... είχες πάντα κάτι ξεχάσει....

Αγαπητέ κ. Σπηλιωτόπουλε,
πληροφορήθηκα, με χαρά, ότι (όπως όοοοοολοι οι προκάτοχοί σας, έτσι κι εσείς) ξεκινήσατε τις προσπάθειες για να λύσετε τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας μας, τα οποία συνοψίζονται στην εξής δομικής σημασίας φράση:

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Αναρωτιόμουν, ωστόσο, μήπως πριν λύσετε το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα που σας απασχολεί, λέω μήπως (αντίθετα από τους προκατόχους σας), θα ήτο δυνατό, να ασχοληθείτε, ή έστω να βάζατε κάποιον από τους υφυπουργούς σας (δεκτοί και Γενικοί, Ειδικοί και Ιδιαίτεροι Γραμματείς -που πάντα είχα την απορία ποια είναι η ιδιαιτερότητά τους) να ασχοληθεί με κάτι τετριμμένα και ασήμαντα ζητηματάκια που μάλλον καθορίζουν την

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Και αναρωτιέμαι, τώρα, εγώ, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης στην άθληση. Για παράδειγμα, το σχολείο μου (ένα μέσο κτιριακά αθηναϊκό σχολείο) ΔΕΝ διαθέτει γυμναστήριο. Στα σχέδια βέβαια, πρέπει να διέθετε, αλλά υποπτεύομαι ότι ο χώρος που προοριζόταν για γυμναστήριο είναι αυτός που αργότερα βαπτίστηκε αίθουσα εκδηλώσεων και ο οποίος πολύ σύντομα μας άφησε χρόνους (να ζήσουμε να τον θυμόμαστε), στην προσπάθεια να εξασφαλιστούν δυο παραπανίσιες αίθουσες (που τελικά δεν έφταναν), ώστε τα δυο σχολεία που συστεγάζονταν σε δυο βάρδιες να συστεγαστούν σε μία.
Έτσι, γυμναστές και παιδιά (θεωρούμενοι επί πλέον και τυχεροί) ξενιτεύονται σ' ένα γηπεδάκι του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στο σχολείο, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ρέμα -μάνα μου δεν είναι ψέμα - αφού, μη γελιέστε, όλη η περιοχή κάτω από την Κατεχάκη ένα μπαζωμένο ρέμα ήτο (και παραμένει), αλλά τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι όταν έχει νοτιά, διδάσκουμε κωπηλασία, όταν έχει βρέξει την προηγούμενη μέρα διδάσκουμε καταδύσεις κι όταν βρέχει την ίδια μέρα διδάσκουμε κάνιονινγκ (ξέρετε, αυτό που δένονται ο εις με την έτερη κι όλοι μαζί διασχίζουν καταρράκτες, κρημνούς και φουσκωμένα ποτάμια) ελπίζοντας ότι δε θα μας δούμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων:

ΝΕΟΣ ΛΟΥΣΙΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙ ΜΑΘΗΤΕΣ... ΤΟ ΥΠΕΠΘ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΑΝ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΛΑΘΟΥΣ.

Και ξανααναρωτιέμαι, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των παιδιών στην ξεκούραση. Για παράδειγμα, υπουργέ μου, ακόμη χειρότερα από το μέσο κτιριακά σχολείο, το σχολείο μου ΔΕΝ διαθέτει ούτε αυλή, αφού τη θυσίασε και αυτή στο βωμό της μονής βάρδιας, κλείνοντας υπόστεγα, ανοίγματα (και διαδρόμους μη σε πω,) στο κυνήγι της απαραίτητης διδακτικής αίθουσας.
Έτσι τα (δεκατριάχρονα, δεκατετράχρονα, δεκαπεντάχρονα, πάνω στην τρέλα τους) παιδάκια μας, αντί να τρέχουν, να παίζουν, ακόμα και να τσακώνονται έχουν κάνει το σχολείο μας άντρο των Μπούκις... Περνούν την ώρα τους στοιχηματίζοντας με απόδοση 4,8 αν χρειάζονται περισσότερα βήματα για να διασχίσουν την απόσταση σκαλιά-μάντρα ή την απόσταση μάντρα-παγκάκι, με απόδοση 21,2 το πόσοι συμμαθητές τους θα πέσουν πάνω τους στην προσπάθεια να διασχίσουν την απόσταση κυλικείο-βρύσες και με απόδοση 1, 1 πόσοι μαθητές θα ποδοπατήσουν τον επιβλέποντα καθηγητή (μεγάλο σουξέ αυτό το στοίχημα, αλλά με μικρές αποδόσεις διότι ΟΛΑ προσπαθούν να τον πατήσουν, βγάζοντας το άχτι τους απάνω του). Σε περίπτωση, δε, βροχής, τα στοιχήματα και οι αποδόσεις εκτινάσσονται στα ύψη, για το πόσα παιδιά, χωρίς ν' αγγίζουν το ένα το άλλο, χωράνε οι διαδρόμοι αν δεν αναπνέουν και πόσα όταν αναπνέουν....

Και ξαναματααναρωτιέμαι καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των εκπαιδευτικών σε ένα αξιοπρεπές γραφείο. Για παράδειγμα, στο σχολείο μου, για εικοσιδύο άτομα σύλλογο, υπάρχουν τέσσερα γραφεία, (σύνολο 12 συρτάρια) έξι ράφια και πέντε ντουλάπια (όλα δουλειά μαραγκού της γειτονιάς) για τα βιβλία όοοοοολων των συναδέλφων, τα γραπτά και τις εργασίες όοοοοολων των μαθητών, συν τις μακέτες της τεχνολογίας συν τις μπάλες, τις σκυτάλες και τους κώνους των γυμναστών συν τα εικαστικά έργα των μαθητών στα καλλιτεχνικά, συν τα κασετόφωνα των μουσικών, συν την υποτιθέμενη βιβλιοθήκη με βιβλία του μαθητή και του καθηγητή, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και ότι τέλος πάντων μπορεί να θεωρηθεί άμεσης χρήσης σχολικό βοήθημα.
Έτσι, για ένα συρτάρι ή ένα ντουλάπι δίνεται μάχη σώμα με σώμα (φήμες κυκλοφορούν ότι φιλόλογος για να εξασφαλίσει συρτάρι για τα γραπτά της, κρατούσε δεμένη έτερη φιλόλογο τέσσερις μέρες μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθεί κατ' επανάληψη την εκπομπή της Παναγιωταρέα με καλεσμένο τον Μπαμπινιώτη και θέμα τον διάλογο για την Παιδεία, μέχρι που η άλλη δεν άντεξε το φριχτό βασανιστήριο και υπέγραψε παραχωρητήριο!), γίνονται ύποπτες συναλλαγές (εγώ για το συρτάρι μου πλήρωσα τέσσερα κρουασάν και δυο τυρόπιτες, ενώ έχω έγκυρες πληροφορίες ότι η γυμνάστρια για το ντουλάπι που βάζει τις μπάλες έδωσε ως αντάλλαγμα δυο εισιτήρια για τον Λαζόπουλο, ένα CD του Μητροπάνου και βάζει τη μαμά της να φτιάχνει τσουρέκια για τον συνάδελφο που της το παραχώρησε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα) και καταφεύγουμε σε αναίσχυντους εκβιασμούς (η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών απείλησε να ανεβάσει στο γιουτούμπι φωτογραφίες του καθηγητή της τεχνολογίας να χρησιμοποιεί την πένσα για να καρφώσει μια πρόκα αντί για σφυρί, προκειμένου να του πάρει το ντουλάπι με τις μακέτες για να βάλει τα δικά της έργα, αλλά αναγκάστηκε να το επιστρέψει όταν αυτός ανακάλυψε και απείλησε να δώσει στη δημοσιότητα επιστολή σε φίλη της, όπου αμφισβητούσε την αξία του ζωγράφου Νέλου Πινέλου).


Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
ειλικρινά σας εύχομαι να βρείτε έναν τρόπο, για την ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών της Γ' τάξης του Λυκείου (αν φυσικά επιζούν παιδιά ως την Γ' τάξη του Λυκείου, έτσι όπως τα φορτώνουμε καθηγητές και γονείς, με μαθήματα, φροντιστήρια, ξενόγλωσσα και μουσικές) στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Θα προτιμούσα, βέβαια πρώτα να βρεθεί, ο τρόπος, ώστε το κοριτσάκι με σπαστική τετραπληγία που φοιτά στο σχολείο μου, να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο εργαστήριο των υπολογιστών στον πρώτο όροφο.
Γιατί εδώ, κ. Υπουργέ, τελειώνει το αστείο και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για χιούμορ καθώς εσείς, οι συνυπουργοί και οι υφυπουργοί σας (με τη βοήθεια όοοοολων των προκατόχων σας), παρ΄ όλες τις χαρωπές σας διαφημίσεις ότι "Όλα είναι θέμα Παιδείας" και παρ' όλες τις μεγαλόστομες δεσμεύσεις σας, παραβιάζετε ρητά και κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα.
Τόσο το περίφημο άρθρο 16:

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της...

Όσο και το άρθρο 21:

Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας....

... είχες πάντα κάτι ξεχάσει...

Αγαπητέ κ. Σπηλιωτόπουλε,
πληροφορήθηκα, με χαρά, ότι (όπως όοοοοολοι οι προκάτοχοί σας, έτσι κι εσείς) ξεκινήσατε τις προσπάθειες για να λύσετε τα μεγάλα προβλήματα της Παιδείας μας, τα οποία συνοψίζονται στην εξής δομικής σημασίας φράση:

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Αναρωτιόμουν, ωστόσο, μήπως πριν λύσετε το κεφαλαιώδους σημασίας ζήτημα που σας απασχολεί, λέω μήπως (αντίθετα από τους προκατόχους σας), θα ήτο δυνατό, να ασχοληθείτε, ή έστω να βάζατε κάποιον από τους υφυπουργούς σας (δεκτοί και Γενικοί, Ειδικοί και Ιδιαίτεροι Γραμματείς -που πάντα είχα την απορία ποια είναι η ιδιαιτερότητά τους) να ασχοληθεί με κάτι τετριμμένα και ασήμαντα ζητηματάκια που μάλλον καθορίζουν την

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΤΗΝ ΑΡΧΙΚΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ

Και αναρωτιέμαι, τώρα, εγώ, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης στην άθληση. Για παράδειγμα, το σχολείο μου (ένα μέσο κτιριακά αθηναϊκό σχολείο) ΔΕΝ διαθέτει γυμναστήριο. Στα σχέδια βέβαια, πρέπει να διέθετε, αλλά υποπτεύομαι ότι ο χώρος που προοριζόταν για γυμναστήριο είναι αυτός που αργότερα βαπτίστηκε αίθουσα εκδηλώσεων και ο οποίος πολύ σύντομα μας άφησε χρόνους (να ζήσουμε να τον θυμόμαστε), στην προσπάθεια να εξασφαλιστούν δυο παραπανίσιες αίθουσες (που τελικά δεν έφταναν), ώστε τα δυο σχολεία που συστεγάζονταν σε δυο βάρδιες να συστεγαστούν σε μία.
Έτσι, γυμναστές και παιδιά (θεωρούμενοι επί πλέον και τυχεροί) ξενιτεύονται σ' ένα γηπεδάκι του Δήμου Αθηναίων, δίπλα στο σχολείο, το οποίο βρίσκεται μέσα σε ρέμα -μάνα μου δεν είναι ψέμα - αφού, μη γελιέστε, όλη η περιοχή κάτω από την Κατεχάκη ένα μπαζωμένο ρέμα ήτο (και παραμένει), αλλά τέλος πάντων δεν είναι αυτό το θέμα μου. Το θέμα μου είναι ότι όταν έχει νοτιά, διδάσκουμε κωπηλασία, όταν έχει βρέξει την προηγούμενη μέρα διδάσκουμε καταδύσεις κι όταν βρέχει την ίδια μέρα διδάσκουμε κάνιονινγκ (ξέρετε, αυτό που δένονται ο εις με την έτερη κι όλοι μαζί διασχίζουν καταρράκτες, κρημνούς και φουσκωμένα ποτάμια) ελπίζοντας ότι δε θα μας δούμε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων:

ΝΕΟΣ ΛΟΥΣΙΟΣ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ. ΑΓΝΟΟΥΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑΣΤΕΣ ΚΑΙ ΕΞΙ ΜΑΘΗΤΕΣ... ΤΟ ΥΠΕΠΘ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΕ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΕΙ ΑΝ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΕΊΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ ΛΑΘΟΥΣ.

Και ξανααναρωτιέμαι, καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των παιδιών στην ξεκούραση. Για παράδειγμα, υπουργέ μου, ακόμη χειρότερα από το μέσο κτιριακά σχολείο, το σχολείο μου ΔΕΝ διαθέτει ούτε αυλή, αφού τη θυσίασε και αυτή στο βωμό της μονής βάρδιας, κλείνοντας υπόστεγα, ανοίγματα (και διαδρόμους μη σε πω,) στο κυνήγι της απαραίτητης διδακτικής αίθουσας.
Έτσι τα (δεκατριάχρονα, δεκατετράχρονα, δεκαπεντάχρονα, πάνω στην τρέλα τους) παιδάκια μας, αντί να τρέχουν, να παίζουν, ακόμα και να τσακώνονται έχουν κάνει το σχολείο μας άντρο των Μπούκις... Περνούν την ώρα τους στοιχηματίζοντας με απόδοση 4,8 αν χρειάζονται περισσότερα βήματα για να διασχίσουν την απόσταση σκαλιά-μάντρα ή την απόσταση μάντρα-παγκάκι, με απόδοση 21,2 το πόσοι συμμαθητές τους θα πέσουν πάνω τους στην προσπάθεια να διασχίσουν την απόσταση κυλικείο-βρύσες και με απόδοση 1, 1 πόσοι μαθητές θα ποδοπατήσουν τον επιβλέποντα καθηγητή (μεγάλο σουξέ αυτό το στοίχημα, αλλά με μικρές αποδόσεις διότι ΟΛΑ προσπαθούν να τον πατήσουν, βγάζοντας το άχτι τους απάνω του). Σε περίπτωση, δε, βροχής, τα στοιχήματα και οι αποδόσεις εκτινάσσονται στα ύψη, για το πόσα παιδιά, χωρίς ν' αγγίζουν το ένα το άλλο, χωράνε οι διαδρόμοι αν δεν αναπνέουν και πόσα όταν αναπνέουν....

