου στα blogs και όλους εμάς τους bloggers που συνάντησες

MenieK είπε...

Αυτά παθαίνουμε όταν ερμηνεύουμε με λιγότερα δεδομένα απο τα απαραίτητα (γιατί δεν διάβαζες την Αλίκη τότε που στην είχε πάρει η μαμά σου, ε? γιατί? Μόνο με την Ντόροθυ, δουλειά δε γίνεται...) Η Αλίκη, υπόρρητα σατανικό Κουνούπι μου, δεν αισθάνεται κανένα συναισθηματικό δέσιμο για όσους συναντά στο μαγικό δάσος. Νοιώθει έκπληξη, φόβο, λύπη, χαρά, περιέργεια, αγανάκτηση, ένα είδος αντιπάθειας, αλλά σε καμιά στιγμή και με κανέναν μυθικό χαρακτήρα δεν εμπλέκεται συναισθηματικά, ενώ, αντίθετα, επαναλαμβανόμενα αναφέρεται με νοσταλγία (μια νοσταλγία που εκφράζεται μέσα από την έλλειψη των υλικών αγαθών) στο σπίτι και στη γάτα της, το μόνο πλάσμα για το οποίο εκδηλώνει ένα είδος τρυφερότητας μαζί με το θαυμασμό της για τα επιτεύγματά του. Κι όταν ξυπνάει δεν αισθάνεται καμιά στέρηση, δεν της λείπει κανένας από όσους συνάντησε. Η μόνη που εκδηλώνει κάποιο συναισθημα σ' αυτό το ιδιόρυθμο βιβλίο είναι η αδερφή. Κι αν θες το συζητάμε το γιατί...

Κουνουπι είπε...

Μην παίρνεις τοις μετρητοίς αυτά που γράφει ένα υπόρρητο πλην όμως κουρασμένο έντομο!... Ίσως αντί για συναισθηματικότητα, έπρεπε να μιλούσα για παιχνιδιάρικη διάθεση.

(Γιατί μόνο η αδερφή της Αλίκης εκδηλώνει συναισθήματα;)

farinelli είπε...

Γεια σας! ...Και συγχαρητήρια για το blog σας...

ΣΣ. Σας βρήκα μέσω youtube.

MenieK είπε...

Κουρασμένο έντομο, θα δεχτώ την ερώτηση ώς πρόκληση για να ξεκινήσουμε συζήτηση κι όχι γιατί πιστεύω, ότι είναι πραγματική. Η Άλίκη εκφράζει διαθέσεις (σύμφωνα με τη διαφοροποίηση διάθεσης/συναισθημάτων των ρομαντικών και νεορομαντικών). Η αδερφή εκφράζει αισθήματα, διότι ο Κάρολ τα θεωρεί ίδιον των (ώριμων σωματικά, άρα και νοητικά και συναισθηματικά) ενηλίκων...
Σ' ευχαριστώ farinelli@, κάνεις την ταλαιπωρία μου (παρ' ότι το βίντεο δεν είναι όσο καλό θα έπρεπε και φυσικά πολύ κατώτερο από το δικό σου) ν' αξίζει τον κόπο. Καλώς ήρθες πίσω. Δεν είμαστε τόσο άσχημη πόλη, όσο φαινόμαστε στην αρχή. Θα μας ξαναγαπήσεις (αν σταμάτησες ποτέ να μας αγαπάς)

Emilly είπε...

Πολύ μου άρεσε η παρένθεση: (διότι στο πρώτο ήμουν απασχολημένη να μισώ τον πίσω-μου-σ-εχω-ψώνιο και να σκέφτομαι τι κρίμα να μην είναι εδώ και ο Βαλές κούπα, να τον κατακεραυνώσουμε together)! Γράφεις εξαιρετικά. Θέλω να σου πω και κάτι άλλο (σχετικοάσχετο). Κάπου διάβασα – δεν θυμάμαι αυτή τη στιγμή που – ένα σχόλιο σου για τον Καββαδία, στο οποίο έλεγες το αμίμητο «είμαι άρρωστη Καββαδιακή» και αναρωτιόσουν για τον όρο. Επειδή, κι εγώ ως τέτοια, τον υιοθέτησα αυθόρμητα και άμεσα και τον χρησιμοποιώ ήδη στις παρέες (ενν. στο δια ζώσης) θεώρησα καθήκον μου να σε πληροφορήσω ότι «λειτουργεί» άψογα!
:))

MenieK είπε...

Ωραία... μ' αρέσει που αυξανόμαστε: Καβαδδιακοί rule!!!

Ναπολέων είπε...

3-8-07
Αγαπητή MenieK, μακρύ αλλά ευ-διάβαστο (όπως λέμε ...ευπώλητο) το ...σεντόνι σας, γιατί κατέχετε την τέχνη να ποικίλετε τα γραφτά σας με εύστροφες και εύστοχες παρεμβολές/παρατηρήσεις.
Τρεις οι δικές μου στιγμές με την όπερα, που διαμόρφωσαν την αντίληψή μου γι αυτό το είδος. Όμως πρέπει να φύγω τώρα. Θα τις καταχωρήσω άλλη φορά.
Φεύγοντας καρφώνω όμως το:
«Εκτός από τη μάννα σου κανείς δεν σέ θυμάται».
αγάπη-αφοπλισμός-ειρήνη
(...είπαμε repetitio mater studiorum est)
Ναπολέων