Adaeus μου: Ευχαριστώ για την πρόσκληση, αλλά γιατί με παρασέρνεις ? ? Μιλάμε, ποτέ δε θα φανταζόμουν ότι η υλοποίηση της λίστας ήταν τόσο δύσκολη. Αφού σας το έχω πει: ΜΗ με βάζετε να διαλέξω.... Το παθαίνω το υπαρξιακό... Με κυνηγούν οι αγαπημένες μου ηρωίδες της όπερας, παραπονούμενες για τον παραγκωνισμό τους (και οι ήρωες αλλά αυτοί είναι πιο αξιοπρεπείς.... με κοιτάζουν σιωπηλοί και προσβεβλημένοι). Με ξυπνά το βράδυ ο Hendrix με σόλο βιολί, ενώ ο Jagger τραγουδά ηπειρωτικά μοιρολόγια δίπλα-δίπλα με τον Morisson και τον Σιδηρόπουλο, ο Γκολές με τον Καζαντζίδη και την Faithfull, ρίχνουν τις ζεϊμπεκιές τους και η Τσαλιγοπούλου παίζει ηλεκτρική κιθάρα πίσω από τη Σαββίνα Γιαννάτου, που παίζει πιάνο για τέσσερα χέρια με τον Dylan..... Μετά όλοι κάθονται ήσυχοι ήσυχοι, ακούν τη λίστα μου και την κριτικάρουν ανελέητα, παρέα με τον Ψινάκη, τον Μεταξόπουλο και την Πάνια: (έχω ελπίδα γιατρέ μου με όλους αυτούς τους εφιάλτες?)
- Μαρέα (Ν.Καββαδίας/ Θ. Μικρούτσικος) Χρ. Θηβαίος / Γ. Κούτρας, γιατί όπως φαίνεται και από τον τίτλο στο blog ο θαλασσοταξιδεμένος, πολύ συχνά δίνει απαντήσεις στα ερωτήματά μου,
- O salutaris hostia (Pierre de laRose 1460-1518) Ian Garbarek & The Hilliard ensemble, γιατί το σαξόφωνο του Garbarek πάνω στις φωνές των χορωδών μου θυμίζει ότι η μουσική δεν έχει κανένα στεγανό,
- Suicidio (A. Ponchiell : La Gioconda) M. Callas, γιατί με συγκλονίζουν οι ηρωίδες που τη στιγμή ακριβώς που είναι έτοιμες να σκοτώσουν, πεθαίνουν για την αγάπη,
- Nessun dorma (G. Puccini: Turandot) L. Pavarotti, για να θυμάμαι ότι η αλαζονεία συχνά έχει θύματα τους άλλους (πάντα κλαίω όταν πεθαίνει η σκλάβα Λιου!),
- My baby just cares for me (Kahn/Donaldson) Nina Simon, γιατί αν τα μωρά μας δε νοιάζονται τουλάχιστον ας έχουμε την ψευδαίσθηση, σωστά?
- Mannish boy (McDaniel/Dixon) Muddy Waters, γιατί σε όλους αρέσουν τα hoochie coochie, ειδικά τραγουδισμένα απο τον θεό,
- How blue can you get (King) B.B. King, γιατί τελικά μπορεί κάποιος/α να μελαγχολήσει πολύ... πάρα πολύ,
- Whatever Lola wants (Ross/Adler) Sara Vaughan, γιατί πάντα απορώ: πώς τα καταφέρνει η Λόλα?
- Βρέχει φωτιά στη στράτα μου (Παπαδόπουλος/Πλέσσας ) Στράτος Διονυσίου, για τα πικρά κύματα της ζωής μας,
- I ‘m your man (L. Cohen: I ’m your man) L. Cohen, γιατί για ΤΟΝ ποιητή Cohen η αγάπη είναι ένα ρινγκ και καλό είναι να προσέξεις ποιος θα μπει σ' αυτό μαζί σου,
- Penny Lane (Lennon/McCartney) Beatles, γιατί το βρίσκω πολύ κλασικό, πολύ λυρικό και εντελώς παραγνωρισμένο,
- Πριν το τέλος (Battisti/Νικολακοπούλου) Β. Παπακωνσταντίνου, γιατί αναρωτιέμαι πώς αναγνωρίζει κανείς το τέλος,
- Because the night (Smith/Springsteen: Easter) Patti Smith, γιατί η νύχτα δε θα μπορούσε να ανήκει παρά μόνο στους εραστές,
- Summertime (Heyward/Gershwin) Janis Joplin, γιατί οι διασκευές μερικές φορές είναι καλύτερες απο τα πρωτότυπα,
- I shot the sheriff (Marley) Eric Clapton, γιατί η υπέροχη εκτέλεση του Clapton με κάνει να ξεχνάω το ρατσισμό για τον οποίο έχει γραφτεί το τραγούδι,
- The show must go on (Queen: Innuendo) Queen, για να θυμάμαι ότι δεν υπάρχει δικαιολογία αν δεν φτάσεις στο τέρμα,
- With or without you (U2: The Joshua tree) U2, γιατί εγώ δεν μπορώ without,
- More than this (B. Ferry: Avalon) Roxy music, γιατί, απλά, ο Δούκας δε θα μπορούσε να λείπει,
- J’ai deux amours (J. Berthoumieux) Dee Dee Bridgewater, γιατί κι εγώ σε δυο αγάπες μοιράζω τη ζωή μου,
- Take five (Desmond/ Brubeck) Dave Brubeck, γιατί έτσι.... Δεν είμαι καν σίγουρη ότι εμπίπτει στην κατηγορία τραγούδι αφού δεν έχει στίχους, αλλά σκασίλα μου, ήταν αδιαπραγμάτευτο...
Αδιαπραγμάτευτο το ένα, αδιαπραγμάτευτο το άλλο, γι αυτό το έπαθα το υπαρξιακό...
Και κοιτάζοντας τώρα ξανά τη λίστα μου συνειδητοποιώ δύο πράγματα...
- Είμαι τελείως passée, ως άτομο. Ότι υπάρχει σ' αυτή τη λίστα είναι πάνω από είκοσι χρονών. Ακόμη και οι δυο αγάπες της Bridgewater... μπορεί η εκτέλεση να είναι καινούργια άλλα το τραγούδι είναι παμπάλαιο (αυτό δεν είναι καλό...)
- Και επιπλέον δεν έχω κανέναν να του περάσω την πρόσκληση του αγαπημένου μου Adaeus (αυτό κι αν δεν είναι καλό...)