Και ξαναματααναρωτιέμαι καθότι είκοσι χρόνια τώρα (που ζω την τρέλα που λέγεται δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση) λύνεται το ζήτημα αυτής της ρημάδας της πρόσβασης στα Πανεπιστήμια, αλλά δεν εννοεί να λυθεί το ζήτημα της πρόσβασης των εκπαιδευτικών σε ένα αξιοπρεπές γραφείο. Για παράδειγμα, στο σχολείο μου, για εικοσιδύο άτομα σύλλογο, υπάρχουν τέσσερα γραφεία, (σύνολο 12 συρτάρια) έξι ράφια και πέντε ντουλάπια (όλα δουλειά μαραγκού της γειτονιάς) για τα βιβλία όοοοοολων των συναδέλφων, τα γραπτά και τις εργασίες όοοοοολων των μαθητών, συν τις μακέτες της τεχνολογίας συν τις μπάλες, τις σκυτάλες και τους κώνους των γυμναστών συν τα εικαστικά έργα των μαθητών στα καλλιτεχνικά, συν τα κασετόφωνα των μουσικών, συν την υποτιθέμενη βιβλιοθήκη με βιβλία του μαθητή και του καθηγητή, λεξικά, εγκυκλοπαίδειες και ότι τέλος πάντων μπορεί να θεωρηθεί άμεσης χρήσης σχολικό βοήθημα.
Έτσι, για ένα συρτάρι ή ένα ντουλάπι δίνεται μάχη σώμα με σώμα (φήμες κυκλοφορούν ότι φιλόλογος για να εξασφαλίσει συρτάρι για τα γραπτά της, κρατούσε δεμένη έτερη φιλόλογο τέσσερις μέρες μπροστά στην τηλεόραση να παρακολουθεί κατ' επανάληψη την εκπομπή της Παναγιωταρέα με καλεσμένο τον Μπαμπινιώτη και θέμα τον διάλογο για την Παιδεία, μέχρι που η άλλη δεν άντεξε το φριχτό βασανιστήριο και υπέγραψε παραχωρητήριο!), γίνονται ύποπτες συναλλαγές (εγώ για το συρτάρι μου πλήρωσα τέσσερα κρουασάν και δυο τυρόπιτες, ενώ έχω έγκυρες πληροφορίες ότι η γυμνάστρια για το ντουλάπι που βάζει τις μπάλες έδωσε ως αντάλλαγμα δυο εισιτήρια για τον Λαζόπουλο, ένα CD του Μητροπάνου και βάζει τη μαμά της να φτιάχνει τσουρέκια για τον συνάδελφο που της το παραχώρησε κάθε Χριστούγεννα και Πάσχα) και καταφεύγουμε σε αναίσχυντους εκβιασμούς (η καθηγήτρια των καλλιτεχνικών απείλησε να ανεβάσει στο γιουτούμπι φωτογραφίες του καθηγητή της τεχνολογίας να χρησιμοποιεί την πένσα για να καρφώσει μια πρόκα αντί για σφυρί, προκειμένου να του πάρει το ντουλάπι με τις μακέτες για να βάλει τα δικά της έργα, αλλά αναγκάστηκε να το επιστρέψει όταν αυτός ανακάλυψε και απείλησε να δώσει στη δημοσιότητα επιστολή σε φίλη της, όπου αμφισβητούσε την αξία του ζωγράφου Νέλου Πινέλου).


Αγαπητέ κ. Υπουργέ,
ειλικρινά σας εύχομαι να βρείτε έναν τρόπο, για την ελεύθερη πρόσβαση των παιδιών της Γ' τάξης του Λυκείου (αν φυσικά επιζούν παιδιά ως την Γ' τάξη του Λυκείου, έτσι όπως τα φορτώνουμε καθηγητές και γονείς, με μαθήματα, φροντιστήρια, ξενόγλωσσα και μουσικές) στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Θα προτιμούσα, βέβαια πρώτα να βρεθεί, ο τρόπος, ώστε το κοριτσάκι με σπαστική τετραπληγία που φοιτά στο σχολείο μου, να έχει ελεύθερη πρόσβαση στο εργαστήριο των υπολογιστών στον πρώτο όροφο.
Γιατί εδώ, κ. Υπουργέ, τελειώνει το αστείο και δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για χιούμορ καθώς εσείς, οι συνυπουργοί και οι υφυπουργοί σας (με τη βοήθεια όοοοολων των προκατόχων σας), παρ΄ όλες τις χαρωπές σας διαφημίσεις ότι "Όλα είναι θέμα Παιδείας" και παρ' όλες τις μεγαλόστομες δεσμεύσεις σας, παραβιάζετε ρητά και κατ' εξακολούθηση το Σύνταγμα.
Τόσο το περίφημο άρθρο 16:

Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της...

Όσο και το άρθρο 21:

Τα άτομα με αναπηρίες έχουν δικαίωμα να απολαμβάνουν μέτρων που εξασφαλίζουν την αυτονομία, την επαγγελματική ένταξη και τη συμμετοχή τους στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της Χώρας....

... σχολεία...

Για άλλη μια (174 χρόνια μετά την πρώτη) φορά, τα σχολεία ετοιμάζονται να ανοίξουν τις πόρτες τους. Και μπορεί (εδώ και 174 χρόνια) ένα σχολείο να είναι ένα σχολείο να είναι ένα σχολείο, αλλά από τη Σχολή των Αθηνών ως το Χ (όπου κερδίζω το ψωμάκι μου) γυμνάσιο Αθηνών... και από το μονοθέσιο της (δωδεκανήσιας) Χάλκης ως την (κλειστή και άθελά της σύμβολο ενός εμμενούς αλυτρωτισμού) Εκκλησιαστική σχολής της (πριγκηπονήσιας) Χάλκης, εκφράζονται, αναιρούνται και αλληλοϋποκαθίστανται όλες οι πιθανές εικόνες, τόσο του σχολείου όσο και της ζωής, που θα έλεγε και η φιλελληνίς Yourcenar (τι? χωρίς αναφορές και λινκάκια? Τι μπήκατε να διαβάσετε βρε?)

Όπως κάθε χρόνο, εδώ και πολλές δεκαετίες, το σχολείο θα κηρύξει στις (ή ο Μπιν Λάντεν είχε χιούμορ, ή το ελληνικό κράτος είναι γκαντέμικο) 11/09 την έναρξη ενός νέου κύκλου ετήσιας (οιονεί) μαθητοπαιδότρομοκρατίας. Μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας της πληροφορίας, της προσομοίωσης και του θεάματος, που δημιουργεί η παγκοσμιοποίηση, ο επίσημος θεσμός της εκπαιδευτικής αναπλαισίωσης της γνώσης θα υποδεχτεί τους (ασυνείδητα) έν-τρομους (και γι’ αυτό αρνητικά διακείμενους απέναντί του) μαθητές του. Τα ελληνάκια και τα ξένα, τους μικρούς και τους μεγάλους, τις καλές και τις κακές, τους ήσυχους και τους άταχτους, τις αριστεύσασες και τις απορριφθείσες. Σ’ ένα ευρύτερο περιβάλλον κρίσης ταυτοτήτων και πολωτικών διχασμών ανάμεσα στο οικείο και το ανοίκειο, το θεμιτό και το αθέμιτο το ίδιον και το άλλον το σχολείο απλοποιεί την παιδική (μαθητική) ύπαρξη δημιουργώντας μέσα από τους δικούς του δυισμούς υπαρξιακών διαφοροποιήσεων τον Άλλο, τον αποδιοπομπαίο. Όπως σε κάθε μανιχαϊστικό δίπολο ο κυρίαρχος πόλος δομεί τον αντίποδά του μέσα από την έλλειψη ή την αντίθεση.

Είναι εντυπωσιακό ότι 174 χρόνια τώρα το σχολείο (και το εκπαιδευτικό σύστημα γενικότερα) σέρνει πίσω του την κατηγορία της αποτυχίας του ως συνοδό της διατήρησής του. Η αποδοχή και η αποτυχία του σχολείου γεννήθηκαν την ίδια μέρα.

Και το ερώτημα που τελικά τίθεται είναι όχι πώς και γιατί (αν) αποτυγχάνει το σχολείο, αλλά σε τι χρησιμεύει η αποτυχία του! Σε τι είναι χρήσιμα τα φαινόμενα ανεπάρκειας που καταγγέλλει η κριτική του συστήματος τόσο στο γνωστικό όσο και στο παιδαγωγικό επίπεδο? Τι κρύβεται σ’ αυτή την κυνική παρακμή του συστήματος που, ωστόσο, νομιμοποιείται να αποδίδει στους μετέχοντες στο σχολείο (σχεδόν) για πάντα τη σφραγίδα της ιεραρχικής τους θέση σ’ αυτό?

Μήπως, τελικά, το σχολείο (και η εκπαίδευση γενικότερα) αντί να ενδιαφέρεται για την κατάργηση της αμάθειας και των αποκλεισμών αποσκοπεί στην πολιτισμική διάκρισή και ιεράρχησή τους, την κοινωνική κατανομή μέσα από την ποσοστικοποίησή τους και εν τέλει στην αναγωγή τους σε λειτουργικά τμήματα της (όπως νοείται από το καπιταλιστικό σύστημα) οικονομικής παραγωγής?

Μήπως το εκπαιδευτικό σύστημα με μια αφανή και λεπτουργική περιθωριοποιητική λειτουργία, συγκροτούμενη πάνω στους διασταυρούμενους άξονες της επιτυχίας και της αποτυχίας, της επιδοκιμασίας και της απόρριψης, διαμορφώνει τις απαραίτητες συνθήκες νομιμοποίησης της κυριάρχησης άλλα και αποδοχής της υποτέλειας, κατά που θα ‘λεγε και ο σοφός μακαρίτης Foucault (τι? δεν σας είχε λείψει?)?

Είναι πιθανό, μέσα από την αποτυχία του, το σχολείο να επιτυγχάνει το στόχο του προετοιμάζοντας, οργανώνοντας, φέρνοντας στην επιφάνεια και συνεκδοχικά αποδίδοντας στον παραγωγικό τομέα της κοινωνίας την επιβράβευση και τον μηδενισμό ως ποσοτικοποιημένους κλειστούς (αλλά φυσικά) διαπεράτους (ώστε να διασφαλίζεται η λειτουργικότητα και επιβίωση του συστήματος) χώρους / πεδία? Μήπως κατασκευάζει έτσι τα όρια εντός των οποίων δικαιούνται να δρουν και να κινούνται όσοι ανήκουν (ή προσεγγίζουν) τον θετικό πόλο του δίπολου επιτυχία αποτυχία και ταυτόχρονα νομιμοποιεί τον αποκλεισμό των ανηκόντων στον αρνητικό πόλο και την εξουδετέρωση όσων αρνούνται να αποδεχθούν την κανονιστική, αξιολογητική και ιεραρχική λειτουργία του (εντός και εκτός εκπαίδευσης) συστήματος, αντιδρούν στην ένταξή τους σε έναν από τους δυο πόλους?

ΜΕ φαίνεται (που λένε και στο εξωτικό Ντεπώ όπου κατοικεί ο Ίνδικτος), όσο καλοπροαίρετη και να είμαι (που, εντάξει, δεν είναι και από τις αρετές που καταγράφονται στο βιογραφικό μου), ότι το σχολείο αποτυγχάνοντας υλοποιεί την κρυφή ατζέντα της πολιτείας συμπεριλαμβάνοντας μέσα στη συμβολικότητα του απορριπτόμενου κάθε κοινωνικό ανοίκειο και παραβατικό, εγκλείοντας μέσα στο πρότυπο του βραβευμένου (απουσιολόγου και σημαιοφόρου) κάθε κανονικοποιημένη μορφή υποταγής στον κανόνα / νόρμα της κοινωνίας και εκμηδενίζοντας μέσα στο συμβολισμό των γκρίζων ζωνών της παραπομπής (του μεταξεταστέου) κάθε ανυποταγή....

Έξι συν ένα μαθήματα ποδοσφαίρου δι' αρχαρίας...

Μετά από το χθεσινό (λίγο πολύ αναμενόμενο) σοκ της ήττας, το blog αλλάζει γραμμή πλεύσης, χωρίς να έχει ακόμα αποφασίσει πια είναι αυτή (αλλά για Χαλκιδική μεριά το βλέπω...). Το παρακάτω ποστ, λοιπόν, ανταποκρίνεται στις (γνωστές αλλά παραμελημένες) παιδευτικές υποχρεώσεις του τιμίου τούτου βλόγου (και μαθήματα δωρεάν δίδονται) και αφιερώνεται σε όλες τις διαδικτυακές φίλες μου (το νατασσάκι, τη ritsmas, την penelope, την Τζο, τη mamma την just me κ.α) και όλες τις θηλυκές υπάρξεις που περνούν έναν δύσκολο μήνα

Μάθημα 1^ο.

Το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και παίζεται με τα πόδια με μία μπάλα.

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Με τη λέξη «ομαδικό» δεν πάει το μυαλό μας σε συλλογικότητες (κατά Παπανδρέου), συμμετοχικές διαδικασίες (κατά Τσίπρα), εκθέσεις σε γκαλερί κατά Δάκη Ιωάννου και ελευθεριακό πολυμετοχικό σεξ (κατά που ονειρεύεστε...). Το «άντε γ/μσου που ακούγεται από τους ποδοσφαιροθεατές φίλους και συγγενείς σας κατά τη διάρκεια των αγώνων ΔΕΝ είναι θετική παραίνεση, σας διαβεβαιούμε....

Ασκήσεις για το σπίτι

Αναζητήστε διάφορα αθλήματα σε ξένες πηγές (διαδίκτυο, φίλους, τον μπαμπά και τον γιο σας). Φτιάξτε μα λίστα με ομαδικά και μία λίστα με ατομικά. ΜΗ συμπεριλάβετε την μπιρίμπα στα ομαδικά (κι ας σας την είπε η μαμά σας) ΟΥΤΕ το τάβλι στα ατομικά κι ας διοργανώνει τουρνουά με έπαθλο τις μπύρες ο μπαμπάς σας με τον καλό σας κάθε Κυριακή...

Μάθημα 2^ο.

Το ποδόσφαιρο παίζεται σε γήπεδο από 2 ομάδες των έντεκα παιχτών η κάθε μία.

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Όταν λέμε γήπεδο δεν εννοούμε απαραίτητα του Badminton, γι’ αυτό πάψτε να αναζητείτε τον Ναλμπάντη και την Βίκυ Καγιά σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα (Οι άντρες πάψτε να την αναζητείτε γενικά...). Επίσης, σημειώστε ότι κάθε ομάδα κατεβαίνει με διαφορετικά ρούχα στο γήπεδο για να ξεχωρίζει και σταματήστε να διαμαρτύρεστε πώς έβαλαν τους μισούς με μαυρούλια και τους μισούς με κοκκινούλια ενώ δεν ταιριάζουν καθόλου τα δυο χρώματα. (Για τους κύριους με τα κίτρινα θα μιλήσουμε αργότερα... δεν φοράν άλλα ρούχα γιατί τελείωσαν οι στολές...)

Ασκήσεις για το σπίτι

Φτιάξτε δυο ταξινομημένες λίστες. Μία με εθνικές ομάδες και μία με συλλόγους σε εθνικό επίπεδο. Αν δεν τοποθετήσετε τον Ολυμπιακό στην κορυφή της λίστας των συλλόγων και (μετά την Παρασκευή) την Ολλανδία στην κορυφή της λίστας των εθνικών ομάδων μηδενίζεστε και επαναλαμβάνετε το μάθημα όσες φορές χρειαστεί...

Μάθημα 3^ο.

Ο σκοπός του παιχνιδιού είναι να μπει η μπάλα στο τέρμα του αντιπάλου και κερδίζει η ομάδα που θα βάλει τα περισσότερα τέρματα ή (όπως λένε και στο εξωτικό Ντεπώ –κατά Ίνδικτο) goal….

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Τέρματα είναι αυτές οι κατασκευές από ξύλα και δίχτυα στις δυο άκρες του γηπέδου που ΔΕΝ είναι ρουστίκ διακοσμητικά Αυτός, δε, ο παίχτης, που κάθεται από κάτω από τα ξύλα, που τώρα πια θα τα λέμε δοκάρια (έτσι μπράβο), ΔΕΝ είναι ένας τεμπέλης λουφαδόρος που κάθεται όσο οι άλλοι τρέχουν, ούτε ένας φριχτός ζαβολιάρης γιατί πιάνει την μπάλα με τα χέρια ενώ όλοι οι άλλοι την κλωτσάνε. Απλά είναι ο τερματοφύλακας και προσπαθεί να εμποδίσει (ακόμα και με τα χέρια) την μπάλα να περάσει την γραμμή του τέρματος και να καταλήξει στα δίχτυα.

Ασκήσεις για το σπίτι

Να αναζητήσετε μεγάλους τερματοφύλακες που προστάτεψαν με επιτυχία τα δίχτυα των ομάδων του. Στη λίστα ΜΗ συμπεριλάβετε τον καπετάν Αντρέα Ζέπο, ασχολείτο με τελείως διαφορετικά δίχτυα σας διαβεβαιούμε...

Μάθημα 4^ο.

Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν συγκεκριμένοι κανόνες και κάθε ομάδα πρέπει να συμμορφώνεται με αυτούς

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Το ποδόσφαιρο έχει καταγωγή βρετανική (κι ας διαφωνούν διάφοροι) για αυτό η ορολογία του είναι ως επί το πλείστον στ’ αγγλικά. Γι’ αυτό μην πανικοβάλλεστε όταν ακούτε το έτερο σας ήμισυ να ανταλλάσει ακατανόητες λέξεις με τους συνθεατές του. Δεν σας έχει κρύψει κάποια σκοτεινή μακρινή καταγωγή από την Αλβιώνα ούτε κάνει κρυφά μαθήματα στου Στρατηγάκη (που τον θυμήθηκα?) για να πάρει το Lower…

Ασκήσεις για το σπίτι

Να συμπληρώσετε τον παρακάτω πίνακα των αυθεντικών όρων με το κατάλληλο σχόλιο επιλέγοντας από την λίστα που ακολουθεί με τα σχόλια που συνήθως τους συνοδεύει ο καλός σας και οι φίλοι του.

1.off side
2.Out
3.Corner
4.Foul
5.goal

Α. γκολλλλλλλλλ μαλάκαααααααα,

Β. Πάλι ξεχάστηκε ο μαλάκας,

Γ. πάλι θέατρο παίζει ο μαλάκας (για αντίπαλο),

Δ. πάλι με την κωλοφαρδία τους μίλησαν οι μαλάκες,

Ε. πάλι μπεκάτσες βάραγε ο μαλάκας

Όταν συμπληρώνετε τον πίνακα αντιγράψτε όλη την πρόταση και μην παραλείψετε την λέξη μαλάκας... είναι λόγος μηδενισμού και επανάληψης του μαθήματος

Μάθημα 5^ο.

Για την τήρηση των ως άνω κανόνων υπεύθυνος είναι ο διαιτητής με τους δύο βοηθούς του που ονομάζονται επόπτες.

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Ο διαιτητής είναι ο κύριος με τα (συνήθως) κίτρινα (που συναντήσαμε στο μάθημα νο.2) με τη σφυρίχτρα στο στόμα και τ’ ακουστικό στ’ αυτί. Έτσι τώρα κατανοούμε ότι κακώς μέχρι τώρα νομίζαμε ότι κυνηγάει τους παίχτες επειδή δεν του δίνουν κι αυτού την μπάλα να παίξει λίγο και καταλαβαίνουμε ότι παρακολουθεί τους παίχτες και επιβάλλει την τάξη. Οι επόπτες, πάλι, είναι οι δυο κύριοι που τρέχουν πάνω κάτω στις γραμμές (ναι, αυτοί με τα ασορτί κίτρινα) για να παρακολουθούν επίσης το παιχνίδι (και ΌΧΙ τις σημαιούλες ΔΕΝ τις έχουν για να πανηγυρίζουν όταν μπαίνει γκολ).

Ασκήσεις για το σπίτι

Το εναλλακτικό όνομα του διαιτητή δεν είναι μαλάκας, μινάρας, αλήτης, πληρωμένος, πουλημένος κ.α. Αντίθετα ονομάζεται και άρχοντας του αγώνα. Αναζητείστε τους άρχοντες των άλλων αγωνισμάτων. Σε αυτούς ΔΕΝ συμπεριλαμβάνεται ο «Άρχοντας των μυγών» (διότι όχι η σφυρίχτρα δεν είναι το κοχύλι) ούτε ο «Άρχοντας των δαχτυλιδιών» και σταματήστε να ρωτάτε γιατί οι διαιτητές δεν μοιάζουν με τον Βιγκο Μόρτενσεν

Μάθημα 6^ο.

Σε κάθε χώρα διεξάγεται ένα (και μικρότερα) ετήσιο πρωτάθλημα (στην Ελλάδα έχει τον απολύτως ελληνικό τίτλο Super League) όπου ανακηρύσσεται η πρωταθλήτρια ομάδα. Επίσης γίνεται μια παράλληλη διοργάνωση όπου η νικήτρια ομάδα ανακηρύσσεται κυπελλούχος.

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Οι νικήτριες ομάδες των διοργανώσεων (το ότι αυτή η ομάδα στην Ελλάδα, νατασσάκι μου, είναι συνήθως ο Ολυμπιακός, δεν πρέπει επ' ουδενί να πτοεί τους συν-συμμετέχοντες που πρέπει να συνεχίζουν να συμμετέχουν ελπίζοντας, γιατί αλλιώς ποιον θα κερδίζει ο ΘΡΥΛΟΣ???????) και οι καλύτερες δεύτερες, τρίτες, ίσως και τέταρτες ή πέμπτες, συμμετέχουν σε ευρύτερες διοργανώσεις συνήθως σε επίπεδο ηπείρου (πανευρωπαϊκό, παναμερικανικό κ.λ.π) όπως το Champions league, το κύπελλο συνομοσπονδιών Ευρώπης, το κύπελλο UEFA, το Super Cup, το κύπελλο Intertoto κάθε καλοκαίρι κ.λ.π. Σας διαβεβαιούμε ότι βασικός σκοπός όλων αυτών των διοργανώσεων δεν είναι να σπάσουν τα νεύρα των γυναικών ούτε να τους στερήσουν τις εξόδους τους... Υπάρχουν άνθρωποι που πραγματικά (μη δείχνετε τόσο σοκαρισμένες) λατρεύουν το ποδόσφαιρο...

Ασκήσεις για το σπίτι

Παράλληλα με τις προαναφερθείσες διοργανώσεις κάθε κράτος έχει μια εθνική ομάδα που παίζει σε μια ηπειρωτική (στην περίπτωσή μας το πανευρωπαϊκό που παίζει αυτή τη στιγμή) και μια παγκόσμια διοργάνωση (το περιφημο Mundial) κάθε τέσσερα χρόνια. Να υπολογίσετε πόσες Τρίτες, Τετάρτες, Πέμπτες, Σάββατα και Κυριακές χρειάζονται να ολοκληρωθούν όλες αυτές οι διοργανώσεις και πόσες ώρες περνά ένα μέσο, φυσιολογικό, ποδοσφαιρόφιλο αρσενικό (συνήθως το δικό σας) μπροστά στην τηλεόραση, αρνούμενο να σας ακολουθήσει στις εξόδους σας. Γραπτά λερωμένα με δάκρυα (επειδή υπολογίζετε που θα μπορούσατε να είστε όλες αυτές τις μέρες) δε γίνονται δεκτά και η εξεταζόμενη θα υποχρεωθεί σε επανάληψη του μαθήματος. (Εξ’ άλλου, τι νομίζετε? Όπου και να είχατε πάει όλο γυναίκες θα ήσασταν, χωρίς ούτε ένα άντρα της προκοπής. Όλα τα βέρα αρσενικά θα ήταν ή σπίτι μπροστά στην τηλεόραση, ή στο γήπεδο -και ορθά- να βλέπουν μπάλα...)

Μάθημα + 1

Το ποδόσφαιρο και γενικά τα αθλητικά γεγονότα, καλύπτονται από ειδικευμένους δημοσιογράφους τους αθλητικογράφους που αρθρογραφούν σε αθλητικά έντυπα και ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε.

Σημειώσεις για το τετράδιο του μαθητή:

Η αθλητική αρθρογραφία είναι αλήθεια πώς ενέχει ένα στοιχείο υπερβολής. Για αυτό όταν βλέπετε πρωτοσέλιδα με πηχιαίους τίτλους για τουρκοφάγους, εθνικούς υπερασπιστές, και παλικάρια σταματήστε να ανησυχείτε για καινούργιο επεισόδιο με τους φίλους και γείτονες με τον ευρωπαϊκό προσανατολισμό, και μην καταφεύγετε στο κανάλι του Λιακόπουλου βέβαιες ότι είμαστε θύματα διεθνούς συνωμοσίας. Επίσης άρθρα με τις λέξεις λιοντάρια, τίγρεις, λύκοι (και λοιπά είδη του ζωικού βασιλείου) στον τίτλο δεν αναφέρονται στην περιβαλλοντική υποβάθμιση και τα υπό εξαφάνιση είδη...

Ασκήσεις για το σπίτι

Παρακολουθήστε τις αναμεταδόσεις των αγώνων στην τηλεόραση με κλειστό τον ήχο. Το ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι άσκηση. Απλά επειδή φτάσατε στο τελευταίο μάθημα με αξιοθαύμαστη επιτυχία είπαμε να σας διδάξουμε και μια τεχνική επιβίωσης.

Άντε και καλή σταδιοδρομία ως ποδοσφαιροθεάτρια!

....μια λέξη στο άσπρο χαρτί.....

Εδώ και 167 χρονια, με θαυμαστή επιδεξιότητα και συνέπεια, ο μεγάλος βεζύρης φροντίζει και μοχθεί ώστε με το άριστο εκπαιδευτικό σύστημα του βιλαετιού, τόσο όσον αφορά...

στις διοικητικές υπηρεσίες

στις υποδομές





















όσο και στο εκπαιδευτικό προσωπικό....
















να εκπαιδεύει ζωντανά, ενημερωμένα και χαρούμενα παιδιά






















Αφιερωμένο στη Ν. (το opus magnum της ζωής μου) και σε όλα τα παιδιά για τα οποία αυτή την εβδομάδα αρχίζει ο Γολγοθάς....

Extra large κι ακόμη παραπάνω....

Λοιπόν, κατά τις 3 το μεσημεράκι, μπήκα να φάω το σαντουιτσάκι μου, ήσυχα ήσυχα σε ένα από αυτά τα μεταμοντέρνα του κέντρου όπου στις γιγαντοοθόνες (όσο πιο μοδάτο το μαγαζί τόσο πιο τεράστια η γιγαντοοθόνη) περνούν διάφορες εικόνες από ψηφιακά και δορυφορικά κανάλια και από τα στερεοφωνικά του μαγαζιού (όσο πιο μοδάτο τόσο πιο εξελιγμένο το ηχοσύστημα, και τόσο πιο δυνατό) ακούγεται αυτή η (και καλά) mainstream μουσική, η οποία επιπλέον είναι παντελώς (αλλά μιλάμε, παντελώς) άσχετη με την εικόνα (σχετικοάσχετο, που λέει και η Κερασιά, ποια ακριβώς η λογική αυτής της πρακτικής?). Και εκεί που είμαι με τον οδόντα στο μαρούλι και την μοτσαρέλα (έχω περάσει το πάνω ψωμάκι και ετοιμάζομαι να διαπεράσω και το έτερο), τσούπ, στην γιγαντοοθόνη περνάνε σκηνές από το ένα reality που λέγεται "extra large", απ' ότι με πληροφόρησε η πάντοτε (μιλάμε αυτό δεν το χωνεύω καθόλου... το ίδιο διαβάζουμε, το ίδιο δουλεύουμε - κι εγώ έχω και παιδί που όσο να πεις μια ενημέρωση περί του trash, την έχω από πρώτο χέρι - πώς διάλο γίνεται και αυτή προφταίνει και είναι?) ενήμερη για τα πάντα φίλη μου και όπου κάποιοι υπέρβαροι θα περπατήσουν από την Πρέβεζα στο Βόλο (ή τέλος πάντων μια τέτοια απόσταση). Άναυδη, έμεινα να κοιτώ μια κυρία, που (δε βοηθούσε και η άσχετη μουσική από πίσω, δεν άκουγα και σχεδόν τίποτα) νομίζω εγκατέλειψε την προσπάθεια και προσπαθούσε να δικαιολογήσει ακριβώς αυτή την εγκατάλειψη σε όλους τους συντελεστές (και κατ' επέκταση και στους θεατές) που την αντιμετώπιζαν περίπου ως ρίψασπι!

Κι εκεί, με την Corona στο χέρι, η όλη σύλληψη του reality (μέσα από μια φοβερά στοχευμένη σκηνοθεσία και μια σοφή εικονοληψία, όπου τα ζουμ στα αλλοιωμένα από την προσπάθεια πρόσωπα των συμμετεχόντων και τα ταλαιπωρημένα σωματά τους, υποστηριζόμενα από μπαστούνια, εναλλάσονται με εικόνες βουκολικής ομορφιάς και gros plans στα επικριτικά πρόσωπα, των επαγγελματιών της υγείας - γυμναστές, γιατροί, διαιτολόγοι και λοιποί συγγενείς και φίλοι- αλλά και των ίδιων των συμπερπατούντων) με τρόμαξε.... Όλη η συζήτηση, η οποία περιστρεφόταν γύρω από το πόσο είχε προσπαθήσει η γυναίκα που εγκατέλειπε, πόσο είχε επιβληθεί στον εαυτό της και πόσο είχε ξεπεράσει τα όρια της, με φούντωσε... Αυτή η εικονογράφηση και η μυθοπλασία, μέσα από τη δημιουργία μιας ομάδας υπέρβαρων ατόμων, δομούσε την κοινότητα των υπέρβαρων, της απέδιδε συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και μια διακριτή ταυτότητα. Σε αυτό το reality show δομείτο μια κοινότητα διαφοροποιημένη από την κοινότητα των ατόμων με φυσιολογικό(?) βάρος, μια κοινότητα της οποίας τα άτομα χαρακτηρίζονται (τουλάχιστον) ως ελειμματικά...

Γυρνώντας σπίτι, έβαλα στο γουγλοψαχτήρι τη λέξη παχυσαρκία... Βγάζει 161.000 αποτελέσματα!!! και στη λέξη obesity 30.800.000 αποτελέσματαααααα!! Η παχυσαρκία, έχει μετατραπεί σε ασθένεια. Είναι η πανδημία της εποχής (χειρότερη από την πανούκλα, αλλά ίσως λίγο καλύτερη από τη χολέρα), Οι δε (δυο όροι που, παρ' ότι σημαίνουν εντελώς διαφορετικό πράγμα χρησιμοποιούνται εν αλλάξ σε πείσμα κάθε επιστημονικής αλήθειας) υπέρβαροι (αυτοί/ες που έχουν βάρος πάνω από ένα δοσμένο - αυθαίρετα- όριο) ή παχύσαρκοι (όσοι έχουν υπερβολικό ποσοστό λίπους σε σχέση με τη μάζα του σώματός τους) οι αρνητικοί πρωταγωνιστές της (ένα είδος λεπρών, που πρέπει να απομακρυνθούν από το οπτικό μας πεδίο, κλεινόμενοι σε ινστιτούτα αδυνατίσματος, όπου θα μαστιγώνονται ωσότου ξαναγίνει δυνατή η ένταξή τους στην κοινωνία των κανονικών).

Και τελικά, συγγνώμη δλδ, που ρωτάω (μαζί με τον κ. Kirk εδώ), ποιο ακριβώς είναι το ζήτημα της παχυσαρκίας? Πόσο πραγματικό είναι το ερώτημα?

Στις περισότερες περιπτώσεις βλέπουμε ότι το ζήτημα αντιμετωπίζεται αμφίσημα. Τόσο με οικονομικούς όρους (πόσο στοιχίζει ο/η υπέρβαρος/η στην οικονομία) όσο και υγειινολογικούς/κανονιστικούς (πόσο απέχει από το φυσιολογικό και πως θα ξαναενταχτεί σε αυτό το φυσιολογικό). Σε οποιαδήποτε περίπτωση είναι προφανής η προσπάθεια επαναρύθμισης και ομαλοποίησης του παρεκκλίνοντος καθώς όλοι πρέπει να ταιριάζουμε σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο διαβίωσης και η φύση μας επιτρέπεται να κυμαινεται μέσα σε συγκεκριμένα όρια ακόμα (και ίσως κυρίαρχα) σωματικά.
Παρακολουθώντας τη συζήτηση στα sites γίνεται προφανές ότι η παχυσαρκία αντιμετωπίζεται όχι απλώς ως μια παρέκκλιση από το κανονικό(?), αλλά ως απειλή για την ίδια την υπόσταση του έθνους (εδώ μπαίνουμε στην ευγονική και τις εθνικιστικές υστερίες των απανταχού δικτατόρων όπου το έθνος αποκτά ένα συλλογικό σώμα και η κατάσταση του απειλείται από το μη φυσιολογικό/τερατώδες). Η πασυσαρκία ανάγεται σε αδυναμία του ατόμου να ανταποκριθεί στις φυσιολογικές διατροφικές επιταγές (ξέρετε που οι μαμάδες όλους/ες μας μεγάλωσαν με ρόκα παρμεζάνα στο τραπέζι μας, την χωριάτικη με τις βούτες του ψωμιού, ούτε που να τις ακούσουν) και στις επιταγές του lifestyle για φυσική δραστηριότητα άσκηση και χαρά (ξέρετε, που οι μπαμπάδες μας όλη μέρα χτυπιόντουσαν με το σκουώς και τα σαββατοκύριακα κάναν κάνυονινγκ, ενώ το καφενείο, τον καναπέ και το γήπεδο ούτε να τα δούν στα μάτια τους), άρα, και οι προτάσεις για την αντιμετώπισή της είναι παρεμβατικές στον τρόπο ζωής των ατόμων, αφορούν σε μεθόδους φροντίδας του εαυτού (τις οποίες ο σοφός και όχι ξεχασμένος παππούς Foucault ονομάζει τεχνικές του εαυτού), στην πραγματικότητα μεθόδους αυτοεπιτήρησης, αυτοελέγχου και εντέλει αυτοπειθάρχησης (οι μεταμοντέρνες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη πρωτόγονες μεθόδους αστυνόμευσης και επιβολής, στην ουσία προάγουν ως μεθόδους καθυπόταξης μια σειρά από όλο και πιο άυλους περιορισμούς, οι οποίοι όπως στην περίπτωση της παχυσαρκίας, αφορούν στο σώμα).
Η διαρκής συζήτηση για την παιδική παχυσαρκία (γενικόλογη και χωρίς στοιχεία για το πόσο κοινωνικά ταξική είναι, καθώς όσο χαμηλότερη η κοινωνική τάξη, τόσο μεγαλύτερο το ποσοστό υπέρβαρων παιδιών) μεταθέτει την ευθύνη για την αντιμετώπισή της στο σχολείο, στην ήδη επιβαρυμένη με την πειθάρχηση του παιδικού σώματος Φυσική αγωγή, με την οποία ο μαθητής καλείται να (με τις κυριολεκτικές και μεταφορικές έννοιες του όρου) ενσωματώσει τις αρχές του καπιταλισμού (η οικονομική παραγωγή έχει ανάγκη από υγιή σώματα, εύρωστα και σε θέση να αντεπεξέρχονται στις συνθήκες εργασίας), να αποδεχτεί την έννοια της εξουσίας, της υποταγής σε αυτήν. Η επίθεση στο σωματικό μέγεθος, δεν είναι παρά μια άμυνα απέναντι στο σώμα του υπέρβαρου παιδιού (μελλοντικού υπέρβαρου ενήλικου) που φανερώνει μια περιφρόνηση (και μια αποτυχία του συστήματος να το εντάξει) στην κοινωνία των "υγειών" μελλοντικών εργαζόμενων.
Κύριο εργαλείο στην προπαγάνδα κατα της παχυσαρκίας είναι η απεικόνιση των υπέρβαρων σωμάτων ως αποκρουστικά σε σύγκριση με τα λεπτότερα σώματα, σε συνδυασμό με την απαρίθμηση τρομολάγνων στατιστικών για τη (γενικόλογη) διασύνδεση της παχυσαρκίας με θανάτους (στην πραγματικότητα, ως παράγοντας επιβάρυνσης σε περιπτώσεις θανατηφόρων ασθενειών, αλλά αυτό δεν αναφέρεται παρά στις υποσημειώσεις) και την παρουσίαση ερευνών όπου μόνο στην τελευταία σειρά του άρθρου αναφέρεται ότι είναι υπό επαλήθευση και ότι η παχυσαρκία μπορεί να συνδεθεί μόνο παραγοντικά με ασθένειες όπως ο καρκίνος). Ωστόσο (αφήνοντας στην άκρη τις ιατρικές κριτικές, όπου δεν έχω τις γνώσεις, ή τη φιλοδοξία να αντικρούσω) η οπτική της (στρατηγικά απεχθούς) απεικόνισης δε φανερώνει παρά τις προκαταλήψεις της εποχής απέχοντας από τα πληθωρικής σάρκας γυμνά του Schiele, του Renoir, ή του ακόμα νεώτερου (και πιο εμμονικού με τα πληθωρικά σώματα) Bottero, όπου το παχύσαρκο δεν είναι επ' ουδενί αποκρουστικό ή αντιαισθητικό.
Η απέχθεια που δημιουργείται μέσω της κουλτούρας του λεπτού σώματος, η οποία έχει φτάσει στην αντίπερα όχθη με άπειρες διατροφικές διαταραχές όπως η νευρική ανορεξία ή η βουλιμία φέρνει ως φυσικό επακόλουθο την πολυδάπανη κοσμετική με ακόμη ριζικότερες παρεμβάσεις στο σώμα, το οποίο μετατρέπεται σε έναν καμβά απεικόνισης του "ιδανικού" όπως το πρεσβεύει ο υγειινολογικός λόγος της καταναλωτικής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που σου ζητά να καταναλώσεις τα πάντα αλλά απαιτεί να αυτοπειθαρχήσεις και να μη χρησιμοποιήσεις ότι αποκτάς ως καταναλωτής....Μιας κοινωνίας που αφού σου ζητήσει να καταναλώσεις οτιδήποτε θα σε οδηγήσει στην παχυσαρκία, μετά (σε ένα κλίμα μετάθεσης της ευθύνης στο άτομο) θα σε εξευτελίσει για την αδυναμία σου και θα απαιτήσει (με αμφιλεγόμενης χρηματοδότησης έρευνες) να καταναλώσεις τώρα και τις υπηρεσίeς απίσχνασης (φαρμακευτικές, αισθητικές, γυμναστικές και λοιπά καλούδια της υγειινολογικής αγοράς) ώστε να επανέρθεις (υγιής και άρα δριμύτερος/η) στη φυσιολογική κατανάλωση και να αισθανθείς ένας/μια ανανήψας/α, ένας/μια μετανοών/ουσα...
Εν τω μεταξύ (ούτε που το είχα προσέξει, καθώς ήμουν απασχολημένη με τη Μετεωρίτη να γιορτάζουμε την παγκόσμια μέρα των ζυμαρικών και να αποκρούουμε τις επιθέσεις που δεχόταν από τον Ίνδικτο και τους πατσαδοφάγους - μπλιέξ) η 24/10 είναι η παγκόσμια μέρα κατά της παχυσαρκίας. Άλλη μια ευκαρία (όπως όλες αυτές οι απεχθείς "παγκόσμιες ημέρες") ώστε να στιγματιστούν οι υπέρβαροι, να κατηγοριοποιηθούν ως μια μειοψηφική ομάδα για την οποία χρειάζονται ειδικά μέτρα ώστε να επιστρέψει στο "κανονικό". Μια ομάδα την οποία η κρατούσα κουλτούρα (κυρίως) κατηγορεί (ακριβώς) για έλλειψη αυτοπειθαρχίας (και γιατί παρακαλώ, ο Σχορτσιανίτης πρέπει να αδυνατίσει για να συνάδει με το θεωρούμενο φυσιολογικό σώμα του αθλητή?) και αδυναμία (άρνηση?) αυτορύθμισης και αυτοπειθάρχησης (πως ακριβώς βελτιώνομαι ως άτομο αν παραλείψω το παγωτό μου?). Η "παράδοση" στην πολυφαγία αντιμετωπίζεται περίπου ως αντίστοιχη της σεξουαλικής ασυδοσίας (ασυδοσία που εγώ προσωπικά βρίσκω επιθυμητότατη, αλλά o περιρρέων πουριτανισμός και καθωσπρεπισμός καταδικάζoυν) και ο παχύσαρκος θεωρείται όχι απλώς παρεκκλίνων αλλά ακόμα και έκφυλισμένος...
Το ποστ φυσικά δεν πρέπει να ερμηνευτεί ως απόρριψη της φυσικής άσκησης ή της προσπάθειας για διατήρηση μιας όσο το δυνατό καλύτερης υγείας, άλλα ως διαμαρτυρία για τις υπερβολές, τον στιγματισμό και την στοχοποίηση των ατόμων με ζητήματα βάρους (μα καλά, δεν μπορεί να το ράψει το ρημάδι το στόμα του? και γιατί να το ράψει ρε παλλικάρια?). Και για να μην πλακώσετε, ισχυριζόμενοι/ες ότι το ζήτημα είναι προσωπικό, να σας διαβεβαιώσω ότι έχω δείκτη μάζας σώματος 21 (ούαου!).
Απλά αναρωτιέμαι (και ταυτόχρονα, απορρίπτω το) κατά πόσο η εξουσία στις διάφορες μορφές της υπόρρητα επιτηρεί, και στη συνέχεια χρήσιμοποιεί το βάρος, το σωματικό μέγεθος και την αυτοεικόνα (και ένα σωρό άλλα στοιχεία της προσωπικής μας ζωής, όπως το τι θεωρείται φυσιολογικό σεξουαλικά, τι θεωρείται φυσιολογικό ψυχολογικά κ.α) για να επεμβαίνει και να ρυθμίζει στις ζωές μας ?

Κι επειδή ως γνωστόν, Ιt ain't over till the fat lady (την περίπτωσή μας gent) sings....

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA

...Είναι πολλά τα τεστ Μαριέττα.....

Από τότε που η Ν. πήγε για πρώτη φορά στον παιδικό σταθμό την πηγαίνω εγώ, στο σχολείο. Η καθημερινή διαδρομή, είναι και μια αφορμή για αστείους διαλόγους, σχόλια και εκμυστηρεύσεις . Κοντεύουν δυο εβδομάδες τώρα (και έχουμε άλλες δυο μπροστά μας, αλίμονο) που η καθημερινή μας διαδρομή έχει αλλάξει (όπως αλλάζει τα τελευταία δυο χρόνια) υφή, καθώς ο τελικός προορισμός, δεν είναι το σχολείο. Είναι ένα ίδρυμα-τέρας, ένας θεσμός-δικαστής, ένας οργανισμός-κριτής. Αφήνω ένα μαραμένο δεκαπεντάχρονο κοριτσάκι, μπροστά σε μια τεράστια πύλη, περιτριγυρισμένο από εκατοντάδες παρόμοια μαραμένα, αγχωμένα και δυστυχή πιτσιρίκια στην πρώτη τους εφηβεία, φορτωμένα μισοσχισμένα βιβλία (καθώς στο βιβλίο επιτρέπεται να παραμείνουν μόνο οι σελίδες της εξεταστέας ύλης) και σημειώσεις (καθώς τα προαναφερόμενα βιβλία είναι δυσνόητα και κακογραμμένα), τετράδια, χάρακες και γόμες, άγχος και ριβοσώματα, συσκευές Golgi, υποτακτικές συντάξεις, δεύτερους αορίστους, ημισφαίρια του Μαγδεμβούργου, Ελένες, Ιφιγένειες, διανύσματα και οργανικές ενώσεις. Μια γνώση συσσωρευμένη στο κεφαλάκι τους όχι για την καλλιέργεια της σχέσης με τη γνώση αλλά ως απόδειξη της ικανότητας και της αποτελεσματικότητάς τους. Μια γνώση η κατοχή της οποίας δεν ερμηνεύεται ως συμπλήρωμα και ανάπτυγμα της καθημερινής γνώσης αλλά ως μέτρο αξιολόγησής τους, ως κώδικας διαχωρισμού τους.
Και έρχομαι, η εκπαιδευτικός, να ρωτήσω: Αυτό είναι η εκπαίδευση? Μια αέναη διαδικασία αξιολόγησης που δρα ως διαιρετική πρακτική?
Αυτό είναι το σχολείο? Ένα σε διαρκή λειτουργία εξεταστικό κέντρο στο οποίο η αξιολόγηση αποτελεί τον κυρίαρχο μηχανισμό μέσω του οποίου αναπαράγονται και νομιμοποιούνται οι ταξικές ανισότητες? Αυτή είναι η μάθηση? Η διαρκής απόδειξη κατοχής ενός απαιτούμενου από το εκπαιδευτικό σύστημα πολιτισμικού κεφαλαίου που αποδίδεται αποκλειστικά ή πρωταρχικά στις ικανότητες του ατόμου, παραλείποντας την επίδραση των κοινωνικών ή οικονομικών, έμφυλων ή φυλετικών ανισοτήτων, έτσι ώστε αυτές να παγιώνονται, να νομιμοποιούνται άρα και να αναπαράγονται? (Ας μην ξεχνάμε ότι, αν ανατρέξουμε στον σοφό μελετητηή της εκπαίδευσης Bourdieu θα δούμε ότι, το σύστημα της εκπαίδευσης, δρα ως (υποθετικά) μονωμένος (από εξωτερικές κοινωνικές, πολιτισμικές ή οικονομικές επιρροές) αλλά και ουδέτερος (πολιτικά και ιδεολογικά) χώρος, που επιτρέπει την υλοποίηση της κοινωνικής ιεράρχησης μεταμφιεσμένης έτσι, ώστε να περνά απαρατήρητη).
Αυτή είναι η εκπαιδευτική πολιτική? Όλο και πιο κωδικοποιημένες πρακτικές αξιολόγησης και δοκιμασίες εξετάσεων, ώστε όλοι οι συμμετέχοντες στην εκπαιδευτική διαδικασία από τον ερευνητή, τον σχεδιαστή τον εκπαιδευτικό, τον μαθητή ακόμη και τον γονιό να εισέλθουν σε, και εν τέλει να αποδεχθούν ως φυσική, μια λογική δημόσιας λογοδοσίας? Αυτός είναι ο στόχος της υποχρεωτικής (και όχι μόνο) εκπαίδευσης? Μέσα από συνεχείς αξιολογητικές κρίσεις να ενσωματώσουν τα παιδάκια μας (τα βλασταράκια μας, το (δυστυχώς υποθηκευμένο) μέλλον αυτού του κόσμου), σύμφωνα με τον Shilling, τόσο επιτελεστικτούς κώδικες (performance codes) (αυθεντία, ιεραρχία, πειθαρχία, και ρυθμιστική τάξη πραγμάτων) όσο και κώδικες βελτιστοποίησης (perfection codes) (αυτονομία, ατομική υπευθυνότητα, επιτήρηση και έλεγχο), που αποσκοπούν στην κυριάρχηση πάνω στον/στην εκπαιδευόμενο/η και μελλοντικό πολίτη.
Αυτός είναι ο στόχος του σχολείου? Μέσα από την αξιολόγηση χωροθετικά περιορισμένων παιδιών (καρφωμένα, ακίνητα για ώρες σε στενά θρανία, σε μια αφύσικη για το ανθρώπινο σώμα στάση),με αμοιβές και ιεραρχική αναβάθμιση για τους συνεπείς και πειθαρχικές ποινές, επιτήρηση και υποβάθμιση για τους ασυνεπείς να επιδιώκει την νομιμοποίηση της, σύμφωνα με τον Foucault, κανονικοποίησης άρα και της ομογενοποίησης του μελλοντικού κοινωνικού σώματος?